Mijn naam is Angelique, nu bijna 34 jaar en ik woon in het fijne Drenthe. Dit is ons verhaal. Uit een vorige relatie heb ik een dochter gekregen op de natuurlijke manier. Deze relatie had geen kans van slagen en nog toen ik zwanger was van mijn dochter besloot ik alleen verder te gaan. Mijn moeder was er in die tijd altijd voor mij en we besloten dat zij mijn partner in crime zou zijn tijdens de bevalling. Zo gezegd zo gedaan en mijn moeder was bij mijn thuisbevalling. Ik was toen 21 jaar.

Frans
Toen mijn dochter 1 jaar oud was kwam ik in gesprek met een interessante jongen, genaamd Frans. Ik was nog niet toe aan een relatie maar we spraken elkaar dagelijks via de computer. Ik woonde in Meppel en hij toendertijd in Stadskanaal. Na een half jaar dagelijks gekletst te hebben zei hij zo vanuit het niets ineens; “Zal ik bakkie koffie bij je komen doen?”. In eerste instantie schrok ik van deze vraag want dat zou betekenen dan we elkaar echt zouden ontmoeten. Er was zo’n goede klik dat ik besloot dat hij langs mocht komen. Hij zou er tegen 8 uur zijn en ik voelde me ongelofelijk zenuwachtig. Ik weet nog goed dat ik uit het raam keek of ik hem aan zou zien komen en elke auto was verdacht. Toen ging mijn voordeurbel en daar stond hij dan, een lange man met donkerbruin haar en prachtige mooie groene ogen. Ik dacht meteen; “Hé, ik heb ook groene ogen. Hij kwam binnen en stelde zich voor. Het was raar we begonnen te kletsen en we hadden geen stop voor we het wisten was het 1 uur in de nacht en ik wou niet dat hij weg ging en hij wou ook niet weg. We besloten dat hij dan maar moest blijven slapen aangezien het al zo laat was en omdat we eigenlijk nog niet klaar waren met kletsen maar hij de volgende ochtend wel weer moest werken. Het voelde zo goed alsof we elkaar al jaren kende. We gingen naar bed en ja we gingen gewoon slapen. De volgende ochtend werd ik wakker, draaide me om en zag dat hij weg was. Draaide me weer terug en zag een briefje op mijn nachtkastje liggen met daarop de tekst, ‘Ik heb stiekem met je gezoend en ik hoop dat je het leuk vond ‘ ik voelde de vlinders in mijn buik.
We hielden contact en bleek dat we allebei toch vreselijk verliefd waren geworden op elkaar. Na een paar maanden besloten we dat we niet meer zonder elkaar konden en gingen samenwonen in Stadskanaal. Daar hebben we ongeveer een jaar gewoond. Frans komt oorspronkelijk uit Amsterdam, op een gegeven moment ging het niet goed met zijn ouders en eigenlijk wou hij wel graag terug naar Amsterdam. We besloten daarheen te verhuizen. Ondertussen hadden we het wel eens over kinderen gehad en dat ik nog een kinderwens had. Hij stond daar eerst niet helemaal open voor maar na een korte periode besloten we ervoor te gaan. Ik had op dat moment een spiraal en heb deze laten verwijderen. Een jaar ging voorbij en er was niks gebeurd. We vonden het wat vreemd en besloten de huisarts te bezoeken. Deze verwees ons door naar de gynaecoloog. We hadden een afspraak en ze besloten een echo te maken om te zien of er een afwijking zat. Tijdens de echo liep de persoon die hem afnam steeds even weg en vond dat al erg vreemd maar maakte mij geen zorgen er was vast iets kleins aan de hand wat je wellicht met een pilletje kon oplossen. Wij hebben immers zo’n vruchtbare familie. De meeste hoeven er maar aan te denken en zijn zwanger. Toen kwam de dokter er zelf even bij en besprak iets met de andere persoon . We waren klaar en mochten terug naar het kantoortje komen .
“Dus”, zei de dokter, “Jullie willen graag voor een tweede?”.
“Dat klopt”, zeiden wij.
“Nou, we stuiten wel op een probleem wat dat voorlopig tegenhoud”, ik keek Frans aan en hij mij .
“”Sorry?”, zeiden wij in koor, “Wat is er voor probleem? .
De dokter gaf aan dat ze een tumor hadden gezien hadden tijdens de echo bij mijn linker eileider en dat hij niet kon zeggen of het een goed of kwaadaardige tumor was. Dat ze deze operatief moesten verwijderen en dan konden ze ons vertellen of ik kanker had of niet. Zo! Dat was heftig nieuws, terwijl je alleen maar een kindje wil………………

De operatie
Alles werd in gang gezet zodat ik zo snel mogelijk onder het mes zou gaan . Dit duurde al met al nog 3 weken en was al die weken uitgegaan van het ergste want dan kan het altijd meevallen dacht ik. Wat kan een lichaam of je onderbewuste raar reageren wanneer je gelooft dat je dood zult gaan aan kanker. Heftige nachtmerries volgen in die 3 weken voor de operatie en het gevoel van machteloosheid. Ook komt in die zelfde periode de film ‘Komt een vrouw bij de dokter‘ uit. Gatver zeg, nog nooit zo hard gejankt omdat je het gevoel hebt dat je dit zelf ook kan overkomen. Eindelijk zijn de 3 weken om en ga ik onder het mes. Na de operatie komt de dokter mij gerust stellen dat het een goedaardige tumor was. Dit keer jankte ik ook, ik jankte van geluk. “Maar”, zei de dokter, “We hebben de gehele eileider moeten verwijderen en zoals wij het kunnen zien zit uw andere eileider dicht, is verkleefd”. “Op een natuurlijke manier zwanger worden gaat hem helaas niet worden en verwijs jullie door naar de IVF kliniek van het VU ziekenhuis”. Zo dat was alsnog even slikken voor ons. We kregen info boekjes mee over IVF en hoe dat in zijn werk ging. Dat zou een heftig avontuur worden zeiden we tegen elkaar maar we zouden er wel voor gaan.

Onze eerste behandeling
Ik voelde me kiplekker en ging er vol moed tegen aan. Ik kreeg alleen wel last van overstimulatie en we hadden bij de punctie in totaal 21 eicellen waarvan 7 bevrucht. De eerste terugplaatsing was ik erg hoopvol en ging er positief in. Na die vreselijke wachtweken was ik blij dat ik mocht komen voor de bloed test. S ’middags het verlossende telefoontje dat mijn HCG gestegen was dus een voorzichtig proficiat. “Wauw, ik ben zwanger”, dacht ik. Moest een paar dagen later terug komen om opnieuw bloed te laten prikken zodat ze de stijging konden meten van het HCG hormoon. In de middag weer een telefoontje. “Het spijt mij u te moeten melden dat het HCG niet gestegen is en dat u dus een vroege miskraam zult krijgen”. Ik was erg verdrietig om dit bericht maar het was mijn eerste poging het gaf me hoop. We hadden nog 6 embryo’s in de vriezer we moesten een maand wachten voor we een nieuwe poging. Toen was het zover poging 2 deze resulteerde helaas niet in een zwangerschap. Ondertussen merkte ik aan mijn lichaam dat de hormonen die je jezelf moet inspuiten hun sporen nalieten. Ik was inmiddels best wat aangekomen en kreeg kwaaltjes die soms best vervelend konden zijn. Er zaten nog 2 embryo’s in de vriezer. Na nog een maand wachten konden we poging 3 van de eerste behandeling ondergaan en weer waren wij hoopvol. Na de terugplaatsing weer die vreselijke wachtweken. Na ongeveer 9 dagen was ik te nieuwsgierig en kocht een zwangerschapstest. Wat bleek? deze was positief. Ik stond met trillende handen en gilde van ongeloof. Ondanks mijn positieve test moest ik ook de bloedtest ondergaan en ook deze was positief na enkele dagen weer bloed laten afnemen en de HCG was mooi gestegen. We konden ons geluk niet op en hebben gelijk de familie ingelicht . Iedereen was superblij voor ons. Met 7 weken eerste echo en we konden zelfs al een hartje horen kloppen fantastisch dat klonk als muziek in mijn oren. Met 9 weken weer terug komen en kindje was mooi gegroeid alleen was het hartslagje niet zo sterk maar dat kon ook een moment zijn of ze hadden dat wel vaker gezien en vaak ging het goed en enkele x ging het mis. Ik waande mij gelijk al bij de gelukkigen want dat zou ons niet overkomen. Met 11 weken moest ik weer terug komen en werd onze ergste nachtmerrie waarheid, ons kindje zijn hartje was gestopt met kloppen en aan de afmetingen van het kindje konden ze zien dat het kindje nog geen 24 uur overleden was. Ik was kapot van verdriet. We hadden de keuze om het kindje via curettage weg te laten halen of de natuur zijn gang te laten gaan. Wij hebben gekozen voor de curettage omdat wij ons ook beseften dat wanneer het kindje mijn lichaam natuurlijk zou verlaten ik hem zou zien en dat kon ik toch niet door de wc spoelen bedoel met 11 weken is het al een echt kindje en mijn verdriet zou erdoor alleen maar toenemen zover dat zou kunnen. Wij besloten een pauze in te lassen na deze heftige periode.

Poging 2
Na ongeveer een half jaar rust besloten we verder te gaan. Behandeling nummer 2 komt eraan. Aangezien ik de vorige keer een overstimulatie had besloten ze de medicatie voor de rijping van de follikels te verlagen. Na de tussentijdse controle zagen ze dat de follikels niet genoeg groeiden en werd er besloten de medicatie ietwat te verhogen. Na enkele dagen zagen ze dat er maar 2 follikels de goede afmeting hadden maar om daar mee door te moeten gaan werd ons afgeraden en dit wilden we zelf dan ook niet Dus behandeling werd afgebroken. Weer een teleurstelling. Frans stelde voor om weer even te stoppen hij was zijn baan verloren en had geen zekerheid. Hier had ik zeker begrip voor en dus weer pauze.

Pauze
Het was een goede keuze want wij moesten helaas ons huis verkopen en hadden ook geen uitzicht op een huurwoning in de buurt. Dit deed ons doen besluiten terug naar Drenthe te gaan. Ik was altijd nog ingeschreven als woningzoekende en we hadden meer kans om daar wel snel aan een woning te komen. Op de dag dat wij moesten verhuizen kregen wij een brief dat wij het huis waar wij op gereageerd hadden konden huren. Fantastisch nieuws was dat! We hebben nog 2 weken bij mijn schoonouders gelogeerd voordat we overgingen naar ons nieuwe huisje in Hoogeveen. Toen we eenmaal gesetteld waren gebeurde er iets vreselijks. Mijn ouders zijn geëmigreerd naar Hongarije en zij wonen daar al 8 jaar. Ik kreeg op 14 augustus 2014 een telefoontje van mijn vader. Hij zei; “Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen maar je moeder ligt al een poosje in het ziekenhuis”. “Ze wou niet dat jullie dat wisten want ze wilde jullie niet ongerust maken”. “Maar nu het volgende en dat weet je moeder ook niet”. “Ik heb zojuist een gesprek gehad met de dokter en die kan niks meer voor haar doen”. De arts had letterlijk gezegd “Ze ligt op sterven en het is geen kwestie van hoeveel weken maar dagen!” Ik dacht dat ik in elkaar stortte. Nee, niet mijn moeder. Ik moet nog zoveel met haar doen, van haar mijn moeder. 53 jaar, ze mocht nog niet dood gaan. Mijn vader regelde dat wij naar Hongarije konden en zou zorgen dat mijn moeder thuis haar laatste dagen zou kunnen slijten. Ik moest dit vreselijke nieuws mededelen aan mijn jongere zusje. En besloten de volgende dag meteen te gaan rijden met de auto. Nadat we dit besloten hadden reed ik terug naar huis en had een naar gevoel in mijn buik en zei; “Mama, houd vol we komen eraan. Mama hoor mij, je houd vol!” De volgende ochtend moest ik eerst Frans naar zijn werk brengen het was kwart over 7 en mijn telefoon ging, ik keek na het scherm ‘oproep pa‘. Ik nam op en zei niks , me vader zei; “Het is te laat je moeder is overleden vanmorgen om half 6” . Ik schreeuwde het uit NEE !! Ik kon niks meer zeggen en was kapot, gebroken en hoorde mijn vader aan de andere kant ook huilen ook hij was er natuurlijk kapot van. Ik was mijn moeder kwijt maar hij zijn vrouw, zijn steun en toeverlaat.

Het leven is te kort
Wij zijn diezelfde dag nog gaan rijden naar Hongarije daar aangekomen zagen we mijn vader staan: verslagen en emotioneel maar hij dealt daar in zijn eentje mee en zo ben ik ook, heb dat dan ook zeker van hem. Hij wil geen knuffel of een hand op zijn schouder. Wij zijn daar een week geweest en hij ging elke ochtend naar mijn moeders tuintje en daar liet hij zijn emoties de vrije loop. Ik weet nog goed dat ik verdriet had niet alleen omdat me moeder er niet meer was, maar ook omdat mijn vader nu alleen was. Ik vond dat zo erg voor mijn vader. Na deze vreselijke periode te hebben meegemaakt besloten wij dat het leven gewoonweg te kort was om dingen uit te stellen en zouden er weer voor gaan. Dit keer niet het VU ziekenhuis maar we zouden nu naar Meppel gaan in combinatie met het ziekenhuis in Zwolle . Ook zouden we nu voor ICSI gaan. Zo gezegd zo gedaan we hadden maar 5 eicellen waarvan er maar 3 bevrucht waren. We zouden in ieder geval een terugplaatsing hebben.

Meditatie
Ik was zo vastberaden dat het deze keer moest lukken en ik van alles ging zoeken wat ik zelf kon doen om ervoor te zorgen dat deze embryo zou blijven plakken en blijven zitten. Ik kwam uit bij meditatie en dat heb ik gedaan. Na de terugplaatsing was ik erg egoïstisch want ik deed echt alleen wat ik wilde en ging stress echt uit de weg. Ik mediteerde zodat ik zo ontspannen mogelijk was. Voor ik wist dat ik zwanger was mediteerde ik 3 x per dag doormiddel van ontspanningsmeditatie en af te ronden door je kindje voor je te visualiseren. Door een rustige muziek op de achtergrond te hebben dan zorg ik dat ik bewust ben van mijn lichaam door heel mijn lichaam langs te gaan of elk deel ontspannen is dat is voor mij wel eens lastig doordat ik fibromyalgie heb. Wanneer ik totale ontspanning heb bereikt ga ik in mijn meditatie visualiseren. Dan visualiseerde ik dat ik in een tuin sta en tegen een lange grote muur aankijk. In die muur zat een deur en aan de andere kant van de deur was een andere tuin maar een hele bijzondere met allemaal prachtige bloemen. Wanneer je door deze tuin loopt dan zoek je een bloem uit. Maar deze bloemen zijn niet gewoon bloemen wanneer jij naar je bloem loopt zal deze open gaan en in die bloem zal je kindje zitten. Wanneer je je kindje ziet kan je gedag zeggen of tot snel (dat deed ik) dan gaat de bloem weer dicht ben kan jij terug door de deur naar de tuin waar je was en zo ontwaakte ik langzaam weer in het hier en nu. Deze meditatie deed ik tot ik 12 weken zwanger was . Daarna mediteerde ik nog 1 keer per dag puur voor de ontspanning en dat doe ik tot op de dag van vandaag nog en krijg daar energie van. Begin de dag goed mediteer 😊.

Raak!
Na weer die vreselijke wachtweken mocht ik een test doen, geen bloedtest maar gewoon een zwangerschapstest. Wat bleek? Weer positief, ik was door het dolle heen maar ook voorzichtig want we hadden dit immers ook al meegemaakt. Na 7 weken een echo en alles zag er goed uit. Ook de echo van 9 weken zag er goed uit. Toen ook de echo van 12 weken goed was kon ik voor mijn gevoel weer ademhalen. Ook hebben we toen de moed gehad om het eerst onze dochter te vertellen dat ze nu toch echt een grote zus zou gaan worden. Daarna ook de rest van de familie ingelicht. Zo ook mijn vader verteld dat hij weer opa ging worden, maar was het ook pijnlijk dat mijn moeder dit nooit mee zou maken. Nu gingen we er van uit dat het goed zat en dat bevestigden de doctoren ook. We mochten naar de verloskundige. Ik kon het niet laten om op een moment waarbij ik alleen was mijn emotie los te laten en mijn moeder te bedanken! Ik geloof namelijk niet in toeval. Na 8 jaar proberen zwanger te worden wat keer op keer mislukt en nou overleed mijn moeder en was het in 1x raak …. Dat kon niet anders dan dat mijn moeder daar mee te maken heeft gehad. Elke controle was weer een opluchting en steeds konden wij het niet geloven dat het nu echt zover was. Wij zouden nu echt een baby samen krijgen. De 20 weken echo kwam eraan, nu zouden we ook horen of alles goed met de baby was en of het een jongen of meisje zou worden. Een meisje…. Wat een feest, wat zou Kimberley dat leuk vinden een zusje waar ze mee kon tutten. Maar niemand mocht dat nog weten het geslacht zou geheim blijven tot aan de geboorte ook voor Kimberley.

The Walking Dead
Ik ben 36 plus 4 dagen zwanger wanneer ik weeën begin te krijgen. Ik word opgenomen in het ziekenhuis en de weeën worden steeds heviger maar er komt geen ontsluiting. Ik kreeg medicatie tegen de pijn zodat ik misschien toch zou kunnen slapen. Ik heb die nacht geslapen als een roos en ook de weeën waren gestopt. Ik mocht weer naar huis en was enigszins teleurgesteld. In de dagen die daarop volgen blijf in weeën houden maar niet sterk. Met 37 plus 2 dagen komt de verloskundige kijken en heb dan toch wat ontsluiting. Het is dan maandag 12 oktober. Ze raadt mij aan (omdat ik het wel zat begon te raken) wonderolie te nemen met 2 eetlepels met 2 paracetamol en een groot glas jus d’orange. Dan moest ik een paar uur gaan liggen. Mijn lichaam en de baby waren er dan hopelijk klaar voor dan zou het beginnen en anders had ik in ieder geval lege darmen. Zo gezegd zo gedaan en nadat ik een paar uur gelegen had begon ik echte weeën te krijgen, die snel na elkaar kwamen. Frans en mijn schoonzus, die ook bij ons was vroegen of ze de verloskundige moesten bellen en ik zei; “Nee, nog niet” want mijn lievelingsserie The Walking Dead was op tv en ik moest en zou deze nog zien. Nadat deze afgelopen was belden we de verloskundige op en zij kwam meteen langs. Ze voelde of er meer ontsluiting was en die was er . Ze stelde voor om naar het ziekenhuis te gaan en om daar de vliezen te breken. Het enige wat ik dacht was “Ja nu gaat het echt gebeuren, ga ik echt me kleintje straks vasthouden”.
We kwamen aan in het ziekenhuis en mijn vliezen werden gebroken en zo, wat kwam er een vruchtwater uit zeg! Niet normaal, zelfs de zuster vond het veel. Kort nadat de vliezen gebroken waren kwamen de weeën heel snel en heel heftig, er zat bijna geen pauze tussen. Na 3 uren flinke weeën had ik volledige ontsluiting en mocht ik persen. Ik heb in totaal 3 x geperst en heel veel moeten puffen en na 8 minuten persen was ze daar dan eindelijk.
Ze lag op mijn buik en kon het niet geloven daar was ze dan onze Annelotte Rilena . ze woog 3670 gram en was 52,5 cm lang . Het was ondertussen half 4 in de nacht en iedereen zij ga toch even slapen maar ik kon toch niet slapen mijn kindje was eindelijk geboren. We mochten in de loop van de ochtend naar huis en eenmaal thuis konden we lekker gaan genieten van onze dochter en zusje .

Geen droom

Ze is nu ondertussen bijna een half jaar oud en moet mezelf elke dag knijpen om te zien dat het geen droom is. Ik geniet intens van elk moment dat we samen zijn als gezin. Ik geniet ook intens van de liefde tussen de 2 zussen, echte zusterliefde. Mijn oudste dochter alweer 12 jaar. Ze was 4 dat we begonnen aan dit avontuur. Tijd vliegt voorbij. Ik kijk terug naar een periode met veel ups en downs. Vele heftige momenten voor zowel lichaam en geest. Ook mijn uiterlijk is behoorlijk veranderd in al die jaren. Nu kunnen we deze periode met liefde afsluiten en begint er een nieuw hoofdstuk voor mij.
Mijn nieuwe hoofdstuk gaat over mijzelf en mijn lichaam en hoe ik deze zo gezond mogelijk houd. Zodat mijn kinderen nog heel lang een moeder hebben en op terug kunnen vallen wanneer dat nodig is. Ik leef suikervrij en eet veel groentes, inmiddels zijn er ook al 10 kilo af en er moeten nog 20 af wil ik weer een gezond lichaam hebben. Dit gaat me dan ook zeker lukken want mijn motivatie zijn mijn kids …

Geschreven door Angelique

Sharing is caring!