Na 7 mislukte IUI behandelingen is mijn vertrouwen helemaal weg. Ik reageer steeds heftiger op de Clomid die mijn eitjes laat rijpen. Ik kan alleen nog maar huilen, ben doodmoe en heb een heel kort lontje. Ik vind het echt niet meer leuk zo. De arts vertelt me dat de Clomid een synthetisch hormoon is. Het lijkt erop dat dit zich heeft opgestapeld in mijn lichaam waardoor de klachten steeds heftiger worden. Ik mag dit niet meer gebruiken van hem. Normaal geven ze dit ook niet zo lang maar ik reageer er zo goed op. Na 9 rondes is het klaar en tijd voor wat anders. Dat komt goed uit met de geplande ICSI.

De artsen willen nog 2 IUI doen maar ik niet meer. Gelukkig gaan ze daarmee akkoord en mag ik starten met ICSI.
Iets twijfel heb ik wel. ICSI betekent nog 2 pogingen (1 gebruikt voor donatie) en wat als die mislukken? Vergooi ik geen kansen? Toch wil ik ervoor gaan, er moet iets veranderen. Zo doorgaan lukt me niet meer. En de arts geeft aan dat ik altijd weer terug mag naar IUI. Zo fijn dat ik bij een kliniek zit. Ze kijken echt naar jou als persoon en niet alleen naar de protocollen. Ik wil naast de andere behandeling ook graag veranderen van donor. Je hoort weleens dat iemand met een andere partner wel zwanger raakt. Ik heb de luxe om dat uit te kunnen proberen. Ook daar stemt de arts direct mee in. Zo fijn dat er echt naar me geluisterd word! Dit weekend krijg ik mijn laatste IUI-inseminatie. Dan heb ik niet voor niks die troep van een Clomid gebruikt en er groeien wel 2 mooie eitjes. Zo gauw ik ongesteld word mag ik een afspraak maken bij de kliniek om mijn ICSI-schema te bespreken en de medicatie op te halen.

Half januari 2015 word ik ongesteld. Ik kan al snel terecht bij de arts en we nemen het prikschema door: Ik start op dag 21 met Triptofem. Dit middel legt mijn eigen cyclus stil. Ongeveer 10 dagen erna word ik ongesteld en mag ik er Fostimon 300 bij gaan spuiten tot de punctie. Dit is de hoogste dosering, hopelijk geeft deze ronde een beter resultaat dan de vorige. De eerste prik zet mijn lieve zusje. Ik kan na al die pogingen nog steeds mezelf niet prikken. Het klaarmaken van de spuiten en de vloeistof injecteren vind ik geen probleem maar die naald mijn huid in duwen…. Gelukkig heb ik inmiddels een groot prikteam om me heen gebouwd. Vrienden, familie, collega’s. Waar ik ook ben, er is altijd wel iemand beschikbaar.  Na de eerste injectie kan ik niet slapen. Ik voel me erg onrustig en heb het heel warm. Kan dat al na 1 injectie?? Ik kan het bijna niet geloven. De 2 nachten erna zijn iets beter maar ook niet geweldig. Nacht 4 slaap ik juist als een blok en daarna weer gewoon. Naast dit slapen heb ik ook last van andere bijwerkingen. Geen eetlust, moe, hoofdpijn, wazig, opgeblazen buik en inspanning is loodzwaar. Ik moet uitpuffen en bijkomen na en wandeling van een half uur… Gelukkig nemen de bijwerkingen langzaam af en na een week prikken heb ik nergens meer last van.

Ik word ongesteld en mag de Fostimon erbij prikken. Ik voel me goed. Ja, ik ben iets sneller moe, heb een beurse buik van al het prikken, ik voel dat de eierstokken hard werken en vind de injecties helemaal niks. Maar alles voor het goede doel! Ik heb een goed gevoel over deze poging. Na 10 dagen Fostimon prikken krijg ik mijn echo. Er zijn helaas maar 6 follikels te zien. De helft minder dan de vorige keer. Hier baal ik heel erg van! 3 dagen later laat de echo 12 follikels zien van gelijke grootte. Wat ben ik daar blij mee! Ik mag die avond de Pregnyl-injectie zetten zodat de eitjes woensdag los genoeg zitten voor de punctie.

Op woensdag moet ik 9 uur aanwezig zijn. Mama gaat mee want zelf naar huis rijden mag niet. 9.10 uur worden we geroepen. Hoesjes om onze schoenen, legging en onderbroek uit en in de stoel. Er wordt een infuus aangelegd voor de Dormicum. Dat spul maakt je suffig en laat je dingen vergeten. In de auto had ik al een Diclofenac met Paracetamol ingenomen. Met een echostaaf worden de follikels goed bekeken. Het ziet er goed uit en de punctie begint. Er schiet een dikke naald door de vaginawand en de follikels worden 1 voor 1 leeggezogen. Daarna is de andere kant aan de beurt. Daar zit een follikel flink verstopt. Ze hoogt de Dormicum op want dit doet echt heel veel pijn. Helaas kan ze er toch niet bijkomen en kiezen we ervoor die te laten zitten. De punctie was pijnlijk maar het duurde voor mijn gevoel maar 5 minuten. Het was goed te doen. Het infuus gaat eruit, ik word geholpen met aankleden en ik mag in een andere ruimte in een luie stoel zitten om bij te komen. Er komt al snel een vrouw van het lab langs om te vertellen dat er 12 eitjes zijn gevonden. Echt een super mooi aantal. Morgen na 12 uur bellen ze om te vertellen hoeveel er bevrucht zijn. Eenmaal thuis belt de arts op die de punctie heeft gedaan. Ze vertelt dat ik een formulier heb laten liggen met daarop de aandachtspunten na een punctie. Huh? Heb ik een formulier gekregen? En ben je bij mij geweest? Ik weet van niks. Wat een troep, die Dormicum. De napijn van de punctie valt me heel erg mee. Een heel verschil met de vorige keer.

Donderdag om 14.30 uur belt het lab. Alle 12 eitjes waren ICSI-waardig en er zijn er 10 goed bevrucht. Wauw! Wat een mooi aantal. Ik heb wel 10 minuten staan huilen van dit bericht. Ik was hier namelijk zo bang voor. De vorige keer vielen er veel af en had ik maar 1 embryo over. Dit is beter dan ik had kunnen dromen. Er liggen 3 embryo’s in een schaaltje om nog door te groeien tot dag 5. De beste embryo word die dag teruggeplaatst. De andere 7 zijn direct ingevroren. Maandag heb ik een terugplaatsing. Het lab belt me in de ochtend om de tijd door te geven en om te vertellen dat 2 embryo’s zich niet zo goed hebben gedeeld. Er is er eentje over en die is van top kwaliteit.
Ik moet nu 3x dgs 2 bolletjes Utrogestan vaginaal inbrengen tot aan de testdatum. Dit gaat de embryo helpen innestelen. Maar wat een troep met die bollen. Ik breng ze met een wegwerphandschoentje in, anders zit de troep van de vorige bollen aan mijn vingers. De bijwerkingen vallen me ook tegen. Ik ben heel moe, snel in tranen, kort lontje, gespannen borsten. Ik lig het liefst om 20 uur al in bed.
Dit worden lange wachtdagen….

Geschreven door Nora, alleenstaand, 28 jaar, eicellen gedoneerd, gebruik makend van een donor, 8x IUI, 3x ICSI, 1 vroege miskraam, nu onderzoeken in Duitsland voor ik start met ICSI4, lange en onregelmatige cyclus, geen verklaring voor de onvervulde kinderwens tot nu toe. Werkzaam in de gehandicaptenzorg en volop aan het genieten van alle kleintjes om me heen.

Sharing is caring!