Bijna een maand geleden besloten we een pauze te gaan nemen (met IVF) tot na onze bruiloft. Ik had verwacht nu we alle stress zouden los laten wat het traject met zich mee brengt, dat we weer meer konden genieten van het leven en leuke dingen zouden gaan doen en weer helemaal zouden opladen. Maar ik blijf moe en dit wordt alleen maar erger. Ik eet (voor ons doen) veel minder gezond en snoep als ik snoepen wil (dus elke dag) of neem lekker een toetje gewoon omdat ik er trek in heb. Ik drink af en toe een wijntje gewoon omdat ik toch een pauze heb en hier behoefte aan heb (aangezien we al jaren niet mogen drinken, omdat dit niet goed is voor de vruchtbaarheid). Ik zit niet lekker in me vel en loop al weken op me tenen. Ik krijg steeds meer lichamelijke klachten. Het is druk maar ik moet verder. Ik voel dat ik mijn reserves op zit te maken, maar ik ben een vechter en ik ben toch niet ziek, dus ik ga door. Vandaag ben ik vrij en wilde ik ondanks dat ik bijna me bed niet uit kwam toch de kerstboom opzetten. Ik heb wel met heel veel moeite wat versierd in huis, maar nog niet de kerstboom. Vanochtend dacht ik, ik moet wel door want wat is kerst zonder kerstboom? Ik heb nog niet een kerst cadeautjes gehaald of kerst kaarten verstuurd. Ik die altijd alle geregeld heb. Ik ben te moe om uit bed te komen laat staan om te gaan shoppen, dus schuif het steeds voor me uit en doe ik alleen wat echt moet en de rest laat ik allemaal voor wat het is. Ik heb amper contact met de buiten wereld omdat ik mezelf amper staande kan houden.  Vanochtend dacht ik bij mezelf..Wat wil je liever meer energie of weer door gaan en over je grenzen heen gaan zodat er een  kerstboom staat?? Ik besloot om in bed te blijven liggen. Ik kreeg heel lief van manlief ontbijt op bed. Ik heb een serie gekeken, ben weer gaan slapen en ik heb mezelf om 11 uur onder de douche gesleurd. Ik kom net beneden en alle spullen om de kerstboom op te zetten en te vieren liggen klaar, maar ik pak een deken en kussens en besluit een film te gaan kijken op de bank. Ik ben helemaal op en kan niet meer vechten. Ik roep dit al weken maar mijn valkuil is dat ik een vechter ben. Soms wel handig als je in het IVF traject zit of andere heftige dingen mee maakt in het leven. Ik ben geen opgever en daar ben ik trots op, maar soms is het ook niet goed omdat je te lang door gaat, zelfs tot je reserve energie op is. Je reserve energie verbruiken is zo niet handig want het duurt alleen maar langer voor je dit weer hebt aangevuld en ondanks dat ik dit wel  weet, gebeurd het dat ik 1 keer in de zoveel tijd dit toch weer doe. Achter af weet ik nooit zo goed waarom ik niet eerder op de rem trap.
Vandaag besluit ik lief te zijn voor mezelf en toe te geven aan mijn vermoeidheid en te doen waar ik al weken behoefte aan heb. De gordijnen laat ik dicht en sluit me af van de buiten wereld. Vandaag ben ik er even niet. Een dag of misschien zelfs het weekend even helemaal niks doen. Vandaag ga ik alleen maar op de bank liggen onder een dekentje en romantische films en series kijken en knuffelen met mijn 2 liefste katten. Even tijd voor mezelf. Even niks moeten maar gewoon zijn. En dat allemaal ondanks dat ik 9 dagen voor de kerst nog niet eens een kerstboom heb, kerst cadeautjes heb gekocht of kerst kaarten heb verstuurd. Vandaag is MIJN dag. Gewoon omdat IK dat verdien!!

Liefs,

Mabel

Sharing is caring!