Geduld is een schone deugd … Ik kan het niet meer horen! We zijn nu bijna 4 jaar bezig met onze kinderwens en ik heb (had) een engelengeduld, maar ik ben het ergens in heel dit fertiliteitstraject kwijt geraakt. Mijn geduld is op … En toch is het enige wat we kunnen doen wachten … Dus sorry als ik al eens iemand zijn neus afbijt of anders reageer dan dat je verwacht.

Het wachten op het telefoontje van Jette duurt weer veel langer dan dat ze ons gezegd hebben. Je zou denken dat je dit gewoon wordt, maar toch. Je hebt gewoon een punt nodig waarnaar je kan uitkijken en het is ongelooflijk deprimerend als dit steeds opschuift. Maar zoals ik al zei, we kunnen alleen maar wachten … Het is gewoon frustrerend dat je iets zo graag wil en dat het ‘wanneer’ in handen ligt van onbekende personen (terwijl ik altijd alles ZELF onder controle wil hebben). In deze 4 jaar heb ik 5 icsi’s ondergaan, amper 4 terugplaatsingen (terwijl anderen met 1 icsi-behandeling wel 5, 6 of meer terugplaatsingen hebben en dan mag ik niet jaloers worden?), dus ‘maar’ 4 kansen op een zwangerschap, waarbij er 2 positief waren, maar jammer genoeg besliste moeder natuur dat het nog niet aan ons was. En gaat het dit ooit wel zijn? Het zou allemaal veel minder zwaar zijn moesten we hier het antwoord op kennen.

Geluksbrengers, speciale dagen die geluk zouden brengen, bepaalde ‘tekens’ die een betekenis hebben, … Mijn gat ja, ik geloof er niet meer in, we hebben alles wel eens geloofd. Vakantie, rust, geen stress, … Zolang je ‘er maar niet mee bezig bent’. Echt wel, dat heeft er juist niks mee te maken. En probeer er maar eens ‘niet mee bezig te zijn’ als je dagen gevuld zijn met alarmpjes voor spuiten, pillen en snuiftoestanden (je zou bijna denken dat ik aan de drugs zit) en je regelmatig naar het ziekenhuis moet. Lukt dan goed hoor, er niet mee bezig zijn … En toch ga je elke behandeling opnieuw naar zo iets op zoek, gewoon omdat je een houvast nodig hebt om door te gaan.

Plannen maken maanden op voorhand is de laatste 3 jaar ook niet het gemakkelijkste. Ze zeggen wel dat je geen rekening moet houden met de behandelingen en dat proberen we dan ook, maar je ziet telkens dat als de moment dan daar is dat je op reis vertrekt of dat je een leuke avond gepland hebt waarnaar je al lang uitkijkt, dat dit toch net niet goed uitkomt met de behandelingen en dan vloek je natuurlijk weer omdat je weer een cyclus moet overslaan of weer eens iets leuks moet afzeggen. Het zal deze keer weer niet anders zijn vermoed ik. Onze vakantie in september ligt al enkele maanden vast en wedden dat we net dan weer mogen starten? Ik zeg nu wel dat we daarna wel zullen zien, maar ik ga toch weer eens goed vloeken dan omdat er weer een maand voorbij gaat zonder dat er iets gebeurd.

Ondertussen hebben we (mijn man en ik) besloten om terug op dieet te gaan, want het was nodig. Elke behandeling mag je er 2 kilo bij tellen door de hormonen en als je weet dat we er het afgelopen jaar 4 doorstaan hebben weet je wel genoeg. Al de stress en spanning die er bij komt doet er ook geen goed aan en ik ben een echte emo-eter, dus het werd tijd dat ik aan de alarmbel trok! Ondertussen is er bij mij een 3 kilo terug af, nog niet veel, maar het is een begin en ik moet zeggen dat ik super gemotiveerd ben deze keer. Het is me nog nooit zo goed af gegaan, dus daar ben ik wel blij om.

Anderzijds heb ik beslist om te stoppen met de acupunctuur, ik heb het twee behandelingen de kans gegeven, maar daarna zat ik terug zo diep dat ik het gevoel had dat ik van voor af aan moest beginnen en daar had ik echt geen zin in. Toen de acupuncturiste de laatste keer zei dat mijn yin en yang volledig uit balans zijn had ik het gehad. Waarom ging ik daar naartoe? Ik stond terug volledig bij af. En omdat we nu op dieet zijn (we doen het met ons tweetjes) en de voedingsadviezen van de acupunctuur totaal tegenstrijdig zijn met die van de diëtiste heb ik besloten om ermee te stoppen. Ik moet toegeven dat ik me op dit moment terug veel energieker voel en het kan zeker geen kwaad om terug wat kilootjes kwijt te zijn vooraleer ik terug begin met een nieuwe behandeling. Het kan de slaagkansen alleen maar vergroten.

Laatst kreeg ik ook een mooie verrassing. De deurbel ging ‘s morgens en de postbode stond er met een pakketje. Ik vroeg me al af of ik weer eens iets besteld had dat ik vergeten was, want dat gebeurd wel eens meer. Maar nee hoor, er zat een lief cadeautje in. Ik heb sinds het begin dat we begonnen zijn voor kindjes vrouwen leren kennen op een forum op het internet die net als wij eerst ‘gewoon’ probeerden zwanger te worden, waarna we op den duur een groepje anciens werden terwijl we nieuwelingen zagen komen en gaan, omdat ze zwanger werden en wij steeds achterbleven. Allemaal zijn ze in het fertiliteitstraject terecht gekomen met inseminaties, IVF, ICSI, … Elk van ons had er zijn eigen verhaal en we hadden (en hebben nog steeds) veel steun aan elkaar. Jammer genoeg ben ik bij de laatste van dat groepje dat nog geen kind(eren) heeft en om mij een hart onder de riem te steken hadden ze samen gelegd voor een ‘kraaltje’ voor mijn armband die ik heb. Een groene geluksbrenger met klavertjes vier. Merci daarvoor! Jullie zijn één voor één sterke madammen die weten hoe het voelt. Dit kraaltje moet gewoon geluk brengen! (een beetje tegenstrijdig met mijn tekst hierboven, maar kom, we hebben iets nodig om ons aan op te trekken)

En ondertussen tikt de klok maar verder, al staat voor mijn gevoel de tijd stil sinds Sibe* geboren is twee jaar geleden en het enige wat we zo graag willen is verder gaan, verder met ons leven, verder met alles, verder met z’n drie, maar we kunnen alleen maar wachten … en hopen dat dat moment nu snel mag komen, want het duurt allemaal veel te lang …

www.opzoeknaardatbollebuikje.blogspot.com

Sharing is caring!