Zaterdag moest ik ongesteld worden, dit was nog steeds niet gebeurt. Ik voelde van alles en begon steeds meer het gevoel te krijgen dat het nu eindelijk gelukt zou zijn. Maandag na het werk kwam ik thuis en zei tegen mijn vriend; “Ik ga een test halen”. Ik kan er niet meer tegen, ik wilt het weten. “Oké”, zei hij maar dan doen we morgen een test. Ik heb de test gehaald en dacht; “Nou ik doe vanavond gewoon de test hoor” en zo gezegd zo gedaan. We gingen samen naar boven en gingen in de slaapkamer wachten tot de twee minuten over waren. Ik was zo zenuwachting en hij ook. Hij keek als eerst op de test en er stond zwanger!! Ik was zo blij en moest gelijk huilen. Ik zei wel honderd keer; “Dit is zo gek het is eindelijk gelukt!”, “Ik zei toch dat het in maart ging lukken!”. Hij was blij en zei niet veel, maar dat was prima ik kon wel een gat in de lunch springen.

Nu twee weken later moest ik nog steeds aan het idee wennen en was benieuwd naar de echo die op 25 maart gepland staat in het ziekenhuis. Dan weet ik dat het echt zo is en kunnen we het onze ouders vertellen. Ik heb al meerdere leuke ideeën bedacht hoe wat dat gaan doen. Zaterdagochtend hadden wij sinds de bevruchting weer seks. Het was even raar maar voelde heel fijn. Ik ging wat klussen in de woonkamer en moest naar de wc. Toen ik in mijn onderbroek keek zag ik bruin/rood slijm. Ik schrok me dood, echt waar paniek sloeg gelijk toe en ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik vertelde dit aan mijn vriend en hij schrok ook. Ik ging meteen het internet afspeuren om te kijken wat dit kon betekenen. Hierin stond meerdere keren dat ja na de seks bloed kon verliezen omdat alles nu zo kwetsbaar was en er veel bloed door je baarmoeder heen stroomt ofzo. Nou prima, ik toch nog even de verloskundige gebeld en die vroeg aan mij hoe ik me voelde en ik legde uit wat ik had gezien. Ik moest het in de gaten houden en als ik twijfelde mocht ik altijd bellen. Mijn vriend ging die avond weg en ik was alleen. Ik voelde me kut. Ik was alleen maar op internet aan het kijken en had het niet meer van de spanning.

Ik ging huilend naar bed en was half aan het bidden dat het niet waar was. Dit is geen miskraam laat dit alsjeblieft niet zo zijn! Ik kalmeerde een beetje en kon gelukkig wel slapen. De volgende ochtend praatte ik met mijn vriend en had hij en ik het gevoel dat het wel goed zou komen en dit wel vaker bij mensen gebeurd. Fijn! Ik kon met een beter gevoel naar beneden en ging een beetje op de bank hangen. Ik moest naar de wc en nu ging ik toch echt bijna flauwvallen. Mijn inlegkruisje was rood en toen ik me ging afvegen ook. Paniek! Hoe kan dit nou? Ik voelde me oké en had bedacht dat het niks was en nu dit? Ik belde de verloskundige maar die nam niet op. Ik zei tegen mijn vriend; “Ik trek dit niet, ik bel de huisartsenpost”. Ik mocht gelukkig langs komen. Toen we daar waren had ik gehoopt dat er een echo gemaakt zou worden, maar nee hoor. Meneer dokter drukte een paar keer op mijn buik en begon vervolgens uit te leggen dat dit verschillende dingen kon betekenen. Nu wist ik dus nog steeds niet of het goed zat ja of nee. De verloskundige belde terug en ik legde het verhaal uit. Zij stelde mij niet echt gerust, maar zei dat als ik wilde langskomen er morgen nog een echo kon plaatsvinden. Dat vond ik een fijne gedachte.

Nu lig ik in bed en voel ik lichte steken in mijn onderbuik en bloed ik lichtjes nog steeds. Ik ben onzeker en kan wel de hele tijd janken. Het voelt alsof ik al heb verloren. Dat het inderdaad een miskraam is en dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Het is niet eerlijk wij waren zo blij, ik deed zo mijn best om te geloven dat het nu dan echt gelukt is en dat het voorbij is met de onzekerheid van het wel of niet lukken. Mijn vriend is positief en zegt dat het nog steeds goed zit. Ik ben bang en probeer de angst van mij af te schrijven en te geloven dat alles nog goed is en dat mijn kleine boef nog bij me is. Ik weet niet waarin ik moet geloven of tot wie ik mij moet richten, maar alsjeblieft laat ik die 50% kans hebben dat het gewoon nog goed zit en dat dit gewoon kan gebeuren. Ik wil dit zo graag en ben bang als het nu fout gaat ik er niet zo makkelijk boven op kom.

 

Lees hier meer van Nikki’s blogs

Sharing is caring!