Een gevoel zo onbekend
Nee dit ben ik niet gewend

Schuldgevoel, terecht of niet
Is het pijn, is het verdriet

Na zoveel blijdschap vorig jaar
Werd de angst waarheid, klinkklaar

Maar kop op dachten wij, het lukt ons weer
Sindsdien enkel teleurstelling, keer op keer

En nu, slokt leegte alle ruimte op
Ik schreeuw van binnen, ik sla, ik schop

Hoe kan deze pijn groter zijn dan het verlies
Zijn het angsten of onzekerheid waar ik niet voor kies

Wordt mijn mentaliteit op de proef gesteld
Altijd maar doorgaan, maar nu als door de griep geveld

Machteloosheid, ik ben de controle kwijt
En een volgend gevoel dient zich aan, dat is spijt

Is het een straf omdat ik de wens nooit uitgesproken heb
Of wilde ik de waarheid niet onder ogen zien en droeg ik een oogklep

Een simpel onderzoek met grotere impact dan gedacht
Zorgt dat een ander gevoel verdwenen is, persoonlijke kracht

Altijd ben je sterk, sta je klaar voor anderen
En nu is er misschien niemand die dit kan veranderen

“Blijf positief!” Piept een schor geschreeuwde stem in mijn hoofd
Maar de stem gaat op in de leegte, ik lijk verdoofd

Vriendelijk, nuchter, alert, spontaan en bovenal positief
Is hoe ik mezelf ken, was ik dan al die jaren naïef

Wat brengt de toekomst, geen mens die het weet
Komt er geluk, zodat ik deze leegte vergeet

Maar nee, deze gevoelens vergeet ik niet meer
Ik zal ze onthouden, ongeacht wanneer

Ach, wie weet loop ik op de zaken vooruit
En zit de oplossing reeds onder mijn huid

Een klein sprankje hoop, het zit nog in mijn lijf
En uit zich terwijl ik deze woorden schrijf

Een klein wonder, maar het grootste geluk
Mag dat ons gegeven worden, maak die droom niet stuk

Opnieuw raap ik al mijn moed en energie bij elkaar
Sta ik over een paar dagen opnieuw klaar

Nieuwe gesprekken, nieuwe onderzoeken maar wellicht ook mogelijkheden
Dat is waar we samen voor willen gaan, tot nu toe voor hebben gestreden

Kunnen we het aan, afwachten met mogelijk teleurstellingen als resultaat
Hoe verwerken we verdriet, steunen we elkaar of worden we kwaad

Wat als ik niet degene ben die jou het grootste cadeau geven kan
Ben ik dan niet ondanks je liefde voor mij toch een ongeschikte man

Nee ik wil niet negatief zijn, ik wil niet zeuren
Maar mag ik soms weten wat morgen staat te gebeuren

Wat staat ons te wachten over een week, een jaar of zelfs nog langer
Worden we sterker of maakt de toekomst ons banger

Negatief zijn, ik heb het zelden tot nooit gekend
Hopelijk raak ik niet aan het gevoel gewend

Opnieuw de schouders eronder, we moeten vooruit
En wie weet, lieve schat, duw jij er straks toch een baby uit

 

Geschreven door Richard, 29 jaar, verloofd, niet ingedaalde testis.
Richard beheert een facebookgroep voor mannen met een kinderwens.

Sharing is caring!