Dit is deel 2 van mijn blog “Huisje, boompje, beestje”. Deel 1 begint met een wonder omdat ik onder bijzondere omstandigheden tot 2 keer aan toe snel zwanger werd, terwijl ik PCOS heb. De laatste zwangerschap liep uit op een miskraam.

Om verder te gaan met de behandelingen in het ziekenhuis moesten we eerst afwachten of mijn lichaam zelf een cyclus zou gaan creëren. Dit gebeurde niet. 4 maanden later was ik nog steeds niet ongesteld geworden. Weer begonnen we met hormonen om een menstruatie op te wekken, weer werd ik niet ongesteld. Zou ik dan misschien toch weer….. En ik deed maar weer een zwangerschapstest. Helaas bleek het nu niet zo te zijn. De gynaecoloog begreep het ook niet. Er werd een waterecho ingepland. Misschien waren er wat littekens na de curettage ontstaan. De waterecho hebben ze nooit uit kunnen voeren, de verklevingen waren zo heftig dat het onderzoek niet werkte. Er werd een hysteroscopie ingepland om te kijken in welke gedeeltes de verklevingen allemaal zaten. Ook dit onderzoek werd snel gestaakt. Mijn gehele baarmoeder was verkleefd. Zo zou ik nooit meer zwanger kunnen worden.

Er werd een plan gemaakt om de schade zo veel  mogelijk ongedaan te maken. Onder narcose zouden de verklevingen weggehaald worden, er zou een spiraaltje geplaatst worden en vervolgens bergen hormonen. Deze hormonen kreeg ik om mijn baarmoederslijmvlies op te bouwen (3x daags), vervolgens hormonen om een eisprong te krijgen (1x daags) en daarnaast nog hormonen om baarmoederslijmvlies vlies af te breken (2x daags). Dit alles om een zo normaal mogelijke cyclus te creëren en daarmee hopelijk een goed herstel. Dit gebeurde het komende half jaar. Na een half jaar hadden we controle. De baarmoeder zag er weer keurig uit, het spiraaltje werd verwijderd en met nog wat extra hormonen mochten we het traject weer oppakken.

Na 3 maanden bleek ik alweer zwanger te zijn. Wat voelden we ons sterk!! We hadden al meerdere malen willen stoppen, maar we zijn door gegaan en hebben onze bekroning gekregen!!! Tot ik op een gegeven moment op mijn werk was. Ik voelde mij niet lekker, steken in mijn buik. Ik belde met mijn man en die zei dat ik het ziekenhuis moest bellen, maar ik kreeg ze niet te pakken. De dag daarna werd ik wakker en voelde ik mij niet meer zwanger. Ik mocht langskomen in het ziekenhuis. Een minimale hartslag werd nog gevonden, een week later weer een echo. Het kindje was gegroeid, maar nu was er geen hartslag. Omdat ze het zekere voor het onzekere wilde nemen mochten we een week later terug komen voor nog een echo. Inmiddels had ik bloedverlies en krampen. Ik wist genoeg en de echo bevestigde dit. 3 dagen later heb ik ons kindje in mijn onderbroek teruggevonden.

Lieve groeten,
Alice,
32 jaar, getrouwd, 1 zoon, PCOS, Clomid, IUI

Sharing is caring!