Als je een website  en diverse facebookgroepen over de kinderwens beheert, heb je veel contact met lotgenoten. Behalve het contact zijn er nog veel meer dingetjes te doen die best tijdrovend zijn. Niet erg, ik doe het heel graag. Maar dan vraagt één van de leden; “Hoe gaat het eigenlijk met jou?” En dat zag ik even niet aankomen.

Nou het gaat wel wat minder met ons ja..….en dat weet degene die het vraagt ook….wij hebben in korte tijd afscheid moeten nemen van zeer dierbaren (zie vorige blog) en dat hakt er natuurlijk in. Maar omdat onze gemeenschappelijke doel nog een kindje krijgen is word ik gedwongen na te denken over mijn eigen kinderwens want ja die is er. En alle dingen in het leven beïnvloeden het uitvoeren van deze wens nou eenmaal.

Ik wil bezig zijn met mijn kinderwens maar het verleden heeft mij geleerd dat het me niet lukt als er energie ontbreekt. Ik zal daarin moeten berusten en ik hoef aan een lotgenoot die in exact dezelfde positie zit eigenlijk niet uit te leggen hoe dat voelt.

De druk is enorm (ook al onderdruk ik hem constant, wat aardig lukt met een 2-jarige die nergens van af kan blijven).  Tegelijkertijd voel ik mijn biologische klok stilletjes tikken, voorzichtigjes tikken op mijn schouder, fluisterend in mijn oor. Meditatie, yoga, mindfulness etc. allemaal prachtig maar niets stopt de tijd. En die wetenschap blijft toch zeuren in je hoofd.

Ik ben verdrietig om andere persoonlijke kwesties dan de kinderwens, die in ons leven spelen.  Ik ben helemaal niet pessimistisch en ongelukkig als het om de kinderwens gaat want we hebben 1 kind. Op momenten dat ik moe ben, geen energie heb verlang ik soms hevig naar het moment dat de klok zegt ‘U bent 46, het is mooi geweest!”.

En lieve lotgenoot A. dankjewel voor het vragen!

Melany

Sharing is caring!