Het is even geleden dat ik iets heb geschreven. Ik was toe aan vakantie en niet z’n klein beetje ook. Ik moest even afstand nemen van zwanger worden en me focussen op mezelf en mijn relatie. Door de druk die altijd aanwezig is blijft het lastig om niet gek te worden. Elke dag wordt je herinnerd aan het feit dat je nog niet zwanger bent en dat je daar helemaal niks aan kan doen. Soms zit ik tussen gesprekken van mijn vrienden en gaat het over kinderen en tegen welke problemen zij aanlopen. En dan zit ik daar ik heb niks te zeggen of niks te delen. Dan denk ik; “Wat doe ik hier en waarom duurt het zo lang?” Als je mijn blogs leest weet je dat ik geloof in het feit dat alles een reden heeft, maar nu snap ik het gewoon even niet meer.

Oké, dus vakantie voorbij… Wederom veel gepraat met mijn vriend en we gaan er weer voor. Ja, we willen nog steeds graag samen een kindje en we willen dat ook met elkaar. Het is bijna een half jaar geleden dat ik een miskraam heb gehad en als ik het woord hoor word ik nog steeds verdrietig. Het is nog steeds pijnlijk, maar ik moet/wil positief blijven. We hadden eerlijk gezegd ook wel verwacht dat het wel weer snel zou gebeuren maar helaas nog geen positief nieuws. Samen hebben we besloten om het nu nog even rustig aan te doen en als er in september nog niks is gebeurd dan willen we graag een gesprek in het ziekenhuis. Het is dan tenslotte 2 jaar geleden dat ik gestopt ben met de pil en ja ik heb een miskraam gehad, maar wie houdt dit nou geestelijk vol zo lang? Elke maand een tegenslag is zwaar en de hoop dat het lukt en ook goed zit neemt helaas af. Wellicht helpt een gesprek met de gynaecoloog?

Liefs,

Sharing is caring!