Ik zie het aan hun gebogen, ik heb geen zin om deze bom te droppen, hoofd en het slenterige loopje. Het gevoel dat zij hebben past totaal niet bij de situatie waar ze in verkeren. Ik roep dat op ze af. Als een soort van  slechte gave die ik beschik. Vervolgens de  woorden; “Kan ik even met je praten?” Of de toon van een WhatsAppje “Kunnen we even langskomen?” Sinds wanneer komen jullie niet meer spontaan langs? Ding ding ding ding ding ding!! Alarm bellen gaan af. NEE! Schreeuw ik in mijn hoofd.  Uh ja natuurlijk kom gezellig….

Dan volgt de boodschap. Gelukkig ben ik een goed geconditioneerde Pavlov hond, lach ik vriendelijk en zeg vrijwel direct na de punt “Gefeliciteerd! Wat leuk, zwanger!”  Hier lieg ik natuurlijk. Ja keihard, want ik ben aan de beurt. Ja je kan zeggen wat je wilt, maar na de tumor in de bal, de onvruchtbaarheid, het dealen met de PCOS en de rest is het onze beurt. Maar ik sta in de fucking verkeerde rij. Heb ik in de winkel ook altijd. Bejaarden dringen voor, mensen voor me stellen moeilijke vragen, de kassiere moet worden ingewerkt of ik heb alles op de band en dan kom ik er achter dat de kassa gaat sluiten. Of nog erger, mijn pinpas zit in een andere tas thuis. Ondertussen worden alle klanten bij de andere kassa’s bevrucht uhh geholpen.

Maar ik lieg dus. Ik acteer er op los. Stel beleefd nog wat vragen. Hoe ver ben je nu? En voel je je goed?
Waarschijnlijk is aan mijn hele hoofd te zien dat ik lieg. Ik kan niet liegen en wil niet liegen, maar sinds iedereen maar komt vertellen dat ze zwanger zijn ben ik nood gedwongen. Nou ja nood gedwongen… ik ben een onaardig mens geworden maar wil daar nog niet aan toegeven. Onaardig wil ik ook niet zijn. Ik heb gewoon een hekel aan zwangere vrouwen. Of eigenlijk, ik haat ze.  Nou ja tot ik zelf zwanger word natuurlijk. Zo hypocriet is deze Pavlov hond dan wel weer.

Zwangere vrouwen zijn me nu gewoon te vrolijk met het wonder in hun buik of zeuren me te veel over misselijkheid, hoofdpijn, bekkeninstabiliteit en de bevalling. Mijn gevoel, er is meer dan zwanger zijn of wees dankbaar. Zo vanzelfsprekend is het niet.  Ja ik weet wel wat je denkt.  Je hebt gelijk. Ik ben jaloers. ….Stik jaloers zelfs. Vooral op zwangere vriendinnen. Ik heb niet de behoefte om me te pijnigen door bij ze in de buurt te zijn. Dus kom maar op met die baby van je dan kunnen we eindelijk weer wat afspreken.

Geschreven door Lara (34), samenwonend onvruchtbare partner, kinderwens sinds 2010,  12 x KID, nu IUI, werkt in kinderopvang.

Sharing is caring!