Vandaag ben ik naar Namen gereden voor een afspraak met Chantal, een stralende dame van 73 jaar die al 40 jaar vrouwen begeleid in alles wat te maken heeft met het schenken van leven: conceptie en vruchtbaarheid, zwangerschap, bevalling en begeleiding na de bevalling. Daarbij werkt ze heel sterk rond ademhaling en yoga. Ik voelde me meteen op mijn gemak bij deze hartelijke, lieve, mooie vrouw. We praatten over mijn kinderwens en ons traject. Ze deelde heel veel wijsheid met me. En ze zei niet: “Je moet het loslaten”, maar wel dat een kind zelf beslist wanneer hij of zij komt. En dat – medische redenen buiten beschouwing gelaten – een belangrijke voorwaarde is dat je hoofd, hart en buik op dezelfde golflengte zitten. Ik weet dat dit bij mij nog niet het geval is. Ik wil nu even heel graag geloven dat dat de weg is die ik nu moet afleggen en waarvoor ik moet vechten. Dat ons klein prinsje of prinsesje daarna zal voelen dat hij of zij graag 9 maanden in mijn buik wil huizen. We deden een heel fijne, geleide meditatie. En ze leerde me daarbij al te communiceren met onze baby. Zijn of haar zieltje is al ergens en we kunnen er al tegen praten. Klinkt misschien allemaal wat zweverig, maar zo voelt het voor mij op dit moment niet. Ik voel me er juist heel sereen bij. Alsof ik eindelijk die onzekerheid, of we ooit ons kindje in onze armen kunnen houden, kan overwinnen. Ik geloof weer even dat dat moment zal komen, wanneer het moet komen.

Het tellen van dagen dpo, het in kaart brengen van mijn temperatuurcurve, het voelen van pms-symptomen, … Dat probeer ik even weer allemaal rationeel te benaderen als een biologisch experiment van de invloed van vitex op mijn lichaam.

Ik hoop met heel mijn lijf dat ik deze staat van ziel en verstand kan vasthouden wanneer mijn maandstonden volgende week doorbreken.

 

Lees hier meer blogs van Elle

Sharing is caring!