Het is eruit, ik heb het haar gezegd!!! Haar: mijn leidinggevende. Het: loopbaanonderbreking, een jaar. Geloof me als ik zeg dat het me veel moed gevergd heeft. Ondanks dat ik al een maand in mijn hoofd mijn woorden voor dit gesprek herkauwde. Ik heb vannacht 5u liggen woelen vooraleer ik in slaap viel. Ongetwijfeld was ik er onbewust toch al mee bezig.

Ik heb haar uitgelegd dat ik continu vermoeid ben en mijn enthousiasme kwijt ben. Dat ik slecht slaap en (te) snel in stressmodus schiet. Tot daartoe geen nieuws, dat had ze zelf ook al geconcludeerd. Dat mijn hormonen helemaal off zijn en dat dat onze kinderwens in de weg staat. Dat van die kinderwens was ongetwijfeld wel nieuws. En haar dan gezegd dat ik om gezondheidsredenen een pauze – reset nodig heb. Dat ik liever dan ineens uitvallen om medische redenen een aantal dingen wil afwerken en overdragen en de pauze als een bewuste beslissing beleven. Ze zei dat de vraag niet geheel onverwacht kwam. Ze vroeg of zij of het bedrijf me kunnen helpen. Of ik coaching nodig heb om om te gaan met die gevoelens van burn-out. Ze is er zelf niet van overtuigd dat stoppen en nietsdoen de zaken gaan oplossen. Maar ik heb al snel kunnen counteren dat ik niet van plan ben om niets te doen. Integendeel, dat ik me wil concentreren op dingen die ik graag doe, die zin hebben voor mij. En dan sloeg het gesprek om naar hoe mijn vervanging georganiseerd kan worden. Ze vroeg of ik al iets tegen de collega’s gezegd heb. Ik zei van niet, dat ik het eerst met haar wilde bespreken. En dat ik er tegenop zie om mijn collega’s in te lichten. We spraken af om de eerste weken nog niets te zeggen. We zijn al onderbemand dus dit nieuws riskeert iedereen nog meer te demotiveren. In mei start er normaal gezien iemand nieuw, met al best wat relevante ervaring. We gaan dus eerst uitzoeken hoe mijn taken kunnen opgevangen worden en op welke termijn om dan concreet ook een oplossing aan het team te kunnen voorstellen. Ze heeft perfect volgens het boekje gereageerd. Hoe vaak ik ook denk dat ze geen empathie heeft… op de momenten waarop het er echt op aankomt, is ze een toonbeeld van voorbeeldgedrag.

Op dit moment overheerst de opluchting (en vermoeidheid na een korte nacht). Al is er ook al een klein stemmetje komen piepen om me te wijzen op mijn inkomensverlies, op financiële afhankelijkheid van manlief. Ik heb het rustig laten ratelen, dat komt ook wel weer goed. Ik vind wel iets om leuk en zinvol bezig te blijven en wat centjes bij te dragen!

8 dpo en nog geen temperatuurdrop of rood spoor te bekennen. Maar nog 2 dagen te vroeg om victorie te kraaien. 8 of 9 dagen is zowat mijn normale luteale fase. Ik daag mijn lichaam uit om het eens 10 dagen vol te houden!

 

Lees hier meer blogs van Elle

Sharing is caring!