“Mijn” gynaecoloog heeft het druk; wachttijd van 2 maanden, maar na dit weekend is het zover. Ik ben nerveus, want wat zal het antwoord zijn op de vraag; “Hoe sta ik er voor, biologisch / hormonaal gezien? Maak ik nog kans met mijn 45 jaar?”

Het is nu vrijdag en ik wil wel graag weten of mijn kinderwens 2.0 bij het grof vuil kan. Ik wil door met mijn leven, welke richting die ook op gaat. En dan gaat de telefoon. De telefoniste van de poli, de afspraak moet verzet worden. Nog eens 2 maanden want “mijn’ gynaecoloog neemt geen nieuwe patiënten meer aan en ik moet naar een ander want voor deze telefoniste ben ik ‘nieuw’. Dit vind ik ietwat vreemd, omdat ik een mail ontving van “mijn’ gyn. waarin hij schrijft dat hij uitkijkt naar een ontmoeting en het leuk vindt als ik man en kind 1.0 meeneem. Voor mijn gyn. ben ik niet nieuw. Dit deel ik de telefoniste mede, zij piept een beetje en ik vraag haar of ze soms een inschattingsfout heeft gemaakt. Ze geeft toe en zegt dat ze mijn afspraak voor maar een kwartiertje heeft ingedeeld en dat er voor nieuwe patiënten een half uur wordt gerekend. Dan opper ik dat ik snel kan schakelen, absoluut alleen bij ‘mijn’ gyn. op afspraak wil, waarna zij boos in mijn oor ophangt maar niet zonder nog even snel te zeggen dat het niet aan mij is. Gelukkig ben ik niet zo een nerveus wrak als bij kinderwens 1.0, ik kan het van mij af laten glijden maar ik denk wel meteen “ongeschikt” voor deze functie.

De dag des oordeels is aangebroken. Ik zet expres een levendig muziekje op in de auto, want ik wil niet toegeven aan de onrust in mijn buik. Ik ga zingen. Het helpt niet. Ik voel de angst, ook al weet ik dat ik waarschijnlijk te horen krijg dat ik te oud ben geworden. Uitloop van 45 minuten, getverdemme. De wachtkamer is een vreselijke plek. Tenminste dat vond ik het wel altijd, nu minder omdat ik al ‘n kindje heb maar ik herinner het me maar al te goed. Één ding is er niet veranderd; “Ik zou t liefst alle stellen, die ik zie zitten waarvan ik vermoed dat zij hier zitten om dezelfde reden, vertellen hoe ze hun kansen kunnen vergroten. Maar ik zeg niets want wie zit er nou op mij te wachten? Ik leg wel wat folders neer. En dan komt “mijn’ gyn. de wachtkamer in lopen. Hij kijkt mij aan en zegt; “Sorry voor de uitloop’… Ik geef hem een knipoog en zeg; “Ik weet wat wachten is…”. Hij glimlacht terug, ietwat pijnlijk. Gebeurt me wel vaker dat ik de enige ben die iets grappig vind…

Maakt niet uit er is gratis wifi in het ziekenhuis, ik check mijn fb-berichten, daar staan allemaal lieve FB lotjes klaar om elkaar de 45 minuten door te helpen met lieve berichten en update over eigen situatie. Eén lotgenoot is gillend blij van geluk want onderweg naar de kliniek kwam ze een ooievaar tegen en trapte ze volop de remmen. Veroorzaakt daarbij een kleine opstopping maar t kan ze niet schelen, want deze ooievaar komt speciaal voor hen langs. Hoe vaak zie je nou een ooievaar in Nederland? Ook krijg ik nog n korte memo via chat over wat ik niet mag vergeten te vragen. Ik voel me gesteund, daardoor positief en vol moed!

Mevrouw Brunings? Ooo dat is snel, de 45 minuten is ingehaald! Snel stop ik mijn mobiel, schrifje, pen en flesje water met chiazaad terug in mijn tas en geef ‘mijn’ gyn een hand. Ik besluit niets te zeggen over het akkefietje met de telefoniste, dat gaat ten koste van mijn tijd. Mocht hij er naar vragen dan zal ik het kort uitleggen maar zelf begin ik er niet over. Ik was trouwens nog wel even bang dat de receptioniste zou vragen; “Wat komt u doen? Wij hebben uw afspraak verzet hoor!” Zenuwen om niets.

Het wordt een gezellig gesprek, filmpje laten zien van kind 1.0 en daarna bespreken we mijn toestand. Voor de zekerheid check ik of er echt geen behandelingen beschikbaar zijn voor dames van 45 jaar. Helaas niet, niet in Nederland. Eerst onderzoekt hij mij inwendig. Baarmoeder(slijmvlies) perfect, eierstokken perfect. Rechts 7 eicellen, links 5 eicellen. Dit aantal hoort tussen de 10 en 20 te liggen, dus ik zit er in ieder geval niet onder. Een formulier voor bloedafname ligt klaar en ik krijg uitleg over wat er getest gaat worden. AMH wel, DHEA niet (doen zij niet), progesteron, prolactine, oestrogenen, TSH, LH, FSH. Deze zaken moeten getest worden op cyclusdag 2, 3 of 4 en ik zit op dat 7 dus ik moet een cyclus afwachten. Daar baal ik maar een klein beetje van maar niet heel erg want ‘mijn’ gyn. zegt dat het er allemaal goed uitziet. We wachten de testen nog af maaaaaar hij schat mijn biologische leeftijd op 40 jaar. Daar ben ik heel blij mee want dan gaat er sowieso 5 jaar af van de huidige stand! De volgende afspraak wordt een belafspraak om de uitslagen door te nemen, over een week of 6. We babbelen nog wat over onze lange weg en hoe wij daar nu in staan. Ik vertel over Kinderwensbloggers en mijn laatste blog en beloof deze te emailen aangezien een collega een onderzoek doet naar Zinc. We nemen vrolijk afscheid en wensen elkaar het beste.

Met een grote glimlach wandel ik de behandelkamer uit langs de wachtkamer, nerveuze gezichten kijken mij aan. Onmiddellijk gooi ik mijn gezicht in de plooi. Mijn geluk heeft dan niets met het ongeluk van een ander te maken maar ik snap best dat zij misschien net K nieuws te verwerken hebben gekregen en dan is zo een jubelhoofd nogal confronterend. Ik houd me gedeisd tot ik thuis ben, waar ik de blijdschap kan delen zonder me schuldig te voelen.

In de auto terug bedenk ik me hoe vreemd het is dat ik jaren lang hormonen heb gespoten maar nauwelijks eicellen had. Nu ik “oud” ben heb ik er meer. Hoe zit dat? Zou het veranderen van mijn levensstijl dan zo veel meer effect hebben gehad dan alleen kind 1.0? Er zit geen rem op de veroudering maar het lijkt er zelfs op dat ik jonger ben geworden. We zullen het nooit weten tenzij ik opnieuw spontaan zwanger raak en een 2e wonder uitpoep op hoge leeftijd.

Hoe dan ook, het is een grote opluchting mensen, ik maak nog kans!

 

Geschreven door Melany

Sharing is caring!