Daar gaan we dan alle onderzoeken zijn achter de rug eigenlijk is alles best in orde, dat wil zeggen we zouden op zich best zwanger kunnen worden maar we hebben geen idee hoe? Waarschijnlijk weten we niet hoe we een wipje moeten maken. Dus we worden in het IUI traject gezet. Sommige van ons met hormonen en andere zijn al hormoonmonsters van zichzelf.

Nou vinden wij vrouwen onszelf al best heel erg zielig aangezien we bij dikke pech elke dag vanaf cyclusdag 3 mogen prikken. Maar mannen ja de mannen die hebben het pas echt ontzettend zwaar. Mannen hebben de hele maand met ons te maken. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik echt weinig of geen last heb van de hormonen maar er zijn dames die vooral na het spuiten van de Pregnyl (het zwangerschapshormoon) echt vreselijk lastig worden. Chagrijnig, boos, vreetbuien, blij, trek in lekkere dingen etc etc…. Die arme kerels krijgen het dan zwaar in die periode vinden zij en dat terwijl wij er al zoveel mogelijk aan doen om hen te ontzien in deze periode.

Maar die arme mannen voelen zich eigenlijk heel zielig door iets heel anders. Het komt helemaal niet door ons nee nee het komt door het vullen van het verdomde potje op de dag van de inseminatie. Want laten we nou heel eerlijk zijn het merendeel van de mannen gaat wel met ons mee maar hun oren zitten negen van de tien keer potdicht.
Daar breekt de dag aan. Als je pech heb dan begint het ziekenhuis of de kliniek vanaf 08:00 met inzamelen van de potjes. Als je nog grotere pech heb woon je minimaal 3 kwartier rijden bij het ziekenhuis vandaan. In het ergste geval staat jou arme partner dus aan zijn ding te sjorren op het toilet in het ziekenhuis. Met het schaamrood op de kaken komt hij het toilet uit met zijn potje. Of dit nou thuis is of in het ziekenhuis het feit dat jouw partner zichzelf moest bevredigen terwijl hij een vrouw heeft, tast de man zijn eer best aan.

Mannen, ik ben best trots op jullie, Keep up the good work!

Geschreven door Val

Sharing is caring!