Een nieuwe IVF, een nieuw protocol en nieuwe hoop. In plaats van Gonal F was het dit keer Elonva, een betrekkelijk nieuw medicijn die vooral goed zou werken bij oudere vrouwen. Hoewel ik me in mijn hart nog steeds een dertiger voel ben ik helaas lid van de 42+ club en volgende zaterdag zelfs van de 43+ club. De bedoeling was om Elonva te combineren met Menopur en daardoor meer eicellen te produceren. Aanvankelijk was dit ook gelukt want op de echo kon ik een recordaantal follikels tellen maar helaas bleken mijn twee eierstokken in een totaal andere snelheid te functioneren. De linker eierstok had de TGV snelheidstrein genomen terwijl de rechter gekozen had voor een oude stoomtrein uit de jaren 1800 waardoor we met een verzameling 18-19-20-22 mm follikels zaten en aan de andere kant een groepje 8-9-10-11 mm follikels. Een beetje jammer natuurlijk en het gevolg was slechts 6 bruikbare eicellen, daarvan waren er vier bevrucht en zijn er drie teruggeplaatst. Deze keer geen topembryo’s maar volgens de verpleegster hoefde ik me daarover geen zorgen te maken. Een topembryo is geen garantie voor een zwangerschap (daar weet ik intussen alles van) en soms groeien minder kwalitatieve embryo’s uit tot gezonde baby’tjes.

Wat is er nog veranderd behalve de aanpassing van de stimulatie-medicatie? Wel deze keer is er Assisted Hatching toegepast. Dit zou de innesteling makkelijker moeten maken. De meningen hierover zijn verdeeld maar ik wou het toch proberen. Daarnaast heb ik Atosiban gekregen en dat zou ervoor zorgen dat mijn baarmoeder kan ontspannen. „Laat maar komen dat spul”: dacht ik bij mezelf want een baarmoeder die helemaal ZEN is lijkt me een leuke meerwaarde zo net voor een terugplaatsing. Van mijn dokter uit Düsseldorf moet ik voor mijn immuniteitsprobleem elke dag Prednisolon nemen. Daarnaast krijg ik ook nog Omegaven. Voor de liefhebbers : dit is een vetemulsie met zeer geraffineerde visolie, in het bijzonder eicosapentaeenzuur (EPA) en docosahexaeenzuur (DHA). Het eerste infuus werd toegediend drie dagen voor de terugplaatsing, de bedoeling was drie dagen erna maar dat is bij mij door omstandigheden vijf dagen erna gebeurd en daarna 1 x per week tot de vierde maand van de eventuele zwangerschap. Het zijn dure witte melkkleurige flesjes die door mijn ziekenfonds niet worden terugbetaald en voor veel extra calorieën zorgen maar het zou helpen bij de innesteling en bij het overkomen van immuniteits-problemen. Dat was voor mij overtuigend genoeg om terug mijn pré-babybudget aan te spreken en de eventuele extra kilo’s er maar bij te nemen. Het streefdoel was een zwangerschap en niet persé een sexy bikini-lijf maar toch …ik moet elke morgen in mijn kleerkast op zoek naar de meest loszittende kledij en loop dus momenteel in een soort van „tentjes” rond. Als de tentjes in de was zitten neem ik van die laagjes-kledij want mijn buik is zo gezwollen dat ik er uitzie als een ongeveer 4 maanden zwangere vrouw. Daarnaast voel ik me echt een wandelende apotheek, want ook de Asaflow-bloedverdunners en mijn witte trouwe vriendjes Utrogestan zijn weer van de partij. Op dag 5 na de terugplaatsing moest ik ook nog een extra Pregnyl-shot, dus ik blijf voorlopig nog even een hormonenbom.

Een andere verandering was dat ik deze keer niet heb gekozen voor een éénpersoonskamer. Dit bleek uiteindelijk nog de leukste verandering, Ik lag op een kamer met twee hele sympathieke, grappige en lieve dames en we hadden het best gezellig samen. Wat heerlijk om bij mensen te zijn die echt weten wat je doormaakt. Mijn vriendinnen hebben bijna allemaal de vruchtbaarheid van een konijn en zij hadden vooral moeite om NIET zwanger te worden. Ze kunnen zich wel iets voorstellen bij mijn hobbelig fertiliteits-parcour maar dan toch weer niet helemaal. Mijn twee nieuwe IVF vriendinnen daarentegen wisten er alles van en hebben helaas allebei genoeg IVF- teleurstellingen achter de rug om te weten hoe het voelt.

Drie dagen na de punctie moesten we alle drie op hetzelfde uur bloed laten prikken en één van mijn ex-kamergenoten ( lees : nieuwe IVF-vriendinnen) kwam met het idee om daar een ontbijtje aan te koppelen. Een superidee bleek achteraf want met wie kun je zo openlijk over embryo’s en de snelheid van zaadcellen praten bij het tikken van een eitje en het veroveren van een croissant dan met lotgenoten. We kregen bovendien elk een gelukspopje van K. en die hangt nu aan mijn sleutelbos te bengelen. Dat kan alleen maar geluk brengen, toch? Nu duim ik dus niet alleen voor mezelf maar ook heel hard voor hen. Het is ze allebei zoooooo gegund. De spannende twee weken zijn weer begonnen. Ik durf niet teveel verwachten om niet terug heel hard van mijn roze wolk te worden geplukt als blijkt dat de embryo’s in het niets zijn opgegaan. Ik probeer mezelf wat te beschermen maar dat lukt maar matig want natuurlijk heb ik nog altijd de hoop dat die ooievaar eindelijk eens bij mij mag landen en natuurlijk zal ik ontgoocheld zijn als die weer verdwaald blijkt te zijn.

Liefs,
Manuella