“Wie is wie eigenlijk?”, hoor ik mezelf zeggen tegen de kersverse moeder van een piepkleine ivf-tweeling. Soms ben ik wat direct en later zegt ze ook tegen me dat ze een heel ander beeld van me had. Inge heeft 4,5 jaar gestreden en schreef meerdere blogs over haar kinderwens. Haar strijd heeft haar 2 gezonde kranige mannekes opgeleverd en wij mogen op kraamvisite komen ergens in Noord-Holland.

Onderweg daar naar toe, (eigen wonder was ook mee trouwens, hij houdt niet van baby’s maar wel van Duplo en dat heeft Inge) was ik wat angstig voor mijn reactie op deze kindjes. Het is eigenlijk mijn eerste kraamvisite, sinds voor ons het doek gevallen is en de hoop op een tweede opgegeven moest worden. Ik vroeg me af of ik net als de meeste me nu dan zo rot zou gaan voelen en jaloers zou worden maar gelukkig is dat niet gebeurd.

Ik had een stapel slabbertjes en 2 mooie outfits meegenomen, kleding die mijn kindje niet gedragen heeft omdat we veel te veel hadden. Met gemengde gevoelens gaf ik ze cadeau; ik vind t super leuk om te geven maar iedere schenking is ook afscheid nemen. Niet getreurd, geen betere plek voor mijn spulletjes dan bij n kindje of kindjes waarop lang gewacht is.

Ze zag er super uit, Inge. Verbaasde mij ook want jeetje het zijn er wel 2 die er uit moeten 😳 Het was n pittige bevalling zegt ze en dat geloof ik meteen. We krijgen beschuit met blauwe muisjes, lekker! We blikten terug op de jaren dat ze in het traject zat en wat t het met haar deed. De hormonsters en in hoeverre we zelf door hadden dat we griezelig gedrag vertoonde maar ook hoe moeilijk het is onderling te communiceren terwijl je weet dat de ander “stijf staat” van de hormonen. Het effect, de cultuur daarvan binnen de vele facebookgroepen en hoe onhebbelijk sommige zich daardoor soms gedragen. We kwamen tot de conclusie dat we er nooit achter zouden komen wanneer het karakter het gedrag bepaalde of de hormonen maar één ding weten we zeker; je kan er behoorlijk onredelijk van worden.

Of ik één vd baby’s een flesje wil geven 😬 Ja natuurlijk! Mag ik em ook houden? Nee, dat is geen grappie. Ik neem hem zo mee. Zucht wat een goddelijk gevoel. Nee, ik voel geen enkele vorm van jaloezie. Ik voel de wereld rondom mij verdwijnen en zie alleen een klein, puur, mooi wezentje en drink net zo gretig als hij al t geluksgevoel dat t me geeft op. Welkom klein manneke. Je bent er en je hebt potjandorie gewoon nog een broertje meegenomen! Ik mag in het kraamvisiteboekje schrijven en dat doe ik dankbaar.

Inge wilde graag een 2e kindje en nu hebben ze er 3. Anticonceptie is nog wel n dingetje want ze is medisch en medicijn moe en vindt dat ze op dat gebied haar portie wel gehad heeft. Medisch & Medicijn Moe. Een nieuwe afkorting voor de MMM is geboren! Haha We praten nog wat na over hetgeen we allemaal hebben gedaan om tot n positief resultaat te komen de verschillende behandelingen, voeding, mindset, workshops fertility (Inge ging helemaal naar Ibiza daarvoor) en dan is het tijd om n luchtje te scheppen met de tweeling.

Wij wandelen nog wat mee, nemen afscheid en vervolgen dan onze weg naar de auto. Mijn wonder zegt;”Nu zien we de mannekes nooit meer terug!” Ik gniffel, hij vindt ze dus toch wel leuk en ik zeg; “Nee hoor, ze komen heus nog eens bij ons op visite”.

Voor Inge en voor mijzelf is de strijd voorbij en dat is een grote opluchting, we duimen nu voor lotgenoten opdat zij dit ook mogen ervaren.

Liefs,

Melany

 

Inge schreef ook de blog “Baby in mijn hoofd“. Titel van het boek van Ellen van der Valk.

En wil je meer weten over de fertility-workshop die ze volgde op Ibiza bij Coco Bliss? Lees dan dit blog.

Wil jij ook zo een schattig rompertje kopen voor een lotgenoot? Klik dan hier.

Wil je graag meepraten met vrouwen die ook lang op een 2e kindje moesten wachten? Meld je aan bij Secuda Kayin, oprichter van de geheime groep “Secundaire Kinderloosheid”.

 

 

 

Sharing is caring!