Na de onsuccesvolle cyclus in juli (Clomid cyclus 2) was ik uiteraard ontgoocheld, maar ik was ook hoopvol, want de follikelmeting toonde een mooie, grote follikel en ik had met Duphaston eindelijk een normale luteale fase. Bovendien had ik amper last gehad van de hormonen. De loopneus en toegeplakte slaapogen in de tweede helft van mijn cyclus schreef ik toe aan een verkoudheid.

Mijn eerste follikelmeting in augustus (Clomid cyclus 3) stond ingepland op cd 15. Een beetje laat, maar het verlof van mijn gynaecologe en mijn agenda lieten die maand geen eerdere afspraak toe. Aangezien mijn eicellen meestal wel wat tijd nodig hebben vooraleer de sprong in het onbekende te wagen, ging ik ervan uit dat dat nog wel op tijd zou zijn. Mijn verbazing was dan ook groot toen Dr. P me zei dat ik al geovuleerd had. Dat verklaarde dan ook die temperatuurstijging die ik dezelfde morgen had opgemerkt, maar waaraan ik nog niet al te veel aandacht had geschonken. Ik was verrast, maar vooral ook wel blij. Een corpus luteum van 30mm, dat zal zeker wel een sappige follikel geweest zijn! Onze timing qua seks zat ook goed. Zou de lunaception dan toch een handje geholpen hebben?!? ;o) Vol goede moed ging ik de wachtweken in en weer aan de Duphaston. Ik had opnieuw een loopneus en begon het verband tussen Duphaston en mijn allergieverschijnselen te leggen. Twee weken later liet ik bloed nemen voor de hcg-bepaling. Mijn temperatuur was al een paar dagen wat gezakt, ik had dus al een vermoeden dat enkel de hormonen mijn maandstonden tegenhielden, maar je weet nooit hé. Op de middag belde mijn gynaecologe met de negatieve uitslag en wat troostende woorden. Ik heb me door de rest van de dag geworsteld, mijn gezicht in een opgewekte smile gewrongen bij de begroeting van collega’s en mijn tranen ingeslikt tot ik thuiskwam.

Op naar Clomid cyclus 4! Ik vierde mijn 35e verjaardag, een heel leuke dag dankzij het samenzijn met vrienden en familie, maar het bitter randje van ouder worden en nog kinderloos zijn, ging er ondanks alle lieve attenties en een paar hartverwarmende complimentjes niet af. Deze keer ging ik op cd 13 naar het ziekenhuis voor de eerste follikelmeting. De krampen in mijn eierstokken wezen naar mijn gevoel duidelijk op groeiende follikels langs rechterkant. De 3 vorige keren was het steeds mijn rechtereierstok die goed op de Clomid reageerde, de linkse bleef altijd wat achter. Dus ik begon me wat zorgen te maken over die “luie linkse eierstok”. Maar net als je denkt je lichaam te kennen, verrast het je nog een keer. De 2 grootste follikels zaten langs links. Ze moesten wel nog flink groeien, de grootste was maar 13mm. 2 dagen later, op cd 15,  had ik een opvolgingsmeting, met de assistente gynaecologie, want Dr. P was in verlof. “25mm…” “Bent u wel zeker?? 48u geleden was de grootste follikel maar 13mm!”  “Ja hoor, maar het heeft de structuur van een corpus luteum, dus uw eisprong is achter de rug.” “Kan dat dan, ovuleren met zo’n kleine follikel?!?” “Ja, dat gebeurt, maar zegt vaak niet veel goeds over de kwaliteit. Maak het vanavond toch maar gezellig met uw man, wonderen gebeuren…”. Of het zin had om Duphaston te nemen, daar wilde de assistente zich niet over uitspreken. Helemaal in de war heb ik thuis mijn temperatuurcurves er even naastgelegd. Inderdaad, mijn temperatuur was al 2 dagen hoog. Dus dat zou willen zeggen dat mijn eisprong plaatsvond vlak na de eerste follikelmeting, met een follikel die dus maar 13mm was!! Na lang afwegen en bespreken met manlief hebben we besloten dat ik geen Duphaston zou nemen, de kans op zo’n groot wonder leek me klein, dus zag ik het nut er niet van in om de teleurstelling nodeloos uit te stellen.

Manlief en ik hadden een weekje verlof en zagen onze kans om dankzij die te vroege eisprong dan toch een paar daagjes last minute naar het buitenland te gaan. We hadden een ontspannen tijd samen, genoten van een paar prachtige nazomerdagen, van de natuur, van de rust en van elkaar. Ik had op de terugweg het gevoel dat ik weer wat veerkracht had opgebouwd om de grillen van het leven het hoofd te bieden. Maar mijn emotionele reserves waren zo weer helemaal leeg. De volgende morgen stond ik op met een rood spoor op mijn inlegkruisje. Luteale fase: maar 7 dagen?? Gelijklopend met mijn maandstonden kwam er ander slecht nieuws via WhatsApp. Een van mijn beste vriendinnen had op haar 11-weken-echo te horen gekregen dat er geen hartslag te zien was. Zo wist ik tegelijkertijd dat ze zwanger was, maar een miskraam had. Tranen met tuiten huilde ik. Ik huilde om haar verlies en om haar en mijn verdriet. En tot mijn grote schaamte ook om het feit dat mijn vriendin een jaar na de geboorte van haar dochtertje opnieuw zwanger was (geweest). Gelukkig wist mijn zus me gerust te stellen dat het normaal is dat zo’n nieuws mijn eigen vraagtekens onverzacht naar boven haalt en dat ik me daarom niet schuldig hoef te voelen. Na de eerste huilbuien raapte ik mijn moed bijeen om het ziekenhuis te bellen. Mijn gynaecologe was nog steeds in verlof, dus kreeg ik haar assistente aan de lijn. Die was bijzonder gestresseerd, onvriendelijk en liet me duidelijk verstaan dat ik mijn verhaal kort moest maken want ze was overstelpt met werk. Ik was niet voorbereid op zoveel onbeleefdheid en barstte opnieuw in tranen uit. Ik kon nog horen dat ik volgende week maar terug moet bellen wanneer Dr. P uit verlof is en in een tranen gesmoord “ok” uitbrengen. En toen had ik echt het gevoel dat de maat vol is met dat ziekenhuis. Mijn gynaecologe heeft het oprecht goed met me voor, maar ik voel dat de tijd rijp is om naar een gespecialiseerde fertiliteitskliniek over te stappen. Ik kan het niet meer aan om aan de receptie van de gynaecologie de vraag te krijgen “Is het voor een zwangerschap mevrouw?” en zo neutraal mogelijk te moeten antwoorden “Nee, voor een onderzoek”. Herkent die receptioniste me na al die maanden dat ik daar regelmatig kom en steeds hetzelfde antwoord geef me nu nog steeds niet?!? Ik ben het beu om alleen in de wachtkamer te zitten en gelukkig proberen te zijn voor al die koppels die daar zitten te glunderen wegens de mooie bolle buik van mevrouw. In principe volgen er nog 2 maanden met Clomid vooraleer over te stappen naar IUI in een fertiliteitscentrum. Maar ik ga volgende week met Dr. P toch eens proberen te bespreken of die doorverwijzing naar een gespecialiseerde kliniek niet sneller kan.

Buiten ons weekje verlof waren er de afgelopen weken toch ook een paar lichtpuntjes. Manlief en ik rondden de start to run af en lopen nu zonder moeite 30 minuten aan een stuk. We plannen onze loopmomenten samen in en daar leef ik echt naar toe en kikker ik van op. Het is fijn om iets van ons twee te hebben, iets wat we wel onder controle hebben. Vorige zaterdag had ik mijn examen van het eerste jaar nutritherapie en ik slaagde met glans! Het afgelopen jaar hebben we de werking van het menselijk lichaam in detail bestudeerd. Nu starten we met de impact van micronutriënten op de preventie van ziekten en (de ondersteuning van) de genezing van pathologieën. Ik heb over dit onderwerp al veel gelezen, al best wat geleerd en toegepast in het kader van mijn eigen behandelingen voor melkintolerantie, bijhorende spijsverteringsproblemen en aanhoudende vermoeidheden. Ik heb er ondertussen ook 2 sessies bij de osteopate opzitten. Voorlopig heeft zij enkel gewerkt op het terug rechtzetten van mijn achterhoofdsbeen. Dat zat blijkbaar al heel lang – na een val op mijn hoofd in mijn kindertijd?? – verkeerd en veroorzaakte nek- en schouderpijn en hoofdpijnen. Volgens mijn osteopate zou dit ook de goede bloedtoevoer naar mijn voortplantingsorganen kunnen hinderen. Binnen 2 weken is de volgende afspraak en hoop ik dat ze toch ook wat op mijn baarmoeder en eierstok kan werken. We startten de gesprekken met onze architect over de bouwplannen voor ons nestje op het platteland. Dat is uiteraard heel fijn, maar tegelijkertijd brengt het de onzekerheden ook naar boven. In de plannen voorzien we 2 kinderkamers. Ja, dat zijn knopen die we nu moeten doorhakken, zonder te weten of die kamers ooit zullen dienen waarvoor ze in onze dromen voorbestemd zijn.

Liefs,
Elle

Sharing is caring!