Al vroeg wist ik dat ik moeder wilde worden, het wachten was op de juiste man. Nadat ik die eenmaal aan de haak geslagen had wilden we allebei snel aan kinderen beginnen. Vanaf dat ik menstrueerde was dat heel onregelmatig, zo tussen de 2 en 5 keer per jaar, mijn zusje had de diagnose PCOS gekregen dus toen mijn man en ik de stap wilde wagen zijn wij direct door naar het ziekenhuis gegaan. Door middel van Clomid zijn we na een half jaartje zwanger geworden van ons eerste meisje (bevallen augustus 2015).

Voor ons stond vast dat we 2 of 3 kinderen wensten (mits ons dat gegund zou zijn natuurlijk, dat dat nog eens heel lastig zou worden konden we toen helemaal niet vermoeden).

Omdat spontaan zwanger worden er voor ons toch niet inzat (dachten we) gebruikten we geen voorbehoedsmiddelen.
8 maanden nadat ons meisje geboren was voelde ik toen ik de vaatwasser aan het inruimen was een bekend gevoel achter in de rug / bilspier, het was het gevoel waar ik de hele zwangerschap van de eerste last van gehad had. Ik besloot niks tegen mijn man te zeggen en een test te doen want dat kon toch immers niet?!?

Had de test gedaan en durfde nog niet te kijken, had hem in de zak van mijn vest gedaan en op de bank, paar minuten later keek ik en hij was positief! Die dag was het 1 april. Ik liet hem de test zien en verzekerde dat dit geen 1 aprilgrap was. Met 7 weken kregen we de eerste echo en er was vrij weinig op te zien, omdat mijn cyclus zo onregelmatig was dacht de verloskundige dat het gewoon nog iets te vroeg kon zijn. Helaas bleek bij de echos daarna dat er wel een zwangerschap te zien was maar geen vruchtje. Ik kreeg medicijnen om het af te breken maar er kwam niks. Paar dagen later kreeg ik een curretage en dacht dat hiermee alles afgelopen was.

Niks bleek minder waar. Ik werd door de gynaecoloog gebeld dat ik een mola zwangerschap had gehad en moest komen voor een gesprek. Het bleek dat 2 zaadcellen 1 eitje waren binnengedrongen en dit kon geen normale zwangerschap worden, ook was er een woekerende placenta geweest. Er zijn 2 vormen van een mola zwangerschap, bij de ergste vorm heb je zelfs chemo nodig. Gelukkig had ik de minst erge versie. Dit hield wel in dat ik wekelijks bloed moest laten prikken en zodra mijn hcg waarden op 0 zouden staan moest dat nog minstens drie maanden zo zijn voordat we weer verder mochten gaan voor kindje 2. Al met al heeft dat een half jaar geduurd.

Vol goede moed gingen we weer naar de gynaecoloog en begon ik weer met de clomid tabletten, meestal had ik 1 of 2 eitjes, soms groeide er ook niks. Ik bleef last van opvliegers houden en vroeg me af of dat kon ondanks dat ik de clomid steeds maar een paar dagen slikte. Ze zeiden dat ze het bloed wel even na zouden kijken voor de zekerheid maar dat ze verwachten dat het van de clomid kwam.

In december 2016 kreeg ik op een afspraak te horen dat de bloedwaardes niet goed waren, mijn AMH was 0,3. De arts vertelde dat de kans heel klein was dat we nog een tweede zouden krijgen, de grond zonk onder onze voeten vandaan. Ik was 35 jaar en had POF (vervroegde overgang) volgens mijn gynaecoloog, kans op nog een zwangerschap was zeer onwaarschijnlijk geworden maar dat konden we niet accepteren.

Na wat speurwerk en veel positieve verhalen van anderen hebben we besloten om naar Kinderwenscentrum Vivaneo in Dusseldorf te gaan en daar een second opinio aan te vragen. We werden daar met open armen ontvangen en hebben daar een heel verhelderend gesprek gehad. In Duitsland is veel meer mogelijk op het gebied van fertiliteit en de arts zag ook zeker kansen voor ons, ze konden natuurlijk geen zekerheid geven maar we stonden er wel weer wat positiever in. Na bloedonderzoek bleek dat mijn DHEA-waarden aan de lage kant waren dus daar kreeg ik tabletjes voor. Die tabletjes verbeteren de rijpingsomgeving van de eicellen maar mogen echt alleen genomen worden als uit bloedonderzoek blijkt dat dat nodig is. (In Nederland zijn ze daar nu nog steeds me aan het experimenteren, het wordt dus niet makkelijk voorgeschreven.)

Een aantal keren heb ik in Duitsland een echo gehad om te kijken hoeveel eitjes er klaar lagen om te groeien, er bleek bij mij een minimaal aantal klaar te liggen maar dat paste ook helemaal in het beeld van mijn lage AMH. In maart 2017 de eerste hormoonspuiten gezet om in april een punctie te laten doen voor IVF. Er bleken 2 follikels te zijn waarbij maar 1 eitje werd gevonden, de dag erna kregen we het slechte nieuws dat het eitje zich niet ha laten bevruchten. We moesten een maand wachten na de punctie en daarna zouden we weer verder mogen. Wonder boven wonder bleek ik spontaan zwanger in de rustmaand. Ik zweer erbij dat dat kwam door die DHEA-tabletten hoewel je dat natuurlijk nooit met zekerheid kunt zeggen. Na een zware zwangerschap (heel veel rug- en bekkenklachten) zijn we in februari 2018 trotse ouders geworden van nog een meid.

De wens voor een derde was nog steeds aanwezig hoewel die niet zo sterk was als de wens voor een tweede. Ik wilde gewoon niet dat ons oudste meisje alleen op moest groeien. inmiddels hadden we onze tweede dochter dus alleen zou de oudste niet meer zijn.

Als we een nummer 3 wensten zouden we snel moeten zijn, iedere maand die we af zouden wachten kon een maand te laat zijn. In juni 2018 heb ik weer een gesprek aangevraagd in Dusseldorf. Ik heb daar mijn wens voor een derde besproken maar ook aangegeven dat ik eigenlijk geen IVF meer wilde. De hormonen hadden best wel een grote invloed op mij en ik kreeg waarschijnlijk toch nooit meer dan 1 of 2 eitjes, daar was de arts het volledig mee eens. Ik heb toen na bloedonderzoek weer de DHEA tabletten gekregen met de gedachte van als het lukt voor een derde kindje zou het super zijn. lukt een derde niet dan zijn we ook heel blij met de 2 wonders die we nu hebben.

Na 8 weken de DHEA geslikt te hebben besloten we ervoor te gaan en te kijken waar het schip zou stranden. Wonder boven wonder bleek ik de eerste poging al meteen zwanger te zijn. Dit is voor ons echt een wonder.
Inmiddels ben ik 16 weken zwanger en verwachten we rond Pasen baby nummer 3.

Ik zou tegen iedereen zeggen geef de moed niet te snel op. Bij ons is alles tegen de verwachting in best snel gegaan achteraf gezien, als je bezig bent met een traject lijkt alles eeuwig te duren.

Blijf hoop houden, wonderen bestaan echt en het hoeft zelfs niet bij 1 wonder te blijven!

Liefs,

Iris

Meer info over Mola zwangerschap vind je hier.

 

 

Sharing is caring!