Het is inmiddels al bijna 2 weken geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Daarom dacht ik dat ik vandaag wel een mooie blog zou kunnen schrijven genaamd ”kopzorgen”. Vanaf het begin en eigenlijk al voor ik mijn vriendin kende, hebben we allebei los van elkaar onze eigen zorgen. Nu wij samen zijn hebben we ook nog samen onze dingetjes die meespelen in onze zorgen.

Ik heb een baan maar mijn vriendin niet. Eén van de redenen is dat zij een ivf-traject volgt en regelmatig een hele dag vrij moet nemen. Het ziekenhuis ligt niet om de hoek en de tijden zijn nooit op tijd te bepalen. Ik werk op uitzendbasis en ik heb dus bijna een minimum loon. Onze financiën zijn gericht op 1 inkomen van onder de 2000 euro. Aangezien wij wel goed verzekerd willen zijn hebben we allebei een aanvullende verzekering van 134 euro x 2 + 264 euro. Daarnaast is de kale huur bij ons ook nog eens een dikke 650 euro + de verzekering = 914 euro. dan alle abonnementen zoals tv, internet (basis) en telefoon. Hierbij gas water en licht, rioolrechten en ga zo maar door.

Het geld vliegt elke maand van de bank en we hebben zelf vrij weinig tot niets te besteden. Dit geeft ons zorgen. We zijn momenteel bezig met een koopwoning. Maar omdat ik dus een uitzendcontract heb, krijg ik een minimale hypotheek. In onze woonplaats is er eigenlijk geen woning of we moeten gedwongen tegen onze principes in naar een appartement. Met onze hondjes is dit niet te doen en mochten we zwanger worden en de kleine is er, is een flatje ook niks. Een woning net buiten onze huidige woonplaats is te doen, maar nog steeds weinig keus. We hebben onze wensen aangepast en en focussen ons nu op wat anders. Ook dit geeft de nodige zorgen. Als wij wel een woning weten te vinden houden wij waarschijnlijk een ruime 300 euro over in de maand waar we mee kunnen doen wat we willen. Al met al dus flinke kopzorgen. We komen er wel, alleen heeft dit ons ruim 3 jaar gekost om tot dit punt te komen.

Het is zwaar, het kost tijd en heel veel energie. Maar als je op een soort van positieve manier blijft kijken, of in ieder geval hoop blijft houden komen er heel langzaam lichtpuntjes op je pad. Het einde is nog lang niet in zicht en nog steeds zijn kleine dingen voor ons een hele grote opgave.

Wil je meer blog lezen van Stefan? Klik hier.

 

Sharing is caring!