Vandaag is misschien wel het spannendste moment van deze zwangerschap tot nu toe. De tweede echo. De echo waarbij twee jaar geleden onze hele wereld instortte. Toen was de eerste echo ook goed, maar de tweede, de tweede was echt niet goed.

Ik voel me bijzonder genoeg heel optimistisch, ik weet gewoon dat het goed blijft gaan deze keer, dat voel ik aan alles. Maar toch is het een naar moment, want je kunt niet anders dan terug denken aan hetzelfde moment twee jaar geleden. We hebben teveel meegemaakt om dat soort feiten te negeren.

Onze eigen gyneacoloog is met vakantie, dus we hebben een vervangster. Ook een jonge vrouw, waarbij ik me eigenlijk direct op mijn gemak voel. Ze legt uit dat een inwendige echo meer zekerheid geeft, dus ik geef meteen aan dat ik dit dan wil. Geen onzekerheid meer, zeker niet als dit niet nodig is.

Michael zit naast me en ik zie dat hij zijn hoofd wegdraait, hij durft niet te kijken. Ik pak zijn hand vast en geef er zachtjes een kneepje in. We kijken elkaar aan en dan zie ik het in mijn ooghoek. Het knipperende lichtje is er nog steeds. Ons baby’tje doet het supergoed. Hij of zij is goed gegroeid, het hartje klopt sterk en we zien ons kindje zelfs een beetje bewegen.

En nu merk ik pas hoe gespannen ik eigenlijk zelf was. De tranen stromen over mijn wangen. Ik kijk naar Michael en zie dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest als op dit moment. Hij straalt en hij stijgt bijna op. Hij ziet eruit zoals ik me voel.

Mijn man en ik, ik en mijn man. En ons grote geluk. Eindelijk valt alles op zijn plek.

 

Patty heeft ook een eigen blogsite.

 

Waardeer je onze site en activiteiten?

Help ons blijven bestaan en doneer naar draagkracht!

Bedrag €*


Sharing is caring!