Voordat ik zwanger was van Maxim, de eerste oefenmaand eigenlijk al, surfte ik wel eens naar fora over zwanger worden. Iedereen kent ze wel, de fora waar nog-niet zwangeren hopen de diagnose te krijgen van hun symptomen die ze in de 2 wachtweken voelen of vertonen of andere bezorgdheden van de toekomstige mama’s. Wat je hier allemaal tegenkomt! Op alle vragen die je hebt, vind je hier het antwoord. Het enige minpuntje hierbij bestaat erin dat er hier geen gynaecologen of andere artsen aan te pas kopen. En dat minpuntje is misschien toch niet zo onbelangrijk.

Hoewel dat de inhoud op dergelijke fora niet wetenschappelijk is onderbouwd, vond ik het toch interessant om de verhalen na te lezen. Uiteindelijk draait het niet over het verschaffen van informatie, maar over het delen van ervaringen en uiteindelijk een ‘virtuele’ babbel te houden met lotgenoten. En die virtuele babbel is soms broodnodig voor deze toekomstige mama’s! Weten dat je niet alleen bent, beseffen dat er zich anderen in dezelfde situatie bevinden of bevonden hebben, dat is fijn. Samen aftellen naar een doktersbezoek, aftellen naar de eerste NOD (duurde wel even voordat ik wist waarvoor de afkorting stond), samen jammeren omdat die verdomde maandstonden er weer zijn…dat doet deugd. Samen met die lotgenootjes.

Zelf ben ik nooit actief lid geweest van dergelijk fora, maar de uren dat ik verhalen heb gelezen van anderen zijn ontelbaar. Fora hebben me al veel helpen relativeren, maar soms ook doen paniekeren. Jan begrijpt het nog steeds niet waarom ik die websites blijf bezoeken en staat er zeer sceptisch tegenover.

Meer dan 4 jaar later en zwaar aan het uitkijken naar een 2de wonder, biedt het virtueel praatcafé nog steeds afleiding, relativeringsvermogen en soms ook wel wat verontrusting. Ik moet wel zeggen dat ik een upgrade heb gekend, ik mag me vanaf nu aansluiten bij de club van de iui’s. Joepie! Of toch niet? Het staat wel vast dat ik me bij een andere groep lotgenootjes kan aansluiten.

Iets blijft me wel onduidelijk: de virtuele stap die we nemen om over onze zwanger-worden-problematiek te praten is veel kleiner dan de echte face-to-face stap. Waarom toch? Is praten over een miskraam nog steeds taboe? Is praten over zwanger worden not done? Of komt het er weer op neer om in een forum (of een andere digitale plek) helemaal je verhaal te kunnen doen en dit de delen met mensen die je 100% begrijpen? Je lotgenoten!

De term ‘Lotgenoot‘ heeft volgens mij trouwens een negatieve bijklank. Ik suggereer een aantal vervangwoorden: ‘bijna mama’s’, toekomstige moeders, vrouwen met hetzelfde doel, sterke madammen, doorzetters, vechters, prachtige personen met een wens.

Ik hoop dat mede toekomstige mama’s een klankbord kunnen vinden in mijn blog, net zoals ik dat heb kunnen vinden in andere verhalen.

Liefs,

Ellen

 

P.S.: https://www.kinderwensbloggers.com kan een heel mooi klankbord zijn.

 

Meer van Ellen lezen?

 

Sharing is caring!