Het is weer raak, ik voel het al. Blaasontsteking nummer zoveel. Met een zucht sta ik op van de wc. Als je zo vaak blaasontsteking hebt gehad, weet je precies wanneer het weer zo ver is. Al moet ik zeggen dat het nu, sinds mijn grote operatie in 2015, wel een tijdje geleden is. Ik baal als een stekker, ik let er zo goed op, houd me zo goed aan de leefregels, hoe kan het dan dat ik nu toch weer blaasontsteking heb?

Vol van behoefte om een oorzaak te vinden, pak ik de bijsluiter van de lucrin er eens bij. Daar staat in dat een infectie aan de urinewegen vaak voorkomt bij mensen die lucrin gebruiken. Dat houdt in, bij meer dan 1 op de 100 gebruikers. Tja, ik heb geen medische achtergrond, maar dat kan bijna geen toeval meer zijn, denk ik zo.

Gelukkig heb ik altijd een voorraad potjes in huis, dus de volgende morgen lever ik meteen urine in bij de huisarts. Als ik ‘s middags terugbel, krijg ik de bevestiging, het is inderdaad blaasontsteking.

Even later word ik gebeld door de apotheek. In mijn situatie komt er altijd in het scherm dat er sprake is van een kinderwens. En deze antibiotica mag absoluut niet gebruikt worden als je zwanger bent of kunt zijn. Ik leg uit dat ik beslist niet zwanger kan zijn, ik gebruik immers lucrin en afgezien daarvan kan ik ook nog eens bijna niet op natuurlijke manier zwanger worden.

We spreken af dat ik kan komen om de antibiotica op te halen, dus ik rijd meteen naar de apotheek.
Daar aangekomen, word ik eerst weer ter verantwoording geroepen en wordt er weer gevraagd of ik echt niet zwanger kan zijn. Ik leg het hele verhaal weer uit en zeg met een zucht dat ik net nog haar collega heb gesproken om de hele situatie uit te leggen. De vrouw achter de balie lijkt niet overtuigd. Van binnen slaak ik een diepe zucht, ik word hier zo niet goed van, elke keer weer dit soort gesprekken.

Als ik vervolgens aangeef ook meteen lucrin te willen bestellen met mijn herhaalrecept, besluit ze om daar dan ook nog maar even over te beginnen en ik hoor mezelf weer hetzelfde gesprek voeren als vorige maand, toen ik voor mijn herhaalrecept kwam.

De vraag vanuit de apotheek is, of ik lucrin gebruik in verband met een zwangerschapswens. Ik leg weer uit dat dit niet zo is, ik gebruik lucrin omdat ik endometriose heb en dat mijn lijf in rust gehouden moet worden. Ik wijs naar de tekst op het herhaalrecept, welke haar collega vorige maand op het recept heeft geschreven ‘I.v.m. menopauze’. Ze kijkt ernaar en zonder iets te zeggen, kijkt ze mij weer aan.

Ik raak nu echt geïrriteerd waardoor ik, iets harder dan ik had gewild, zeg dat ik endometriose heb, daardoor niet zelf zwanger kan worden, dat de laatste terugplaatsing van mijn ICSI niet is gelukt, dat ik nu lucrin gebruik om mijn lijf wat rust te geven, dat ik een MRI heb gehad, dat ik in augustus de uitslag krijg en dat ik dan maar moet hopen dat ik misschien ooit nog zwanger kan worden.

Ze zegt het te snappen, maar kan het niet laten om toch nog even te benoemen dat ik het dus wel in verband met een zwangerschapswens gebruik. Ik raap mijn spullen bij elkaar en haal mijn schouders op, prima dan is het zo. Ik wens de mevrouw nog een fijne dag en loop de apotheek uit.

Onderweg naar huis denk ik nog eens over de hele situatie na. Ligt het nou aan mij, ben ik dan overgevoelig. Ze zullen het echt wel goed bedoelen. Kijk, daar heb je hem weer, de goede bedoeling van anderen. Het zou zo fijn zijn als mensen eens wat meer empathisch vermogen zouden hebben. Ik ken mijn situatie en mijn lichaam het best, waarom kunnen sommige mensen nu niet eens gewoon luisteren zonder hun eigen mening of oordeel door te willen drammen……

Liefs,

Patty

Deze blogger heeft een eigen site.

(Afbeelding Martin Gijzemijter)

Sharing is caring!