Een vriend van ons appte mij dat hij wilde afspreken en ik vroeg hem of ze zwanger waren. Ik wilde het liever via de app horen omdat ik het dan op mijn eigen manier een plekje kan geven en ik geen idee heb, hoe ik als ik voor hem zou staan zou reageren. Zou ik blij kunnen doen terwijl ik het niet voel? Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik dit nog kan opbrengen. Ik ben iemand die heel open is en je zou zien aan mij dat het niet oprecht zou zijn. Ik kan geen toneelspel spelen, zeker niet als ik me zo voel. Ik weet niet hoe ik zou reageren. Ik zou me denk ik groot proberen te houden omdat het voor hem toch prachtig nieuws is en zodra ik thuis zou zijn, zou ik gaan huilen in de armen van mijn vriend. Ik wacht op zijn reactie en al snel appt hij terug dat hij het liever persoonlijk had willen vertellen, maar dat ze inderdaad 11 weken zwanger zijn. Ik ben blij dat het via de app is gegaan, want hoe moet je reageren op zulk prachtig nieuws terwijl je op dat moment letterlijk je hart weer voelt breken?  De eerste traan rolt over mijn wang en ik vertel het nieuws aan mijn vriend. Wauw wat doet dat zeer. Ik kan gewoon niet meer blij zijn voor iemand. Ik gun het ze zo, maar ik gun ons stiekem nog meer omdat we al zo lang aan het vechten zijn. Ik ben helemaal van slag, down en ik baal dat zulk nieuws mij zo van slag kan maken. Ik wou dat ik oprecht blijdschap kon voelen, maar ik kan het niet meer. Het voelt gewoon zo oneerlijk en wij verlangen al zo lang naar een kindje dat elke andere aankondiging van een zwangerschap zo hard binnen komt. Zelfs als ik weet dat hij ook al zo lang verlangde naar een klein wondertje maar nog niet de vrouw van zijn dromen had ontmoet. 

Ik voel me verdoofd en ga de dag verder op automatische piloot. Ik ga naar de supermarkt om boodschappen te doen, blijken de sloten bevroren te zijn van onze auto waardoor ik mijn slot niet open krijg. Gelukkig is mijn vriend nog thuis en kregen we de achterklep wel open. Mijn vriend ging via de achterklep de auto in om de motor van de auto aan te zetten in de hoop dat het slot zou ontdooien. Hij ging er via de achterklep weer uit om vervolgens de ramen te gaan krabben. Valt de klep dicht, waardoor we de auto niet meer in kunnen terwijl de motor van de auto nog aan staat. De tranen stonden me al nader dan het lachen. Ik zag al voor me hoe we een raampje in moesten gaan slaan, maar gelukkig bedacht mijn vriend dat we nog een reserve sleutel hadden en kwam onze lieve buurman naar buiten met spray voor de sloten. Na de sleutel ook nog warm te hebben gemaakt, ging eindelijk de sloten van de auto open. Pff wat een begin van de dag. Oke adem in adem uit en knop om en gaan. Dus ik rij naar de supermarkt en loop daar verdoofd mijn boodschappen te doen. Ik ben blij dat ik klaar ben en loop naar de kassa waar ik mijn weekboodschappen op de band leg. Het duurde heel lang en toen bleek dat de kassa stuk was. Dat meen je niet!! Shit ik voel de tranen weer op komen. Adem in adem uit en langzaam pak ik alle boodschappen en leg ze vervolgens weer in mijn karretje en loop naar de andere kassa die open gaat en natuurlijk sluiten daar net andere mensen aan waardoor ik weer achter in de rij kwam te staan. Ik voel de tranen weer branden, maar ik wil ze niet laten lopen midden in de supermarkt. Ik haat dat ik ongewenst kinderloos ben, ik haat dat ik na zo lang vechten niet beloond ben met een wondertje, ik haat dat ik zo van slag raak van iets wat eigenlijk prachtig nieuws is en wat ik het meeste haat is dat ik niet oprecht blij kan zijn voor een vriend van ons die mij vanochtend heeft verteld dat hij vader zal worden. Ik weet dat dit er bij hoort en zulke momenten nog wel vaker zullen komen, maar soms vraag ik me af hoe lang het zal duren voor die pijn weer dragelijk zou kunnen zijn en ik weer oprechte blijdschap kan voelen voor een stel die zwanger is..

Liefs,
Mabel

Sharing is caring!