Vlak voor onze vakantie kreeg ik een miskraam. Ik wilde eerst niet gaan omdat je ineens niet meer jezelf zwanger ziet lopen over de boulevard, maar gewoon weer met een lege buik. Ik verloor nog in de eerste dagen van onze vakantie bloed van de miskraam en had regelmatig nog krampen. Ik heb nog steeds pijnlijke tanden, bloedend tandvlees, extreem veel haar verlies, stevige borsten (wat het enige is waar je mij niet over hoort klagen :-)) en pijn in me onderrug van de zwangerschapshormonen. Toch doet de vakantie ons goed. Even weg van alles. Je voelt hoe de zonnestralen je weer opladen, maar ook gewoon het samen zijn, samen lachen, lekker eten, het wijntje bij het eten die je normaal altijd laat staan omdat dit niet goed is voor de vruchtbaarheid. Je hebt weer seks om de seks en niet om een baby te maken, aangezien je cyclus helemaal uit balans is door de miskraam en je ineens geen idee hebt wanneer je meest vruchtbare dagen zijn wat je normaal altijd precies weet. Hoewel ik toch het vermoeden had mijn eitje voelde groeien, maar ik laat die gedachte snel los.

Het voelt fijn even alles los laten en soms er juist over te praten samen. Het verdriet, de pijn, de onmacht, de woede, het onbegrip waarom dingen lopen zoals ze lopen in het leven. Elke emotie laten we toe. We praten ook over hoe we ons leven willen invullen als onze laatste terugplaatsing niet zal lukken. Ik heb echt momenten in de vakantie me zo intens gelukkig gevoelt en keek dan naar mijn verloofde en dan voelde ik zo veel liefde voor hem en ik voel me zo gezegend met de relatie die we hebben en dat we samen 1 zijn en dan weet ik dat alles goed komt. Hij is mijn soulmate, mijn beste maatje, de liefde van mijn leven. Hoeveel mensen dromen hiervan en hebben dit nooit gevonden, (maar hebben wel een kind). Ik voel me gezegend. Ik weet hoe kostbaar dit is en voel dit ook iedere dag. Dankbaarheid voor wat wij hebben. Samen staan we sterk en kunnen we de hele wereld aan. Dat is al vanaf het begin van onze relatie zo.  We hebben vaak moeten vechten maar we lappen elkaar elke keer weer op om weer klaar gestoomd te worden voor we de ring weer in gaan om te vechten. Weer een nieuwe ronde van ivf. Weer spanningen, teleurstellingen en pijn, maar we hebben elkaars rug en dat gevoel maakt ons als stel zo sterk en daar ben ik verdomd trots op, want ik denk dat alleen stellen die ook in het traject zitten echt weten hoe fucking zwaar het is.

Als de laatste terugplaatsing niet lukt willen we ons meer bezig houden met de voorbereidingen voor de bruiloft en willen we vaker een weekend (spontaan) weg en de klusjes die maar blijven liggen gaan doen in huis. Door dat het huis opgeleverd werd een week na dat ik met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis en daarna lang herstellende was en we daarna gelijk door zijn gegaan met iui en ivf, merk je dat het klussen in huis totaal geen prioriteit meer hebben, maar eerder het verwerken van de klappen en jezelf weer klaar stomen voor een nieuwe ronden vechten. Dit doe je door te proberen zo veel mogelijk te genieten van de leuke dingen, omdat je het anders niet oplaad en daardoor niet genoeg kracht hebt om terug in de ring te stappen. Het idee dat we vaker weekendje weg gaan, het vooruitzicht van onze bruiloft en honeymoon naar een ver bounty eiland en het opknappen van ons huis voelt fijn. Het feit dat we niet meer hoeven te vechten en er na 9 jaar eindelijk rust komt in ons leven. We hebben alle vrijheid en kunnen gaan en staan waar we willen. Ons idee is om te gaan sparen voor een wereldreis en zo veel mogelijk verre reizen te maken en wie weet ooit te emigreren. Ik voel dan echt diep van binnen dat alles wel goed komt.

Andere momenten heb ik het wat moeilijker. Dan zie ik een kinderwagen en besef ik dat er een kans is dat ik nooit achter een kinderwagen zal lopen met ons kindje er in. Het verdriet voel ik de hele dag op de achtergrond. Ik geniet van de vakantie maar voel ook de pijn.

Vanochtend zat ik aan het tafeltje bij het raam in ons appartement met mijn iPod op muziek te luisteren. De zon komt op en ik geniet elke ochtend weer van dit prachtige uitzicht. Langzaam voel ik de zonnestralen steeds intenser op mijn huid.De tranen rollen over mijn wangen. Ik voel opeens zo’n intens verdriet.De gedachte te weten dat je nog maar 1 kans hebt om ouders te worden. Die gedachte breekt mijn hart weer opnieuw. Ik weet dat het goed komt ook als we niet zwanger meer worden/blijven, maar het voelt soms allemaal zo oneerlijk. Op dit moment heb ik geen idee hoe ik kan accepteren dat na al het vechten we niet beloond worden met een baby of hoe ik om moet gaan met mensen die om ons heen wel zwanger zijn of een baby hebben. Al die pijn zou in 1x weg gaan als we zelf een baby zouden krijgen. Het vechten zou niet voor niks zijn geweest en ik zou met vriendinnen kunnen afspreken of op straat kunnen lopen zonder het gevoel dat mijn hart zo intens zeer doet. Het verdriet voelt alsof je intense liefdes verdriet hebt. Een intense pijn waarbij je het gevoel hebt dat dit nooit meer weg zal gaan. Hoe kan het dat mensen dagelijks over de wereld abortus plegen omdat het kindje niet gewenst is en er zo veel mensen op de wereld zijn die er alles voor over zouden hebben om een baby te krijgen en waarbij een kindje juist zo gewenst zou zijn, maar waarbij het niet lukt?? Hoe kan het dat bij sommige mensen er zo weinig tegenslagen zijn en andere de ene naar de andere tegenslag ervaren. Hoe vaak heb ik mijn hele leven niet het gevoel gehad een ring in te moeten stappen om te vechten. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik zo iemand ben waarbij je de ene naar de andere tegenslag krijgt. Ze zeggen dat je nooit meer te voortduren krijgt dan wat je aan kan en dan vraag ik me soms wel eens af waarom ben ik zo fucking sterk.

Mijn emoties gaan dus nog alle kanten op en ik weet dat dit ook bij de verwerking hoort. Want ook nu hebben we weer een klap te voortduren gehad. Zo was het er en zo was het weer weg..

We hebben nog 1 kans en ik blijf zeggen ‘elke situatie is anders ook deze’. Het blijft een kans, hoewel het steeds moeilijk is te geloven dat wij een keer geluk zullen hebben en het ook echt zal lukken dan ik zwanger ben en blijf en ik zal bevallen van een gezonde baby.

Het verdriet komt meer voort uit het idee dat dit de laatste poging is. Onze laatste kans. Ik hoor de mensen om me heen zeggen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, maar ik kan niet geloven in een wonder op de natuurlijke manier als het zelfs niet lukt met een embryo van 5 dagen oud die goed ontwikkeld is via ivf. De bla bla goed bedoelde bullshit als je het los laat wie weet dat het dan lukt of ik ken iemand waarbij het juist lukte toen ze er niet meer mee bezig waren, daar geloof ik niet in en ik wil die hoop ook niet vast houden. Het lukt via ivf of het lukt niet. Ik geloof niet dat wij het stel zijn waarbij dat wonder dan nog zal gebeuren.

Daarnaast moeten mijn eierstokken er uit voor mijn 40ste en ik denk dat ik dat volgend jaar ga laten doen. Het blijft voor mij een risico om gestopt te zijn met de pil terwijl ik ernstige endometriose had om mijn darm. Zo lang de pijn niet terug kwam moest het waarschijnlijk wel goed zijn. Ze kunnen dit alleen maar testen met een kijk operatie. Helaas heb ik sinds 2 maanden vreselijke pijn tijdens de menstruatie dus de kans is aanwezig dat het weer terug groeit. Dus ik zal binnenkort weer aan de pil moeten. Ik wil niet gokken met mijn gezondheid. Ik heb al te lang moeten vechten om te zijn waar ik nu ben.

Maar eerst gaan we er nog 1x voor. We houden er rekening mee dat het niet lukt, maar toch hebben we een kleine hoop dat het deze keer wel lukt. Ondanks dat het niet bewezen is, beweren sommige vrouwen na een miskraam dat je meer kans hebt op zwangerschap omdat je lichaam al zwanger is geweest. En daar haal ik stiekem dan weer een beetje hoop uit.

Inmiddels lig ik op het strand. Is het je wel eens opgevallen dat het geluid van een meeuw net lijkt als of hij heel hard moet lachen? Ik krijg een glimlach op me gezicht en lees verder in mijn boek. Ik lees een thriller en daar staan een paar zinnen in die ik erg mooi en toepasselijk vind voor mezelf.
‘Neergaan is niet gelijk aan een knock-out. Hou je daar aan vast. Je bent nog niet verslagen. Steeds heb je terug gevochten en dat ga je nu ook weer doen’.
En dat is precies wat we gaan doen, nog 1x vechten.

Liefs,
Mabel

Sharing is caring!