Ik merk dat er een omslag is gekomen in mijn gevoelens. Ik zag dit alles als traject dat ik moet volgen met hopelijk een zwangerschap als resultaat. Ik leefde van afspraak naar afspraak en probeerde alle afspraken te combineren met mijn werk. Mijn gevoel is nu veranderd in angst. Het gaat nu om dat kindje dat ik misschien nooit in mijn armen kan houden, nooit zwanger zijn en nooit dat kindje op mijn buik krijgen na de bevalling. Ook ben ik heel bang voor wat er gaat komen dit jaar. Ik heb 4 zwangeren om me heen. Allemaal mensen die niet met een kinderwens bezig waren toen ik ermee begon. Ik ben echt heel blij voor ze en wil ook alles van hun zwangerschap weten, maar het maakt me ook jaloers en verdrietig. Het is zo confronterend. Is er maar iemand die mij de garantie kan geven dat ik ooit een kindje in mijn armen ga krijgen. Al is het maar over 10 jaar… Ik wil zo graag een kindje!!

Ik ben me ondertussen al flink aan het verdiepen in hoe verder. Wat als het niet gaat lukken? Adoptie kan ik afstrepen. De kosten zijn echt te hoog voor mij. Dan zou ik elke maand 500 euro apart moeten zetten en dat heb ik niet. Pleegzorg is een optie voor me. Alleen… kan ik na 3 jaar afscheid nemen van een kindje omdat het terug naar zijn ouders gaat? Ik zou dan een kindje willen dat zeker weten niet terug hoeft naar zijn biologische familie maar daar ben ik vast niet de enige in… weekendopvang is wel een optie.

Draagmoederschap is ook een lange en moeilijke weg. In Nederland zijn de eisen belachelijk streng. Er is maar 1 ziekenhuis dat dit mag doen en de kans dat je wordt goedgekeurd is zo klein. Er moet een medische redenen waarom je geen kindje kan dragen. De draagmoeder mag niet ver van je afstaan, liefst familie. Die vrouw moet een compleet gezin hebben en geen complicaties bij haar bevallingen. En mag niet te oud zijn. Vind maar eens iemand die aan die eisen voldoet… Mijn moeder wil heel graag mijn kindje dragen als dat nodig is. Maar ze is al door de overgang dus in Nederland is dit geen optie. Zijn we bereid om naar het buitenland te gaan? Italië is een optie maar beide zijn we niet zulke reizigers. Dit is dus een optie maar wel eentje die een lange weg is.
Daarnaast wil mijn zusje haar eicellen aan mij geven. Dit is voor mij de meest toegankelijke optie maar dan wil ik eerst weten waar het probleem ligt. Is het mijn eicel kwaliteit? Is het mijn lichaam? Mijn gevoel zegt dat laatste. Ik denk dat mijn lichaam de embryo’s afstoot maar dat is iets waar de artsen in Nederland zich niet in kunnen vinden. Hier word gedacht dat het probleem altijd bij de embryo ligt.Geschreven door Nora

Sharing is caring!