Het is heel lang geleden dat ik hier iets heb gepost. Het ging ook even niet zo lekker met me. Sinds mijn laatste bericht is er een heleboel gebeurd…

Na de terugplaatsing eind maart die niet doorging vanwege het vocht in de baarmoeder, konden we gelukkig snel weer verder.De volgende maand werd mijn baarmoederslijmvlies extra goed in de gaten gehouden. Hoefde ik normaal gesproken alleen maar te komen voor 1 of 2 follikelmetingen om de terugplaatsing goed te kunnen timen, nu kreeg ik nog een extra uitgangsecho aan het begin van mijn cyclus (om te zien of het vocht met de menstruatie was verdwenen) en een extra echo op de dag voor het ontdooien (zodat ze de ontdooiing nog zouden kunnen tegenhouden als er op het laatste moment toch nog vocht zou zijn ontstaan). Het was gelukkig allemaal goed, en de terugplaatsing ging nu gewoon door! Maar helaas: op 12 DPO een negatieve test en op mijn NOD brak mijn menstruatie dan ook door.

Gelukkig konden we meteen verder met een nieuwe ronde, want we hadden nog 3 embryo’s in de vriezer. Het vertrouwen in mijn baarmoeder was inmiddels weer terug (zowel bij de arts als bij ons), dus we konden weer volgens het standaard protocol, zonder de extra echo’s die we in de voorgaande ronde hadden gehad. Bij de terugplaatsing kregen we te horen dat het embryo dat was ontdooit al vrij snel was afgevallen, maar dat het nog gelukt was om op tijd een volgend embryo te ontdooien. Jammer, een embryo verloren. Maar gelukkig evengoed een terugplaatsing! De wachtweken begonnen en het ging eigenlijk wel goed. Ik had geen testdrang, eigenlijk durfde ik helemaal niet eens meer te testen. Bang voor wat daarna komt… Maar op 11 DPO had mijn man testen gekocht en hij wilde heel graag testen. Ik durfde nog steeds niet goed, dus heb ik in een potje geplast en dat aan hem gegeven. Als jij zo graag wilt testen, doe jij het dan ook maar zelf!
Toen hij mij de uitslag liet zien voelde ik de adrenaline door mijn lijf stromen: positief!!?? Drie keer zwanger uit vier terugplaatsingen… dat is haast te mooi om waar te zijn. De weken die volgden vond ik vreselijk. Ik voelde me niet zwanger en wilde het het liefste negeren, maar leefde in de tussentijd natuurlijk wel strak volgens alle leef- en eetregeltjes. Maar ik durfde nergens op te vertrouwen. En die weken tot de eerste echo duren zo vreselijk lang!

Uiteindelijk was de dag van de echo aangebroken. Ik had er geen zin in. In de wachtkamer moesten we nog even wachten, we werden 5 of 10 minuutjes later dan de afspraak opgeroepen. Het leken wel eeuwen.
Toen de echo. Ik zou 7 weken en 4 dagen moeten zijn. De arts zocht en zocht, maar er was geen hartactie te zien. Shit. Wel zag ze een vruchtzakje en een vruchtje van ongeveer 5 mm groot: passend bij een zwangerschap van krap 6 weken. Hoogstwaarschijnlijk dus een missed abortion. Na een week moesten we terugkomen voor een nieuwe echo en werd dit inderdaad bevestigd. Het zag er nog precies zo uit als bij de eerste echo. Het vruchtje was echt dood. Miskraam nummer 3. Intussen was het bovendien 3 dagen voor onze bruiloft. Wat een ellende. We hadden dit zo anders gehoopt…

Vijf dagen later mocht ik nog een keer komen voor een echo om te zien of er al iets gebeurde. Maar er was nog geen verschil te zien. Ik kreeg cytotec voorgeschreven om thuis de miskraam mee op gang te helpen. Gelukkig bleek dat niet nodig: twee dagen voor ik de cytotec wilde gaan gebruiken kwam ineens de miskraam spontaan op gang. Gelukkig. Als het dan toch moet, dan het liefste zo. Ik had er lichamelijk gelukkig ook weinig last van.

Weken gingen voorbij, ik moest weer wachten op een cyclus. Die kwam snel weer op gang en we konden verder. Ons laatste cryo wachtte op ons! We meldden ons weer aan en alles verliep goed. Op de dag van de terugplaatsing moest ik het ziekenhuis bellen om het tijdstip van de terugplaatsing te vragen. Maar er was helaas slecht nieuws: het embryo was niet goed ontdooid. Bam. Geen terugplaatsing. Geen embryo’s meer. Einde van deze ICSI-poging.

Toen mijn volgende menstruatie doorbrak, mocht ik mij weer aanmelden voor een nieuwe ICSI poging. Omdat ik volgens de regeltjes van de zorgverzekering ‘doorgaand zwanger’ ben geweest (met F* was ik bijna 18 weken), telt deze poging weer als poging 1. De uitgangsecho was goed, en inmiddels ben ik begonnen met de pil (volgens het lange protocol). Best ironisch: bijna precies op dezelfde dag in september dat ik drie jaar geleden stopte met de pil in de hoop om zwanger te worden, begon ik nu juist weer aan de pil.

Drie jaar alweer: onze kinderwensverjaardag. De tijd raast zo snel voorbij, en tegelijk duurt al dat wachten zo eeuwig lang.
Op naar ICSI2. Op naar hopelijk weer een mooi aantal nieuwe embryo’s. En hopelijk op naar dat zo gewenste lieve kindje.

 

Liefs,

Flipje

Deze blogger heeft een eigen site.