Deze opmerking wordt veelal door de (directe) omgeving geroepen en daar worden kinderwensers erg verdrietig van want zoals één van de lotgenoten stelt; “Je wordt niet vruchtbaarder als je er minder aan denkt”. Was dat maar waar!

Deze uitspraak is toch wel de allerergste en heeft elke kinderwenser minimaal 1 x mogen aanhoren. Persoonlijk vind ik “Je moet er niet zo aan denken”, de ergste uitspraak jegens ons soort meisjes. Hij staat daarom in elke top 10 van meest irritante uitspraak, daarom ga ik uitleggen aan diegene die zich dit afvragen waarom het dan zo ergerlijk is.

Er niet aan denken is onmogelijk als je elke ochtend voor je naar je werk gaat een thermometer in je achterste moet duwen. Dat moet voor het plassen want je mag je bed niet uit voor je getemperatuurd hebt. En savonds als je thuis komt je jezelf moet injecteren met hormonen, die je eerst moet mengen. Het is geen keuze, als je het niet doet krijg je zeker geen kind.

Op de afbeelding zie je 64 ampullen van Menopur en Decapeptyl voor 28 dagen. Optreknaalden, injectiespuiten en Utrogestan voor 12 weken. De injecties geeft de eigenaresse van deze foto zichzelf gedurende 28 dagen waarna zij gedurende 12 weken 3 x per dag een Utrogestanbolletje vaginaal moet inbrengen. Je moet er zowat nog een koelkast voor aanschaffen om het te kunnen opslaan. En dit is medicatie voor slechts 1 ivf-poging (met een slagingspercentage van 20%).

De injecties onderdrukken bepaalde hormonen en stimuleren weer andere en dus de aanmaak van eicellen. Er kunnen lichamelijke en geestelijke klachten door ontstaan. Het effect van deze medicatie is heel verschillend. Wat heb ik al zoal gehoord? PMS-achtige klachten zoals huilbuien, gewichtstoename, overstimulatie (dit kan gevaarlijk zijn), pijn, hoofdpijn, zwangerschapsmasker, blauwe buik (van het prikken) en een onderbroekje vol met een soort slagroomachtige substantie.

Er niet om hoeven denken is dus uitgesloten, dat gaat niet.

Tot slot, de eigenaresse van deze foto doet een poging die ze zelf moet betalen en omdat we standaard te veel voorgeschreven krijgen en altijd over houden, hebben lotgenoten voor haar de nog verpakte medicatie verzameld en gedoneerd zodat zij in ieder geval geen medicatie hoeft te kopen. Dit ontroert mij. Er is veel steun, liefde en een hoge gunfactor want ook al staan we bol van de hormonen, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

 

Geschreven door Melany, 44 jaar, getrouwd, 10 jaar behandelingen, 6 x ivf/icsi, 1 kind (spontane zwangerschap), 4 engeltjes, studeert, schrijft kinder- & kookboekjes, oprichter kinderwensbloggers

 

 

Sharing is caring!