Vandaag is het 3 jaar geleden dat jij mijn lieve grote broer overleed. Toen jij ziek werd en duidelijk werd dat je niet meer beter kon worden was 1 van de 1e dingen die ik zei. Weer iemand die er niet bij is als ik ga trouwen en als ik kinderen krijg. Naast papa zou jij dit ook niet mee gaan maken. Juist nu ik zwanger ben mis ik jullie meer. Ik had zo graag deze blijdschap met jullie gedeeld. Ik weet wel dat jullie allebei weer supertrots zouden zijn. Jij die heerlijk zou stoeien met je neefje of een “kopje thee” drinken met je nichtje. Gelukkig weet ik door Selena, Kyan en Tygo hoe jij was als oom. En hoe papa was als opa. Allebei zo trots als een pauw!

De dag na de positieve test stond ik bij jullie graf. En terwijl ik nooit praat bij het graf deed ik dat deze keer wel. Ik vertelde jullie dat ik zwanger was. Iets wat jullie natuurlijk al wisten. En vroeg ik jullie om te waken over ons wondertje. Als de kleine er is zal ik ook zeker met hem/haar naar het graf komen en later heel veel over jullie vertellen zodat ook hij/zij weet wie jullie waren. Maar wat had ik het liever anders gezien. En jullie live aan ons wondertje kon voorstellen. Alle echo’s kon laten zien. De kleine laten voelen bewegen. Maar ik weet dat jullie van boven af mee kijken en trots op ons zijn. Ik mis jullie en hou van jullie.

Liefs,
Alinda

Sharing is caring!