Wat een enorme (en onverwachte) domper vorige week… Twee dagen na de vorige echo gingen we weer naar het IVF-centrum met het idee dat we waarschijnlijk wel het startsein zouden gaan krijgen voor de terugplaatsing. Het liep helaas totaal anders.

We hadden op de eerste echo gezien dat het baarmoederslijmvlies nog aan de dunne kant was (toen 4,5 mm), maar er hoefde nog maar 1,5 mm bij en we waren intussen alweer twee dagen verder, zou dus vast wel goed komen. Dacht ik.

Toen we aankwamen in de wachtkamer waren we gelukkig direct aan de beurt, en de arts ging meteen van start met de echo om te zien hoe het er voor stond. Eerst de rechter eierstok, waar zoals verwacht niet veel te zien was – alleen een klein follikel van 12 mm. Links werd het dominante follikel zichtbaar: nu ruim 16×18 mm, dus al groot genoeg om de terugplaatsing in te plannen!

Toen over naar de baarmoeder. De dikte van het slijmvlies was maar nét aan genoeg, 6.1 mm. Maar… de opbouw van het slijmvlies was helemaal niet goed. En langer wachten kon niet meer, want het follikel stond al op springen. In plaats van de gelaagde structuur van een mooi opgebouwd slijmvlies was er in het grootste deel van de baarmoeder veel ‘zwart’ te zien: vocht. Nu een terugplaatsing doen zou volgens de arts gelijk zijn aan het embryo in een grote bak water gooien: kansloos voor een goede innesteling.

Mogelijk is er door de curettage enige schade ontstaan waardoor het bms niet goed kan opbouwen. Het kan ook zijn dat het een eenmalig iets is, en toevallig net nu in deze cyclus. Ik vrees voor het eerste, want alle andere keren is mijn bms steeds prima geweest en was het ook veel dikker. We hopen natuurlijk op het laatste.

We moeten nu een cyclus wachten en dan wordt komende cyclus goed gekeken of het bms zich dan wel goed opbouwt. Zo niet: kijkoperatie (hysteroscopie) om te zien of er inderdaad iets in de weg zit en dat dan operatief verwijderen.

Het was blijkbaar allemaal nog niet complex genoeg. Zijn we nu nóg verder van huis?

Liefs, Flipje

Sharing is caring!