Lang geleden dat ik nog eens een blogje gemaakt heb en de laatste weken heb ik er ook echt geen tijd voor gehad, maar vandaag begon het terug te kriebelen.

De afgelopen maanden waren er alleen maar met goed nieuws. Na jaren van hoop en verdriet, mocht het deze keer eindelijk allemaal eens meezitten. De eerste 12 weken waren spannend, maar mijn gevoel zat goed en toen de NIPT-test en de nekplooimeting in orde bleken te zijn konden we echt beginnen genieten van dat kleine wondertje in mijn buik!

Op 16 weken zwangerschap kregen we van de gynaecoloog de bevestiging dat het een jongen zou worden. Dit wisten we al van het resultaat van de NIPT-test, maar om het zo zwart op wit op de echo te zien gaf toch een goed gevoel.

Ik mocht echt niet klagen van mijn zwangerschap. Deze keer was ik amper moe, ik voelde me niet misselijk en zo lang die buik nog niet zichtbaar was kon ik het nog niet echt geloven dat er een klein mensje in mij aan het groeien was.

Elke echo kregen we het goede nieuws dat hij goed groeide, dat het hartje normaal klopte en dat alles er goed uitzag. Onze kleine Bubbel was echter geen fotomodel. Elke keer opnieuw zat hij met zijn hoofd tegen mijn placenta, waardoor er geen duidelijke echo kon gemaakt worden. Ach ja, zo lang alles maar in orde was waren we al heel blij!

Rond 21 weken was er de structurele echo en ook daar bleek alles in orde te zijn, weer een hele stap gezet in de zwangerschap en we konden met een gerust hart vertrekken naar Cyprus, ons laatste reis met ons tweetjes.
Na ons reis (24 weken) zijn we er echt ingevlogen om alles in orde te maken. De kamer werd geschilderd, de geboortelijst werd geopend, meubeltjes in elkaar gestoken, suikerbonen en kaartjes gekozen, … Mijn doel was om alles in orde te hebben tegen 36 weken, we hadden dus 12 weken tijd (tja het perfectionistje in mij …).

Bij de volgende echo’s bleven we telkens goed nieuws krijgen, geen enkele keer ging er iets mis. Dit was echt een droomzwangerschap en nog steeds had ik er geen last van. Enkel de laatste weken kreeg ik last van dikke voeten, dus was het elke avond met de voetjes omhoog, maar als dit het enige was hoorde je me echt niet klagen.

Op 37 weken, een week later dan ik vooropgesteld had, was alles klaar en kon ik nog genieten van de laatste dagen/weken. Het kon voor elk moment zijn, zo spannend! Het aftellen kon beginnen!
Op 38 weken en 4 dagen heb ik nog een foto genomen van mijn dikke buik, niet wetende dat het de laatste zou zijn.
En toen was het zover. 24 juli rond 23u ‘s avonds ging ik slapen. Op dat moment was er nog niets aan de hand. Morgen zou ik 39 weken zwanger zijn.

Rond 23.20u voelde ik een ‘plop’ in mijn buik. Op dat moment had ik nog geen idee wat het was, al zei mijn instinct me wel dat er iets stond te gebeuren. Op dat moment bleek mijn water te zijn gebroken, al merkte ik er nog niet veel van. Niet veel later begonnen de eerste krampen. Zou het begonnen zijn?
De krampen volgden elkaar vrij snel op, wat ik raar vond. Dit was toch maar het begin? Ze werden ook op zeer korte tijd krachtiger en na nog geen 10 minuten wist ik met mezelf geen blijf meer in bed, dus ging ik even richting toilet. Ik zat nog maar net of ik kreeg echt al een serieuze wee over me heen, de pufoefeningen die ik bij de kinesist geleerd had kwamen me al van pas. We waren nog geen half uur verder … Als dit al zo pijn deed wat zou het dan zijn binnen een paar uur?

Daarna probeerde ik terug in bed te gaan liggen, maar dat bleek geen optie meer te zijn. Ondertussen was mijn man ook wakker geworden en bleek het wel duidelijk dat het begonnen was. We deden onze kleren terug aan en besloten om in de living te gaan zitten. Alhoewel zitten … Tussen de weeën liep ik rond en tijdens een wee hing ik op de zetel of het keukeneiland. Ondertussen was het 00.15u en begonnen de weeën echt serieus door te zetten, om de 2-3 minuten. Dit ging me allemaal toch echt te snel … Ik had geen tijd om te recupereren.
Rond 00.30u kon ik het niet meer houden van de pijn en besloot ik de materniteit te bellen. We waren amper een uur verder, maar de vroedvrouw aan de telefoon dacht dat ik al enkele uren in arbeid was, aangezien de weeën elkaar zo snel opvolgden. Dus vertrokken we richting ziekenhuis. Gelukkig stond mijn zak zo goed als klaar en was het ziekenhuis niet ver. De rest zou mijn man ‘s morgens wel gaan halen. Het zou immers nog wel even duren … dacht ik …

Aangekomen op spoed had ik niet meer de kracht om zelf uit de auto te stappen. Een verpleger hielp me in een rolstoel, vroeg mijn naam en geboortedatum en reed me rechtstreeks naar het verloskwartier. De vroedvrouw die ik aan de telefoon had stond ons reeds op te wachten en bracht ons naar de arbeidskamer. Er werd een poging gedaan om me aan de monitor te leggen, maar het was al snel duidelijk dat ik volledige ontsluiting had en persdrang. Voor epidurale was het te laat … En dit deed pijn! Dan maar puffen … (hoe had ik dit ook alweer geleerd?!)
Mijn bed werd naar de verloskamer gereden en alles werd in gereedheid gebracht, ons zoontje zou er bijna zijn! Dit ging allemaal zo snel, nog niet zo lang geleden was ik in mijn bed gekropen om te gaan slapen en 2u later lag ik hier onze zoon op de wereld te zetten. Wie had gedacht dat het aan zo’n razend tempo ging gaan? Mijn tas met spullen die we hadden meegebracht was zelfs nog niet open geweest, ze hadden me snel een schortje van het ziekenhuis aangedaan en omdat het zo snel ging was er zelfs geen tijd om een infuus te steken.
De gynaecoloog was reeds aanwezig, omdat ze net met een andere bevalling bezig was, ze moest dus niet ver lopen. Gelukkig …

Toen ze binnen kwam mocht ik starten met persen, eindelijk! 20 minuten later, 2.5u nadat mijn water gebroken was, werd ons zoontje Lenn geboren! Wat een zalig moment toen ze hem op mijn buik legde! Deze keer was het ons gelukt en wat zag hij er mooi uit! Perfect gewoon …
Aangekomen in de kamer konden we in alle rust genieten van onze kleine man. Ik voelde me fantastisch, ik had dit kleine mensje op de wereld gezet!

Ondertussen zijn we 10 weken verder en stilaan beginnen we ons nieuwe leven een beetje gewoon te worden. Lenn eet goed, hij begint al vrij goed door te slapen en de liefde die we voor hem voelen is niet te beschrijven! We kunnen ons een leven zonder hem niet meer voorstellen. We hebben hier bijna 5 jaar op moeten wachten, maar het is het allemaal waard geweest. We hebben het gevoel dat er terug op de play-knop geduwd is en we terug verder kunnen met ons leven, een leven met ons drietjes! En het voelt goed!
En wie weet komt er misschien nog wel een vervolg, de tijd zal het uitwijzen … Maar eerst gaan we zo hard van dit kleine wondertje genieten!

Dag mijn lieve kleine broertje,
wees maar niet bang.
Vanaf mijn wolkje zal ik op jou passen,
je hele leven lang.
Sibe* – 28.08.2013

Geschreven door Leen
33 jaar, 1 wonder, 1 sterrenzoontje, 1 vlinderbrusje, 4 jaar sinds pilstop waarvan 3 jaar behandelingen, 1x icsi, 4x icsi/pgd, administratief bediende, getrouwd, lezen.

Sharing is caring!