Als je mij vraagt wat het zwaarste is in een kinderwens traject dan zeg ik “het wachten”. Als je het dan combineert met een medisch probleem en een medisch kinderwens traject zoals IVF, dan wordt het nog meer wachten.

In 2012 heb ik mij aangemeld bij het ziekenhuis dat mij ging helpen bij mijn kinderwens.
Ik werd op de wachtlijst gezet. Geen probleem. Ik had immers de tijd. Kon ik nog mooi even sparen, want duur grapje die donorkosten …

In 2013 mocht ik op intake komen. Daarna mocht ik op de wachtlijst voor de psycholoog. Ja, want als je in je eentje een kind wil dan moet je wel even beoordeeld en “doorgekauwd” worden door alle disciplines van zo’n afdeling in een ziekenhuis. Ik werd doorgekauwd … en goedgekeurd en kreeg een brief! Ik mocht op de volgende wachtlijst. Alsof je promotie maakt.

Intussen was er echter een medisch obstakel opgedoken. Of eigenlijk een paar honderd obstakeltjes. En opduiken deden ze ook niet, ze zaten al een tijdje te zieken in mijn lijf, alleen hadden ze ze in het vorige ziekenhuis niet gezien. De obstakeltjes moesten uitgeroeid worden.

De arts had wel een paar opties:
-operatie “nee joh, niet nodig”
-medicijnen “depot, spuit je een paar maanden, krimpt de boel van, probleem opgelost”
en anders misschien ook nog wel de mirena.

Maar, in combinatie met mijn klachten, werd het toch het depot. Op 1 februari 2014 stak ik met bibberende tengeltjes de eerste naald -van velen- zou later blijken- in mijn lijf.
Happy birthday…

Het plan was 3 maanden depot en intussen zou ik enorm opknappen. Dat was de theorie. Halverwege de maand februari kon ik letterlijk en figuurlijk niet meer vooruit. Vanaf mijn werk belde ik de huisartsenpost en ik wist zeker dat het me niet ging lukken om er naartoe te rijden. Onze afdelingsarts raapte me van de vloer bij de deur van de afdeling en reed me naar de huisartsenpost. Mn hb was laag. Het verklaarde een hoop. Ik kreeg een berg pillen. Die zouden moeten helpen. Ik wachtte maar weer.

In maart had ik evaluatie. Het spul werkte misschien wel, maar had een ongelooflijke berg bijwerkingen. De arts had anders verwacht. Ik kreeg op mn sodemieter dat ik niet alle pijnmedicatie gebruikte. In april deden we hetzelfde gesprek over en in mei was ik er klaar mee.

De arts had van een nieuw medicijn gehoord, hij wist niet hoe je het schreef, maar hij kon wel even op Google kijken voordat hij het mij voorschreef. Ja. Het ging echt zo. De apotheek had er ook nooit van gehoord en het moest besteld worden. Slechts een paar dagen wachten. Of ik wel wist dat het geen anticonceptie was?

Juni, juli en augustus kwamen. Het medicijn werkte deels. In augustus bleek ook waarom het slechts deels werkte. De vleesbomen zaten er gewoon nog. Gezellig met de hele club samen. “Dan wordt het een operatie” zei de arts en besloot mij ergens tussen te proppen in september. Zijn woorden. Ze komen uit een goed hart. De operatie kwam. De arts kwam ook. Het ging zn pet te boven, vertelde hij na afloop. Ik mocht gewoon weer de medicijnen gebruiken en hij verwees me naar een ander ziekenhuis … In december ging ik naar het andere ziekenhuis. Daar planden we een nieuwe operatie. Februari 2015. De verjaardagstaart koud op …

Herstel duurde een paar maanden. Pasen 2015 startte het KID traject. Ein-de-lijk! Na elke poging volgden de beruchte wachtweken. En elke keer voelde ik me beroerder. In augustus controle in het ziekenhuis en dat is een verhaal apart, maar er werd een nieuwe operatie gepland voor oktober….aansluitend in november 2015 intake voor IVF. Ik dacht:”Plankgas nu!” Maar … verkeerde redenatie. Ik moest natuurlijk eerst switchen van medicijnen tegen de vleesbomen, naar de voorbereiding voor de IVF en …. ineens was het februari 2016 en was ik alweer jarig. Er is een samenhang ? Met mn dronken hoofd zat op de wc van het restaurant om de eerste IVF spuit erin te jensen. Dapper?? Niks dapper. Je moet wel als je iets wil in je uppie.

Bij de IVF is het wachten op … de eerste echo … de volgende echo en-zo-voort … Het bericht:”Nee, er groeit niet genoeg – gevolgd door ziet er niet goed uit – als het zo blijft breken we de poging af – ja we gaan weer terug naar de oorspronkelijke datum, die dag is de punctie”. Volg je nog?

Dan punctie dag 1. Wachten op hoeveel eicellen er zijn gevonden. Wachten of er een embryo gegroeid is dag 4.
Terugplaatsing. Wachten tot 14 dagen na terugplaatsing. De eerste week gaat nog wel. “Waar heeft iedereen het over, moeilijk die wachtweken?” Week 2 kruipt vooruit. Elke seconde wordt beheerst door “Testen” “Niet testen” “Geduld” “Het is mislukt”…….. Wachten tot je ongesteld wordt. Want die chemische zut houdt alles tegen. Wachten tot er post komt. “Er zijn embryo’s ingevroren!” En dan doe je de cyclus nog een paar keer over. Het is de hel, gevoed door allerlei chemische substanties in je lijf.

We zappen even naar juli 2016. IVF 1 is afgesloten. Ik mag weer aan de medicijnen tegen vleesbomen. Nee, de arts kent niemand die ze zo vaak heeft gebruikt, zo staan ze ook niet geregistreerd, maar het is vast geen probleem.
(gelukkig is er inmiddels onderzoek naar gedaan …) Ik ben er helemaal klaar mee. Spuugzat. Maar stoppen is geen optie. Zie andere blog.

Het wordt een tweede IVF cyclus, ter afsluiting. Ik start in september en begin november is de punctie. Er volgde een terugplaatsing en de wachtweken (het klinkt zo eenvoudig in platte tekst) en de brief uit Utrecht. Ze hebben 8 embryootjes ingevroren. Gegijzeld, zeg ik nu, spottend.

In december maak ik plannen met de arts. De IVF is buitengewoon succesvol geweest en ik ben er voorlopig nog mee bezig. Ik wacht op een nieuwe cyclus, daarna een pipelle behandeling (de hel) en na een Kerst waarbij mijn lijf het finaal laat afweten en ik gewoon moet werken, ben ik moegestreden. Dan belt het ziekenhuis. Het is 30 december. Het lab in Utrecht heeft een fout gemaakt. Tot nader order ligt alles stil.

Alle wachtweken en wachtmaanden en wachtjaren vallen in het niets bij deze situatie. Alles had een doel, dit niet. De deur zit dicht. Ik ben afhankelijk van Utrecht. Ik hoor niks en als ik eindelijk, na veel eigen initiatief een arts spreek, word ik afgebekt. “Of ik me wel realiseer dat alle medewerkers onder de loep genomen moeten worden? En hoe druk het is?” Schofterig vind ik het. Het gaat om mijn leven, mijn DNA, mijn hele bestaan. En zij hebben het druk? Nee, dat was het toppunt van gebrek aan intermenselijke empatische vermogens. Tsss.

Intussen wacht ik. Mijn lijf is helemaal in de war van het starten en stoppen van al die hormonen. Ik doe nog een KID poging, tegen beter weten in. Wanneer deze mislukt is het februari. Ja echt. Guess what?! Het is 1 februari en het lab in Utrecht opent weer. Het feestje is voor mijn verjaardag. Ik start met hormonen voor de terugplaatsing van een cryo en tel weer af tot de eerste echo na 2 weken. Daar blijkt dat de generieke hormonen niets hebben gedaan. Ik voelde het al aan mijn lijf. Maar ja, de apotheek wilde me de merkmedicijnen niet meegeven. De poging wordt afgebroken. Ik krijg nieuwe hormonen mee om de poging te stoppen. En een recept waar met koeieletters opstaat dat ze me geen generiek middel mee mogen geven. Wat de apotheek prompt probeert. Ik vraag nog netjes of de mevrouw kan lezen. Terwijl alles in mij schreeuwt dat ik haar over de balie wil trekken.
Het heeft geen zin.

Ik sta buiten en ik moet weer wachten.

Het is maart 2017.

Liefs,
Kim

Sharing is caring!