Eindelijk is het de dag van de waarheid… Ik heb net de slechtste nacht in tijden meegemaakt. Amper geslapen en als ik sliep was het zeker en vast niet vast. En dan hield een nachtmerrie mij nog wakker ook. Ik droomde dat ze me vergeten te bellen waren… Gelukkig was het maar een nachtmerrie.

Mijn hart voelde ik heel hard slaan, moest het gekund hebben sloeg het uit mijn borstkas… De stress was niet te dragen… En daar was het dan… Het lang verwachtte telefoontje. Om kwart voor negen belden ze mij om te zeggen dat er eentje is ontdooit geweest en het mooi verder deelt… Hoezo eentje? Ze vroeg van ja er was maar eentje dat moest ontdooit worden hé? Ik zei; “Neen, we hadden doorgegeven dat het er twee mochten zijn”. Ze zei dat ze het nog ging ontdooien en dat we op het moment van terugplaatsing dan wel zouden zien. Ik vroeg of we onmiddellijk moesten komen. Ze zei van niet pas om 11 uur.

Ik heb dan maar, samen met mijn partner, een wandeling gemaakt met de hond om toch iets of wat tot rust te komen. Want stress is nu niet bepaald gezond. En dat heeft me toch deugd gedaan. Eens terug thuis zijn we vertrokken richting UZA. We namen plaats op het bekende plekje en ik dacht; “Och dat duurt nog wel even”. Dat is meestal zo. En plots riepen ze mijn naam al en het was zelfs nog geen elf uur. Ik was toch wat nerveus of ze er zeker twee zullen terugplaatsen of niet. Ik mocht plaats nemen in de stoel en het was mijn favoriete dokter. Dokter Claessen hij is echt top. Het is al zo zwaar het traject en hij doet het met een lach en een zwans. Heerlijk gewoon. De embryologe deed het deurtje open en zei dat er twee gingen teruggeplaatst worden dat het andere ook terug mooi aan het delen was. Ik super blij uiteraard. Dr. Claessen vroeg of ik een kruisje had gezet waar het embryo moest geplaatst worden en ik grapte dat ik er zelfs pijlen gezet heb om zeker te zijn.

Hij antwoordde er op dat de pijl goed geholpen heeft en vroeg of we de embryo’s graag met cadeauverpakking hadden waarop ik dan weer antwoordde; “Ja graag en ook met een grote strik op”.

Eens stonden we binnen en zo weer buiten… Nu is het weer wachten geblazen. Al is het deze keer helemaal niet lang meer. Volgende week donderdag 31/03/2016 is D-Day. Ik heb mijn ma en mijn partner zijn ouders op de hoogte gebracht. Thuis gekomen en buiten even genoten van de zon en een warme chocomelk.

 

Lees hier meer blogs van Evelien

Sharing is caring!