Soms kom je in een verplichte pauze terecht, daar bevind ik mij nu. Een pauze van kinderwens deel 2. Het begon met mijn overgewicht, daar moet ik vanaf en ik heb mij een vastenperiode aangemeten tot ik het gewenste resultaat bereik.

Toen bleek ik een parasiet te hebben en een antibioticakuur was noodzakelijk om het uit te roeien. Dan is een zwangerschap ook niet wenselijk (voor een maand of 2). En nu loopt de emmer even over, een langere pauze dient zich aan.

Ik accepteer deze rem op mijn leventje omdat ik voel dat het niet anders kan. Er is een leegte in mij, een leegte, die eerder opgevuld werd door 2 dierbare personen. Ze werden veel te vroeg uit het leven weggerukt, hadden nog plannen. We hadden nog plannen. Plannen worden gewijzigd, zonder overleg.

Naast rouwen wordt je dan gedwongen na te denken over alles wat er in je leven speelt waar je gelukkig van wordt omdat dat hetgeen is wat je er door heen helpt; zij die achterblijven, zij die je steunen en dat koester je.

De dood, iets wat ons allen schrik aanjaagt brengt mensen ook weer samen. Onze zoon zal zich zijn grootvader niet herinneren, maar op dit moment wijst hij dagelijks naar zijn opa op een foto. Ik begin er in te geloven dat er meer is tussen hemel en aarde… Vertrouwen heb ik wel dat het goed komt met ons allemaal.

De liefde blijft en het leven gaat door.

Nieuw leven moet wachten, pauze en reflectie.

 

Melany Brunings

Sharing is caring!