Het slingeren tussen die overdreven optimisme en dat angstige pessimisme is sinds een paar dagen van start gegaan …. En dat zonder spuiten en slikken …Zelfs zonder hormonen lukt het me om van het ene uiterste in het andere te vallen. Ik voel me mezelf niet, ik huil alweer een paar dagen …uit onmacht …uit angst … uit verdriet … uit hoe oneerlijk het is dat zogenaamde ouders kinderen mogen krijgen, hele gezinnen … terwijl ze het niet eens waard zijn een ouder genoemd te worden.

Maar 15 min later huil ik … uit dankbaarheid voor men eigen bloedjes die ik dolgraag zie, … uit blijdschap dat we nog een kans krijgen om onze, nu ja vooral mijn droom waar te maken … Om vervolgens half uur later te gaan zitten janken …. omdat ik het niet meer weet … Kortom … ze staan goedkoop die waterlanders. En dat terwijl vanavond die spuit gezet moet worden. De eerste Decapeptyl ..in mijn leven aangezien het deze keer een nieuw schema wordt, een nieuw ziekenhuis, nieuwe artsen, nieuw beleid, nieuwe spanning, nieuwe angsten, …maar ook een nieuwe kans.

ICSI 4 … hadden we in 2013 nooit gedacht toen we ook een nieuw schema kregen, nieuw ziekenhuis, nieuwe artsen … maar ik had niet zozeer een angsten … naïef denkend dat alles wel goed kwam, een poging of 3 en we waren er wel …

ICSI4 die van de waarheid … niet aan willen denkend dat die waarheid eens de waarheid kan zijn die ik helemaal niet wil …

ICSI4 … een nieuwe kans, laat het ons daar maar bij houden …

 

Lees hier meer blogs van Lotje

Sharing is caring!