Drie weken geleden, 1 maart 2016

Het enige wat ik denk is, hoe zou ik me morgen rond deze tijd voelen. Morgen weet ik meer. Morgen is het voorbij. De dag gaat relatief gewoon voorbij. Niet enorm traag, niet enorm snel, maar als ik de auto instap, slaan de zenuwen toch wel toe. Mijn hart klopt snel en ik voel me zenuwachtig.

Eenmaal in de kliniek meld ik me aan, ik vraag of er uitloop is, en die was er in principe niet, behalve dat ze net vanuit de IT een upgrade hebben uitgevoerd, en de PC’s mogen nog niet aan. Het zou een half uurtje gaan uitlopen. Ik zucht.. Ik ben zenuwachtig en had nu juist geen zin in uitloop. De laatste minuten kruipen voorbij. Ik sta al start klaar om binnen geroepen te worden en eindelijk hoor ik mijn naam. Ik leg mijn spullen neer en geef een hand “zullen we meteen maar even kijken” ik hoor mezelf denken “ja, goed idee, of eigenlijk, nee of ahhhhh”. Ik kleed me snel uit, sneller dan dat hij z’n spullen klaar heeft en dan komt de echo.

Ik kijk naar het scherm en mijn adem stokt, ik verwacht het hele scherm zou gaan knipperen van het hartje, maar ik zie niks! Gelukkig hoor ik de stem van de arts zeggen “helemaal goed” Ik schiet omhoog, wat ik toch voorzichtig poog te doen, aangezien de echo inwendig is en roep; “Echt?! Waar?!” Mijn man en de arts lachen, blijkbaar was ik de enige die het niet gezien had. Hij wijst me op de knipperende pixel. Vol verbazing kijk ik.. Er knippert inderdaad een pixel.. Wow.. Is dat een hartje?! Hij meet het vruchtje op en die klopt keurig met het termijn. Wow.. We hebben gewoon een 1cm grote baby in mijn buik! Met hartje!

Ik mag de echo even filmen, voor het geval ik het morgen niet meer geloof en ben zo blij dat ik dit gedaan heb. Elke dag kijk ik even naar onze knipperende pixel. Vol ongeloof, blijheid, ongerustheid stappen we in de auto. Tranen vloeien bij ons en bij die ons dichtbij staan. Onwerkelijk maar waar. Ik ben zwanger!

Drie weken later, 22 maart 2016.

Zenuwachtig word ik wakker. Vandaag is de dag. Ik ben benieuwd hoe ik me morgen rond deze tijd voel. Morgen is het voorbij.

We stappen vroeg in de auto, en de zenuwen gieren door mijn buik. Eenmaal binnen wordt er nog een echo gemaakt, maar het vruchtje leeft echt niet meer. Een infuus wordt geprikt en allerlei plakkers geplakt om mijn hartslag in de gaten te houden. Langzaam spuiten ze het sedatiemiddel binnen. Ik maak nog even lol met de anesthesist want ik vind dat gevoel van slaperig worden heerlijk. Ik probeer dus zolang mogelijk wakker te blijven en hij wil liever dat ik mijn ogen sluit. Het laatste wat ik hoor is; “Ga maar slapen” en het volgende is; “Ga maar liggen”.

Langzaam word ik wakker. Mijn gedachten draaien in slow motion. Ik realiseer me dat ik niet meer zwanger ben. 3 weken na ons kloppend hartje is het weg. Voorbij. Een droom in duigen. Ik hoor in de verte over aanslagen in Brussel. Langzaam dringt dat tot me door. Brussel.. Brussel.. Brussel is fucking dichtbij. We zijn er sneller / even snel als in Amsterdam. Ik ben onder de indruk. Langzaam word ik steeds meer wakker. Mijn buik doet zeer en ik wil naar huis. Ik wil op de bank slapen, en wakker worden in het verleden.

Als ik thuis wakker word is het nog steeds nu. De nare berichten over de aanslagen blijven binnen druppelen. Bekende die in die omgeving waren of zouden kunnen zijn laten weten in orde te zijn. Ik realiseer me, op het moment dat ik genoot van de medicatie, er 1,5 uur verderop, iemand genoot van zijn laatste moment in het leven.. En uitkeek naar de dood.. En toen ik mijn ogen sloot.. Drukte hij op zijn knop. In zijn wens naar de dood, nam hij bewust vele mensen met wensen voor het leven mee. Het maakt me verdrietig.

Vrienden en familie vragen hoe het gaat. De dag gaat voorbij. Ik slaap veel, kijk een serie en voel me verdoofd. Vandaag is de wereld een stukje angst rijker, zijn heel veel mensen iemand verloren. En zijn wij onze droom weer kwijt. Het is een rare dag. Gelukkig is het bijna morgen.

 

Meer blogs lezen van Nanda doe je hier

 

 

de afbeelding is van Wouter van de Weerd

 

Sharing is caring!