Mijn naam is Lucie, ondertussen 30 jaar oud en moeder van een mooie dochter. De weg naar dit mooie meisje was een 4 jaar lang durende strijd. Waarvan een lange tijd werd gedomineerd door ziekenhuis afspraken, pijnlijke behandelingen, hormoon spuiten en heel, heel veel negatieve zwangerschapstesten. Met ingang van vandaag ga ik mijn ervaringen delen via Kinderwensbloggers, ik heb vele blogs geschreven voor mijn eigen omgeving en ik blijf bloggen aangezien wij graag een tweede kindje willen en opnieuw de MMM in zullen gaan. Maar nu schrijf ik voor een groter publiek, via Kinderwensbloggers.

Ik wil ook graag vertellen over mijn zwangerschap en bevalling. Hetgeen waarvan iedereen zegt dat het
“echt genieten” is en een “roze wolk”. Maar dit is helaas niet altijd de waarheid. Bij mij liep alles niet zoals je zou willen dat het gaat en was het meer “er doorheen komen” dan echt “genieten” . Ik ben zelfs na de bevalling zoveel bloed verloren dat ik even “out” ben geweest en terug gehaald moest worden. Door de hoeveelheid bloedverlies heb ik de belangrijke dingen als het meten, wegen, aankleden, eerste badje, ontmoeting tussen opa’s en oma’s gemist. Na al die jaren wachten en vechten voor een baby miste ik deze mijlpalen. Mijn dochter was te klein en had een moeilijke start. De kraamtijd brachten wij door op de afdeling Neonatologie en daarna meerdere keren per week in het kinderziekenhuis. Mijn dochter was een huilbaby en huilde uren onafgebroken achter elkaar.

Zoals ik hierboven al schreef heb ik over de hele weg naar de zwangerschap al geschreven. Hoofdstuk voor hoofdstuk uitgelegd hoe het hele traject is verlopen. De onderzoeken, de stappen, de echo’s, teleurstellingen. Niet alleen om de emotionele rollercoaster duidelijk te maken voor de buitenwereld. Maar ook om die taboe te doorbreken. Dat je geen kind neemt, maar met veel geluk een kind krijgt, dat het zwanger zijn en bevallen niet altijd maar goed hoeft te gaan. En dat zeker de tijd daarna niet altijd rozengeur en maneschijn is. Het heeft mij mijn lichaam gekost, mijn geest en bijna mijn huwelijk. Maar laten we beginnen bij het begin, mijn eerstvolgende blog volgt snel!

Liefs,

Lucie

Sharing is caring!