Vorige week vrijdag zat ik op een strandje aan een tafeltje een brief voor te lezen. Dat was heel moeilijk om te doen want zoals je kan zien op de foto stond er een hele filmcrew voor mijn neus. Ik was nerveus, het was heel erg koud en dat helpt niet echt om te ontspannen. Waar ik wel aan zou kunnen wennen is elke ochtend in een studio aankomen en gepoederd worden. Iemand die je mooi maakt, onder het genot van wat lekkers gezellig met je kwebbelt. Waarna je rustig wacht op je beurt om opgehaald te worden door de assistent van de redacteur en om naar de filmlocatie gebracht te worden door de redacteur. In een grijs verleden mocht ik dit zelf regelen maar nu sta ik dus ineens zelf in beeld. Huh? Huh? Huh?

Toen ik werd gevraagd of ik wilde mee doen aan dit project kreeg ik het in eerste instantie Spaans benauwd want dit is heel wat anders dan in je joggingpak in alle rust een blog typen. Maar ik vond het concept zo mooi dat ik niet anders kon dan ja zeggen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het groot gaat worden en dat zei ik ook tegen de juffrouw die ik aan de telefoon had. Op het moment dat ze zei; “Denk er rustig over na”, riep ik al “Ja ik doe het, zo mooi dit!”.

De filmcrew heeft me op mijn gemak weten te stellen. Ik heb het helemaal niet vaak overnieuw hoeven doen. Gelukkig want nogmaals, het was echt koud! Ik kon op een gegeven moment niet eens mijn papiertje omslaan, mijn handen waren helemaal verkleumd. Ze waren heel tevreden met de opnames, wat mij zelfvertrouwen gaf. Ze hadden haarscherp in de gaten wat te doen met een amateur als ondergetekende. Aardige en professionele groep mensen en daardoor een fijne dag en samenwerking. Vergeet ik bijna te vertellen wat ik moest doen. Ik mocht een brief voorlezen. Een brief van mezelf, over de rode draad in mijn leven “Mijn Kinderwens”. En ik niet alleen hoor er zijn meer die meegedaan hebben.

En ondanks dat ik de beelden niet gezien heb, dat zijn ze nog aan het “editten” en ik het eindresultaat dus niet weet, ben ik toch supertrots op mezelf dat ik het gedaan heb. Ik kan niet wachten totdat ik zelf de beelden heb gezien en dat zal pas eind mei zijn… Voor mij, maar ook voor jullie… Ik heb verder moeten beloven dat ik geen details zou geven, dus het is even afwachten maar ik wilde jullie laten weten middels deze blog dat ik ongewenst kinderlozen en het verdriet dat daarmee gepaard gaat via dit project weer even op de kaart heb mogen zetten!

Lieve groeten,

Melany

Sharing is caring!