5 jaar geleden gooide ik de pilstrip in de prullenbak, niet wetende wat ons te wachten stond. Zoals zovele dames in dit traject had ik de wens dat ik 5 jaar later misschien wel moeder was van twee lieve kinderen. 5 jaar, vele onderzoeken, 4 keer IUI, 1 x IVF en 1 afgebroken omgezette ICSI naar IUI-poging later, schrijf ik met de Pregnyl nog in mijn lijf de emoties van me af.
Mijn eerste blog is er één van november afgelopen jaar, na mijn eerste IVF-poging geschreven en (elders) gepubliceerd. Ik deel deze graag met jullie als aftrap.

‘Je bent een bikkel!’ Dit is wat ik hoorde met mijn benen nog in de steunen en de tranen in mijn ogen na mijn eerste punctie. Een bikkel… zo voelde ik me in de verste verte niet. Wat een tegenvaller, veel pijn en dat mét, op eigen verzoek, extra verdoving!
Thuis aangekomen zei mijn zus ongeveer hetzelfde: ‘Ik vind je ook echt een bikkel! Ik heb zoveel respect voor je. Ik weet niet of ik het wel zou kunnen ondergaan.’ Een paar dagen later stuurde ze mij per post een pakketje mét ‘chocoladebikkels’ (nu pas besef ik de woordgrap!).

Nu, twee weken later, na de eerste mislukte IVF-poging, denk ik: misschien is het wel goed om even geen bikkel meer te zijn. Na een onzekere periode van avonden achtereen hormonen injecteren, bijwerkingen, follikelmetingen in afwachting van de punctie. Op weg naar de punctie… Wat staat me te wachten? En na de punctie: zijn de eicellen bevrucht? Krijgen we het telefoontje: “Helaas, geen van de eicellen zijn bevrucht!“.
Ik had de week na de punctie echt tijd nodig om lichamelijk te herstellen en dacht zo ook mentaal het één en ander op een rijtje gezet te hebben. Daarna veel leuke dingen gedaan en mijn gedachten verzet. En daar is het alsnog, het zwarte gat. Ben er keihard over de kop ingevallen en het voelt verschrikkelijk. Nee, het is misschien beter om nu even helemaal geen bikkel meer te zijn.

Van de buitenkant lijk ik altijd in elke situatie alles op een rijtje te hebben: een sterke en stabiele vrouw. Maar aan de binnenkant razen de emoties met soms wel 100 kilometer per uur en heb ik het echt niet onder controle. Als ik dan tijdens het evaluatiegesprek van onze eerste IVF-poging, met de arts in huilen uitbarst, zegt ze verbaasd: ‘Dat zag ik niet aankomen, je ziet er zo rustig uit.’ Zag ik er weer uit als een bikkel?
Dat zwarte gat waar ik in zit, is niet te zien vanaf de buitenkant. En niemand kan me eruit halen, ik moet er zelf uitklimmen. Met een nieuwe planning en een ICSI-poging in het vooruitzicht over 2 à 3 maanden, glimpt er weer wat licht aan de rand van het zwarte gat. En die bikkel… die is er wel weer wanneer het nodig is.

Geschreven door Tessa

37 jaar, samenwonend, 5 jaar kinderwens, 5 keer IUI, 1 keer IVF en 1 afgebroken poging ICSI. Houdt van muziek, dansen, de geur van het voorjaar en ‘skystaring’.

Sharing is caring!