Zoals de titel het al zegt…. De eerste weken gingen allemaal super goed. Ene verandering tot de andere, misselijkheid begon op 6 weken zwangerschap, superblij. Eindelijk tekens van zwanger zijn.
Op 7 weken kreeg ik de eerste echo op de afdeling van fertiliteit, omdat wij ICSI hebben gedaan.
Alles ging goed, wij zijn zwanger van een tweeling! Superblij tot op mijn 7 weken en 3 dagen!

Daar gaat ons hart te keer “bruin verlies” supereng, wij gans bang en hebben wij de verloskundige gebeld. Ze zei dat kan geen kwaad, zolang er geen bloed bij is. Volgende dag ga ik naar het ziekenhuis, iemand die we kennen een bezoekje brengen. Ik zei tegen mijn ventje; “Ik ga eventjes naar de toilet”. Daar aan gekomen schrok ik me eventjes een bult, weer bruin verlies met iets bij dat ook gebeurde in november bij mijn miskraam. Het enige dat ik kon doen was een fotootje van maken. Toen ben ben ik huilend naar mijn ventje gestapt die me eerst eventjes niet begreep. Hij vroeg aan mij; “Schat, Wat is er?”, ik gaf antwoord; “Ga jij maar naar huis, ik ga richting spoed”. Ik liet hem een fotootje zien, hij zei direct; “Kom we gaan samen richting spoed”.

Op de spoed aangekomen mijn verhaal gedaan en ingeschreven. Moesten we naar de verloskundige afdeling gaan, want ik was zwanger. Daar hebben we ons aangemeld en heb ik mijn verhaal nog eens moeten doen. Ze ging een dokter erbij halen en daar hebben we terug alles moeten uitleggen. Ik kreeg terug een echo en daar komen haar verlossende woorden; “Alles gaat goed, maak je niet ongerust ik zie twee hartjes kloppen. Wij opgelucht! We gingen naar huis alles gaat goed met de tweeling.

We hadden nog afspraken op staan. 13 mei 2016 hadden we terug een echo, weer alles goed “weer opgelucht”. 17 mei 2016 daar gaan we dan weer, maar dan bloedverlies. Jeetje weer in paniek 😢, ik zei; “Gaat het nu echt “game over” zijn want dat was onze enige vraag”. Wij terug naar de spoed gans in paniek, dus zijn wij samen naar spoed geweest daar hebben we tien minuten moeten wachten. Weer uitleg gedaan en hebben terug een echo gehad alles was nog steeds goed…. Ze lijken nu echt op een baby, weer gerust maar bruinverlies is nog steeds aanwezig dus vroeg ik waar kan dat vandaan kan komen. Haar antwoord erop was dat het kan van de terugplaatsing van ICSI. Waarop ik antwoordde; ” Dat was toch in maart? (lang geleden)” waar zij op antwoordde; “Dat kan altijd!”, dus toch met een gerust hart naar huis.

18 mei 2016 moest ik bij de vroedvrouw komen en vroeg ik weer naar dat bruinverlies. Zij zegt dat het kan zijn van de echo’s omdat je baarmoeder gevoelig is, dus weer gerust. Wij luisterden naar haar uitleg en bruinverlies was gelukkig weg tot 20 mei…. Weer bruinverlies en nu vroeg ik mezelf af; “Wat moet ik nu doen?, Luisteren naar het ziekenhuis en gewoon genieten?

Dus moet echt zeggen, wanneer kan ik nu gewoon eens genieten?

Geschreven door Eveline, lees hier meer.

Sharing is caring!