Ik ben Marga, bijna 30 jaar en al ruim 3,5 jaar in een fertiliteitstraject. Ik werkte in de ouderenzorg, maar kraamzorg leek mij altijd al leuk. Juist toen wij al lange tijd in behandeling waren om zwanger te raken, vond ik het tijd om de overstap te maken. Ik dacht veel kracht uit dit werk te kunnen halen. Toen er een vacature was dus ook niet getwijfeld en meteen gesolliciteerd en aangenomen dankzij mijn enthousiasme.

Hoe zijn we in de medische molen terecht gekomen?
Wij kwamen in de medische molen terecht nadat ik naar de huisarts was gegaan vanwege een onregelmatige menstruatie. De huisarts verwees me door naar de gynaecoloog. Na bloedonderzoeken en echo’s bleek dat ik PCOS heb, waardoor ik verminderd vruchtbaar ben. Ik heb geen verdere verschijnselen zoals overbeharing en overgewicht. Omdat we een kinderwens hadden, wilden we meteen starten met behandelingen. Aanvankelijk probeerden we zwanger te raken met hormonen en echo’s (om de eisprong te bepalen). Maar omdat ook mijn partner verminderd vruchtbaar bleek te zijn, de kwaliteit van zijn zaad was heel wisselend, stapten we over op IUI en uiteindelijk op ICSI.

Leuk maar zwaar tegelijk
Toen ik net startte in de kraamzorg bleek ik uit de eerste ICSI poging (cryo terugplaatsing 1) zwanger te zijn. Helaas ging het na een week of 6 mis en kreeg ik te horen dat m’n hcg daalde en we dus een miskraam door moesten maken. Op dat moment ben ik na overleg eerst thuisgebleven. De dag na onze miskraam ben ik toch weer gestart met werken en mocht ik dezelfde ochtend nog een bevalling meedraaien. Dit omdat ik eerder in de ouderenzorg heb gewerkt en dus een stukje omscholing deed. Ik ben gelijk weer begonnen om de stap niet al te groot te maken.Na thuis komst was ik natuurlijk gebroken. Qua gevoelens was dit zo enorm dubbel en zwaar. Maar na een aantal weken in de kraamzorg te hebben gewerkt en het verdriet een plekje te hebben kunnen geven begon het genieten als kraamverzorgende pas echt! Ondanks dat we zelf al jarenlang met lege armen staan haal ik ontzettend veel kracht uit m’n werk en volg ik mijn hart.Ik vind het ontzettend mooi om te mogen ondersteunen bij de verzorging van een nieuw leven, en daarbij de ouder(s) met zelfvertrouwen achter te laten.
Je mag mensen ondersteunen bij 1 van de “belangrijkste en mooiste” momenten in hun leven.
En door toch een stukje zorg aan die kleintjes en ouders te mogen geven haal ik dus enorm veel kracht, om door te vechten voor onze kinderwens. Ook als dit uiteindelijk niet zal lukken of niet zo mag zijn dan weet ik zeker dat ik dit werk nog steeds ontzettend graag doe en vol kan houden. Dit zal natuurlijk in het begin erg zwaar zijn.

Waar loop ik verder wel eens tegenaan wat het werk soms pittig maakt
Heel soms is het werk als kraamverzorgende dan toch zwaar bijvoorbeeld bij tienermoeders of mensen waar het kindje niet gewenst is. Verder wat ik hierboven ook al in het verhaal schreef als je zelf zwanger bent en het gaat mis, doet dit wel veel pijn en wordt je toch geconfronteerd met blije gezinnen en bevallingen. Maar ook dat gevoel verdwijnt weer. Daarentegen hoor ik ook genoeg verhalen van paren die jaren in behandeling zijn geweest. Tijdens en na de zwangerschap komen dan nog veel emoties vanuit het voorgaande traject los. Ik vind het niet professioneel om dan mijn eigen verhaal te vertellen, maar ik bied hen natuurlijk als kraamverzorgende wel een luisterend oor na de bevalling en in de kraamtijd. Ik denk dat ik als geen ander begrijp hoe moeilijk het voor hen is geweest.

Zwaarder naarmate de behandelingen verstrijken
Mijn hoop neemt helaas wel af naarmate het traject vordert. We hebben nu 3 ICSI-pogingen achter de rug, en nog 9 cryo’s over. De eerste 2 ICSI’s hebben we in Groningen gedaan. Na 2 miskramen zijn we overgestapt naar Het UZ in Gent. Hier zijn weer allerlei onderzoeken opgestart waaronder antilichamen aanmaak tegen alles wat niet lichaamseigen is (immuunsysteem) en genetische afwijkingen. Genetisch is alles in orde maar we maakte ik teveel antilichamen aan. Dit betekend dus dat mijn lichaam in de aanval gaat tegen het embryo. Hiervoor krijg ik nu prednisolon. We hebben altijd gezegd misschien gaan we toch verder na de 3 vergoedde ivf pogingen. De eerste 2 puncties vielen me reuze mee maar de 3e punctie die in Gent. Ik had een forse over stimulatie en wat deed die punctie ongelofelijk zeer. Ook besloten we hierna niet nog eens een punctie te laten doen. Maar hopelijk zit ons kindje bij de 9 cryo’s die op ons liggen te wachten. Er zijn nog van de 9 cryo’s 7 toppers van AA kwaliteit. De hormonen maken het extra pittig.

Leefstijl en voorbereiding
Ik weet dat gezond eten een grote invloed heeft op de zwangerschapskans bij ivf. We eten bijna alleen gezond tijdens het traject. Veel groeten, fruit en op z’n tijd een visje in plaats van een stukje vlees. Daarnaast drink ik veel water en thee zonder cafeïne. Ben normaal een koffieleut maar dat laat ik daarvoor maar al te graag staan. Verder slik ik vitamine d3, visolie en foliumzuur 1x daags 1. Maar wanneer ik start met Utrogestan inbrengen en dus ook start met de Prednisolon gebruik ik in plaats van 1 foliumzuur 2 stuks per dag op aanraden van het UZ Gent. Verder wandel ik lekker veel met de hondjes en zomers soms een stukje wielrennen. Ik hoor regelmatig verhalen van mensen in het fertiliteit traject dat ze geen foliumzuur gebruiken voor en tijdens de zwangerschap en daar verbaas ik me ontzettend over. Foliumzuur is nodig voor de groei en goede werking van het lichaam en voor de aanmaak van rode en witte bloedcellen. Verder is het belangrijk voor de vroege ontwikkeling van het ongeboren kindje. Het draagt bij aan de vorming van het zenuwstelsel, dat vanaf de eerste dag na de bevruchting al wordt aangelegd. Foliumzuur verkleint de kans op geboorteafwijkingen als het neurale-buisdefect (NBD) of open ruggetje, een hazenlip en open gehemelte.

Liefs,
Marga
30 jaar, kraamverzorgster, wens sinds 2013, zwak zaad, ICSI

 

Sharing is caring!