Mijn naam is Jo-Anne en ik ben 20 jaar oud. Ik woon in Noord-Holland. Ik kamp zelf ook met het probleem dat kinderen krijgen voor mij moeilijker is dan voor de gemiddelde vrouw. Ik was 11 maanden oud toen alle medische ellende begon. Er werd acute leukemie geconstateerd bij mij. Mijn ouders hebben mij van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept om alles voor mij te doen, en natuurlijk voor het grootste doel: zorgen voor genezing. Na veel chemokuren, prednison en andere medicatie ben ik er gelukkig boven op gekomen. Zoals ik zowel van mijn familie als artsen heb begrepen heb ik hard gevochten voor mijn leven al op zo’n jonge leeftijd.

Helaas hebben de chemokuren en andere medicatie veel invloed gehad op mijn leven. Zo was ik in mijn beginnende puberteit een erg forse meid geworden, terwijl ik nog niet eens 160 cm groot ben. Ik ben twee jaar niet gegroeid. Klasgenoten roddelden over mij, sloten mij buiten en sommige pestte mij zelfs met mijn gewicht, zonder zich af te vragen wat er misschien mis was met mij. Maar dat is hoe de mens is, simpel en eenvoudig denken en vooral iemand neerhalen zodat je jezelf er beter bij voelt. Jongens zijn op die leeftijd net zo erg als meisjes, en als je denkt dat jouw kind niet zo is, geloof mij elk kind is zo.

Ik werd ongelukkig, had weinig vrienden en ik zag mijn leven somber in. Ik ben een knop om gaan zetten, onwijs veel naar de sportschool toe gegaan en erg gezond gaan eten. Ik ben vergeleken met drie jaar geleden tot en met nu toe 30 kilo lichter. En ik ben trots op mezelf dat ik dit bereikt heb. Ook heb ik een zware concentratiestoornis opgelopen door alle medicatie, maar toch ga ik naar mijn derde jaar van mijn HBO, en heb ik ook een MBO diploma in twee jaar afgerond.

Maar toen kwam vorige zomer helaas de schrik van mijn leven. Door alle chemokuren en prednison ben ik veel minder vruchtbaar geworden dan een andere vrouw van mijn leeftijd. Ik ben momenteel pas 20 jaar oud. Mijn leven stortte in toen ik dit nieuws te horen kreeg. Het is een pijn van binnen die niet te beschrijven is, het voelt als een soort van falen. Talloze vrouwen kunnen mannen iets geven, en jij misschien niet tot nooit.
Mijn kinderarts had mij altijd aangeraden om mijn vruchtbaarheid te laten controleren na mijn 18e levensjaar. Dit was dus ook mijn vraag bij mijn volwassenoncoloog. Helaas hebben alle artsen overal een andere kijk op, dus wilde zij bijna niet meewerken. Luister daarom nooit naar een arts, maar naar je eigen gevoel. Want in mijn geval, had ik misschien nooit meer een kind van mezelf gehad en nu tenminste nog een kleine kans omdat ik het lot in eigen handen nam.

Mijn fertiliteitsarts gaf mij het advies om met spoed mijn eicellen in te vriezen. Ik ben momenteel nog wel vruchtbaar, maar het is zich langzaam al aan het afnemen. De kans dat ik op mijn 25e levensjaar al in de overgang ga, is te groot. Ik ben daarom deze zomer het traject voor vruchtbaarheidsbehandelingen in gegaan. En helaas is dit opnieuw tegen gevallen. De opbrengst van de eicellen is super klein, en ik heb een onwijs pijnlijke eicelpunctie gehad. Ik zal dus vaker dit traject moeten afleggen, en ik ben nog lang niet klaar met dit hoofdstuk.

En daarom is mijn advies aan alle vrouwen die op jonge leeftijd kanker hebben gehad, laat jezelf controleren als jouw wens voor een eigen kind erg groot is. Luister naar je eigen gevoel, en laat je zeker niet manipuleren door de mening van een arts.

Omdat ik nog zo jong ben, en vooral de capaciteiten heb om ook iets te bereiken voor andere vrouwen, ga ik graag De Dam tot Dam loop by night met nog 29 anderen waaronder mijn beste vriend lopen. Voorlopig blijf ik anoniem maar dat ik mij in ga zetten voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen dat is zeker, ik begin bij Kinderwensbloggers helpen met haar projecten.

Liefs,
Jo-Anne
20 jaar, single, leukemie, verminderd vruchtbaar, overgang.

Sharing is caring!