De postcodestraatprijs…

Soms denk ik wel eens dat de kans groter is dat Gaston hier voor de deur staat dan dat ik een positieve test in handen heb. Soms zo nu en dan.. best vaak eigenlijk. Droom ik even weg net als ieder ander. In mijn hoofd klinkt dan na een poosje. “Goooeeedddeeee Morrrrgggggeeeen!!! Hier realiteit…! U bent weer terug op aarde”. Pas op voor het afstapje.. De waarschuwing komt vaak te laat… BAM…

Het liefst trek ik dan snel mijn denkbeeldige catwoman / Mega Mindy pakje aan en ga opzoek naar de slechteriken in mijn verhaal. Maar goed er is maar 1 slechterik… Tijd En die is zooooo moeilijk te verslaan!
Om maar eens even in de sprookjes te blijven zal ik zeggen dat ik me soms net Repelsteeltje voel, of zoals ik zelf zeg ..,Tepelsteeltje. Huppelend door het huis als niemand me ziet, zing ik mijn mantra.. Niemand weet… Niemand weet…Bijna niemand weet..

Een handje vol mensen weten van “mijn” fertaliteits probleem. Vanwege zelfbescherming en ‘misplaatste’ goed bedoelde adviezen heb ik een poosje geleden de stekker al uit dat felgekleurde knipperende neonbord boven mijn hoofd getrokken! De opmerkingen die komen en gaan, maar de wond die blijft bestaan. Dan wil ik vluchten. Ik ken hier en daar wat dames die net zoals ik zo nu en dan even vluchten in onze fantasiewereld. Daar is het soms wat beter te vertoeven dan hier in de realiteit. Waar je met “baby” dingen wordt geconfronteerd..

Zoals die ene reclame van een bepaald merk die begint… wij van hebben het beste met uw baby voor! O ja, welke baby?.. Ik zie em niet. Niet hier niet bij ons!! Dan de volgende.. Jouw baby is net een ontdekkings reiziger…
En ik denk, ja kan kloppen die van mij heeft zich vast verstopt in het keukenkastje naast het blik met erwtensoep! Owww nee wacht … niet hier, niet bij ons! Fantasieland hoe heerlijk is dat om daar zo nu en dan even heen te vluchten.

Soms klets ik iemand de oren van zn hoofd.. tot die persoon zich net zo “onvruchtbaar” voelt als ik zelf soms!
Een andere keer zeg ik niets.. trek ik hier en daar een wenkbrauw op en knik met een smal lachje naar de buitenwereld, terwijl ik van binnen op oorlog ben.. op oorlogspad met mijzelf. Daar strijd ik in mijn hoofd in mijn semi latex leren Mega mindy pakje met masker tegen de hormonen, tegen het verdriet, tegen de onzekerheid, tegen het … noem maar een ding… het zit er vast!

En toch heb ik niet altijd verdriet hoor, heb ik ook dikke vette lol en heb ik dat “masker” niet nodig… Pak ik gewoon de auto in mijn spijkerbroek en slobber trui. En laat ik mijn “masker” thuis 😉

———

Masker

Ik spring over daken
En zoef door de lucht..
Soms ga ik de strijd aan,
En soms ben ik op de vlucht.

De strijd met mezelf, tegen de tijd
De strijd wat men noemt
de realiteit.

Dat masker is soms nodig voor het verbergen van verdriet
Dat masker is soms nodig, want een ander weet het niet.

Want ieder van “ons”
Draagt het masker met zich mee
Soms hebben we er eentje,
Soms hebben we er twee.

Maar achter dat masker, daar schuilt een ware held.
Ze gaan door tot het uiterst
En slaan zich niet uit het veld!

Achter dat masker, schuilt maar 1 wens!
Achter dat masker, daar zit een mens.
Een mens vol verlangen, vol hoop en goede moed!
Een mens met emotie… 1 van vlees en bloed!

Geschreven door Sylvia
38 jaar, onverklaarbaar verminderd vruchtbaar

afbeelding “Mask of truth”, Dylan White

Sharing is caring!