Kinderwens
Als ik denk aan onze kinderwens gaan we jaren terug. Maar vanaf het jaar 2013 zijn wij de medische weg ingegaan. Een tal van onderzoeken volgden nadat mijn man zich bij de huisarts had gemeld voor zaadonderzoek. Het laatste onderzoek lag bij mij, ik kreeg een kijkoperatie om te zien of mijn eileiders wel toegankelijk waren. Maar deze ingreep zou ik pas krijgen als ik genoeg was afgevallen. Ja, ik was te zwaar en voordat mijn man zich liet testen ben ik begonnen met afvallen. Ik had een doel voor ogen en daardoor lukte deze poging nu wel. Maar voor de kijkoperatie moest ik onder de 102 kilo zijn en we zaten net voor de kerstdagen. Ik stelde het dan ook maar even uit tot het nieuwe jaar want eigenlijk zat ik voor de feestdagen op het streefgewicht.
In het nieuwe jaar belde ik dus om mij op de wachtlijst te zetten voor deze ingreep, dat duurde dan ook nog zo’n twee maanden. Er is uiteindelijk niks gevonden waarom wij niet spontaan zwanger konden worden. Maar hoe langer je bezig bent hoe minder de kans op een spontane zwangerschap je hebt. Toen ik thuis aan het herstellen was van de ingreep werd ik gebeld dat we het IUI-traject met hormoonspuiten in mochten. Wat was ik blij hierom eindelijk zouden we van start gaan.

IUI
De eerste maand begon, alles was nieuw voor me. Ik leerde hoe ik zelf de hormonen moest spuiten in mijn buik. Dit vond ik eerst wel een beetje eng, maar omdat dit elke dag terug kwam wende ik er snel aan. Steeds als ik in het ziekenhuis was kreeg ik een echo om te zien of de eiblaasjes groot genoeg waren. Op het moment dat ze groot genoeg waren, maakten we een afspraak voor inseminatie. De zaadcellen werden bewerkt, de slechte werden eruit gehaald. Alle goede werden bij mij naar binnen gebracht en dan was het twee weken afwachten. Keer op keer begon ik twee weken na de inseminatie te menstrueren. Ik kreeg het zwaarder met de behandeling. Maar plots na de vijfde poging was daar een positieve zwangerschap test.

Zwanger
Wat waren we blij zeg, zo onwerkelijk. Ik besloot dan ook me aan te melden bij moeders voor moeders. Want ik was zwanger geworden met Pregnyl wat zij uit urine winnen. Nu kon ik iets terug doen voor alle andere vrouwen die graag zwanger wilden worden, maar wat hulp nodig hadden. Helaas genoot ik niet zo van mijn zwangerschap, vele klachten. En aangezien ik die al zo veel had gehad tijdens het hormoon spuiten werd het zwaar. Met gezonde spanning gingen we op voor de 20 weken echo. Nu zouden we horen of we een jongetje of meisje krijgen. Maar dit liep voor ons heel anders. We kregen allemaal dingen te horen die ouders in spe helemaal niet wilde horen. Ons kindje zou geboren worden met een ernstige hartafwijking, klompvoetjes en mogelijk het syndroom van Down. Een vruchtwaterpunctie volgde, we wilde graag zekerheid. Wat heb ik getwijfeld of ik dit wel wilde en aan kon. Maar door meer en meer informatie, gesprekken met ouders van zulke kindjes en uiteindelijk vlak voor de uitslag je kleine jongen voor het eerst voelen kon ik het niet over mijn hart verdragen deze zwangerschap te stoppen. Wij kozen dus heel bewust voor zijn leven. Hierna ben ik toch eindelijk wel gaan genieten van de rest van mijn zwangerschap. Alleen dit was van vrij korte duur. Want er waren ineens complicaties, ons kindje leefde op reserve de bloedtoevoer was niet meer optimaal. Ik moest rust houden en twee keer in de week naar het ziekenhuis voor hartfilmpjes. Ook kwam er elke dag iemand van thuismonitoren om een hartfilmpje te maken. Alleen dit hield ik een week vol. Ze hebben me toen opgenomen in het ziekenhuis, waar ik zou blijven tot de geboorte. Het stond al vast dat het een keizersnee zou worden, maar ik moest nog zeker een maand.

Onze zoon
Een week heb ik in het UMCG Groningen gelegen, toen ik plotseling overgeplaatst werd naar Utrecht. Er was geen plek op de IC voor ons kindje als er iets mis zou gaan. Het werd me ineens duidelijk dat ik veel eerder mijn kind in mijn armen zou hebben dan gepland. Nu ging het ineens wel heel snel, de dag na overplaatsing kreeg ik de geplande keizersnee. Het heeft voor mij even geduurd voordat ik hem echt kon zien. Ja nadat hij uit mijn buik kwam hielden ze hem ophoog om vervolgens onderzocht te worden. Ik hoorde hem gelukkig huilen voordat de tussendeur dicht ging. Na het onderzoek kreeg ik hem nog even te zien voordat hij in de couveuse gelegd werd. Pas uren later mocht ik hem voor het eerst in mijjn armen sluiten. Wat was dit een prachtig gevoel, meteen was ik verliefd op onze zoon Daan. Hij deed het beter dan we allemaal hadden verwacht, een week later mocht hij overgebracht worden naar het Martiniziekenhuis Groningen. Waar hij nog twee weken heeft gelegen.
Eindelijk mochten we als gezin naar huis en genieten van hem, ondanks de vele medische zorg die hij nodig had. Elke week naar het ziekenhuis en thuiszorg kwam regelmatig als hij zijn sonde er weer eens uit had getrokken. Toch na een tijdje werd hij ziek, heel ziek kreeg ik later te horen. Hij werd voor drie weken opgenomen. Zijn hartje kon het allemaal niet zo goed aan. Hij spuugde veel en drinken kon hij ook steeds minder. Waardoor steeds meer voeding door de sonde ging. Die weken in het ziekenhuis zaten we opgesloten in zijn kamertje. Hij lag aan allemaal snoeren. Gelukkig knapte hij op en mocht hij mee naar huis…

Wat er toen gebeurde lees je volgende week.

Liefs, Debbie

Sharing is caring!