De laatste tijd vertel ik er vaak over. Gewoon omdat het mag en omdat ze nu eenmaal mijn dochtertje is. Ik heb jaren gezwegen, maar voor mij is en blijft ze mijn eerste kind: ons Sterre. Ik en mijn ex gaven haar deze naam, heel bewust. Sterre was geen naam die we overwogen, maar vanaf het hartje stopte met kloppen waren we unaniem: ons sterrenmeisje zou Sterre heten.

Verder zwegen we er veel over, als we er tegen iemand anders iets van zeiden, kregen we vaak woorden van onbegrip te horen. Ik begrijp heel goed dat zij er voor anderen niet was, maar voor ons was zij al enkele maanden aanwezig, zij was onze dochter en we moesten ze afgeven. Ik zweeg uiteindelijk… mijn ex ook. De echo’s, foto’s, het zwangerschapsboekje, deelnemingskaartjes (ja, we kregen er toch een paar) en cadeautjes die we al gekregen hadden stak ik bij elkaar in een klein kistje. Mijn ex vond het een mooi kistje, een heel mooi kistje dat perfect paste bij een sterrenmeisje. Ik liet het kistje daarna gewoon staan, ik kwam er niet aan, maar ik moest weten dat het er was. Ik moest gewoon weten dat alles van ons Sterre daar bij elkaar lag. Daar, in dat kistje, in die kast…. Ik keek er verder niet eens naar. Gewoon weten dat het er was, was goed. Ons Sterre, ze was voor oktober 2010 uitgerekend en kwam in mei van dat jaar al ter wereld: onaf zouden velen zeggen, maar voor ons perfect: met alles erop en eraan. Stilgeboren noemen ze zo’n kindjes. Na al die vieze reacties zweeg ik uiteindelijk… Als mensen me vroegen of ik kinderen had zei ik gewoon “nee”, maar ik wilde “ja, een dochtertje” zeggen. Wat zeg ik? Zeggen, ik wilde het uitschreeuwen en elke keer ik gewoon “Nee” zei, bloedde mijn hart.

Mijn ex en ik gingen uit elkaar, mijn ex wilde geen kinderen meer, ik des te meer. We wilden elkaar niets in de weg leggen bij zoiets cruciaals als een kinderwens. Mijn ex had vrij snel een nieuwe vriendin, kinderen zitten er niet in. Maar ik ben blij dat mijn ex gelukkig is nu. Ik kwam ook een nieuwe man tegen, een man met een kinderwens. Hij had al een dochter maar wilde er gelukkig nog hebben. We wilden niet lang wachten, ik was er bijna 30 en, hij 38. Hij zei dat hij nog wilde kunnen voetballen met zijn kinderen. We woonden nog niet samen, maar zouden dat wel doen. De overeenkomst voor het huis was getekend. Ik heb PCOS in een zeer zware gradatie, zwanger worden zou niet gemakkelijk gaan. Hij liet alvast zijn sperma controleren. Gelukkig dat dat goed was. En ja, we zouden ervoor gaan. Het noodlot sloeg toe en hij kwam zelf om in een verkeersongeluk. Ik was niet alleen mijn vriend kwijt, maar ook zijn dochter die me al als mama aansprak, maar ook onze hele toekomst samen. Ik rouwde, ik heb nooit zo hard gerouwd en hoorde toevallig van Kinderwens Vlaanderen. Ik stuurde een mail en ik heb daar voor de eerste keer echt over Sterre gepraat, over mijn vriend ook, over mijn eigen verleden en ook over de kinderen die ik nooit van mijn vriend zou krijgen. Want ja, dat was ook een rouwproces: weten dat ik nooit kinderen van hem zou krijgen.

Ik werd aangemoedigd te praten over mijn kinderwens, over mijn vriend, maar ook over Sterre. Ik schreef een brief aan mijn vriend en aan Sterre. Ze zijn ook beiden gepubliceerd, mijn brief aan Sterre haalde zelfs de kranten in België. Ik had nooit verwacht dat die brief zo veel teweeg zou brengen, nooit….

Maar ondertussen ging ik ook op zoek, ik wilde iets symbolisch voor Sterre, iets dat echt symbool stond voor haar en ook wel voor mijn onvervulde kinderwens. De kans dat ik kinderen ging krijgen achtte ik kleiner en kleiner…. Ik zocht, maar wist eigenlijk niet naar wat…. Nu kwam laatst in de kringloopwinkel en ik zag daar een heel klein beeldje staan. Het staat hier op de foto, het is echt klein en een ieniemienie mensje in grote beschermende handen. Ik was al heel lang op zoek naar iets dat mijn sterrenmeisje zou voorstellen. Voorstellen is misschien een verkeerd woord, eerder iets symbolisch zocht ik. Ik weet dat vele wensouders dat doen met een tattoo, waar ik niets op tegen heb natuurlijk. Ieder heeft zijn eigen manier, maar ik zelf ben geen tattoo-mens. Welk symbooltje ik dan wel moest hebben, wist ik niet, maar ik zag dit staan en had meteen iets van: dat is het. Het koste 2 euro en ik twijfelde geen seconde: ik kocht het. Het had zelfs 200 euro mogen kosten, ik had het nog meegenomen.

Nu staat het beeldje ook voor mijn onvervulde kinderwens (die hopelijk nog steeds vervuld zal raken).
En als ik een tweede kindje krijg (want Sterre blijft sowieso mijn eerste kindje, voor altijd) zal dat blijven staan, voor Sterre… omdat ik zo graag had gehad dat ik op 1 september een meisje naar school mocht brengen met haar eerste grote boekentas. Ik had er de hele dag nog niet aan gedacht maar plots, die avond, dacht ik eraan dat ik op die moment had moeten boeken kaften. En weer waren die tranen daar. Ik sta in dat verdriet zo alleen, niet alleen omdat mijn ex en ik uit elkaar gingen, maar omdat ze er voor anderen nooit echt geweest is, enkel voor mij en mijn ex. Ook twee vriendinnen van me wisten er toen al wel van, van één van hen kregen we kaartje, speciaal voor het verlies van ons meisje waarin ze zelfs schreef dat ze al mee aan het uitkijken was naar die kleine handjes en trappelende voetjes en dat ze zo graag had komen babysitten, en vooral dat het voor ons zo veel pijn moest doen omdat een kind verliezen zowat het ergste moet zijn dat er is. Tsja, ik heb al veel mensen zien sterven rondom mij, maar inderdaad: ons Sterre blijft op kop staan, nu wel samen met mijn vriend, want dat vond ik even erg. En ik heb verder al veel mensen verloren, al heel veel. Dat kaartje deed toen zo goed, heel goed, want voor ons was ons meisje al heel hard aanwezig, heel hard. Maar voor anderen niet, dat besef ik zeker.

Ondertussen ben ik reeds 1,5 jaar bezig met een traject als BAM, die knoop hakte ik door, al voel ik mij niet een BEWUST alleenstaande moeder. Ik word alleenstaande moeder omdat mijn vriend stief. Mijn kind gaat als tweede naam zijn voornaam krijgen, sowieso, als ik er al één krijg, want die kans blijft zeer klein. Maar we blijven hoopvol…. Een kinderwens kan zo groot zijn en als ik er ééntje krijg zal Sterre mee op het geboortekaartje vernoemd worden als grote zus die als een engeltje waakt over haar broertje of zusje. Zoiets, ik wil dat zo en ik trek het mij niet aan wat anderen daarover zeggen of denken. Sterre is en blijft mijn eerste kind, 6 jaar zou ze nu zijn. Een vriendin zei gisteren tegen mij: ze is 6 jaar. Mooi vond ik dat.

Lieve groeten,
Els
32 jaar, PCOS, moeder van Sterre, BAMMER

Sharing is caring!