Ik ben op dit moment 27 jaar en heb al 10 jaar een vaste relatie. Samen hebben we 2 zoontjes van nu 3 en 5 jaar oud. Mijn verhaal begint op mijn 15de. Ik word voor het eerst ongesteld. Mijn moeder is een desdochter en is blij, heel blij. Waarom wist ik toen niet. Want hoe kon je nu blij zijn met ongesteld zijn…? Langzaam krijg ik haar verhaal te horen over miskramen. De klap die zij mee kreeg van het desdochter zijn. Ze is altijd bang geweest omdat zij een desdochter is en dit misschien ook over zou brengen op mij.  Maar al gauw bleef mijn ongesteldheid uit. Nog niet bij nadenken dacht ik, ik kom net kijken en dan zal onregelmatigheid er vast bij horen. Al was het maar zeer sporadisch dat ik überhaupt ongesteld werd.

Op mijn 17de ging ik aan de pil omdat ik een relatie kreeg met mijn huidige partner. De pil veranderde mij in een monster. Ik veranderde enorm, ik was boos, jaloers, chagrijnig en begon aan te komen. Ik begon enorm te zweten, wat vervelend was voor mij en de mensen om me heen. Mijn puberteit was een ware strijd en mijn relatie kende al snel een dieptepunt. Mijn hormonen sloegen op hol. Toch bleef mijn partner bij mij want dit kon niet anders dan aan de pil liggen. Na veel praten besloten we al vroeg weer te stoppen met de pil en veranderde ik terug in mijn eigen ik. Met hier en daar een hormoonschommeling. Samen hebben we eindeloos gepraat over kinderen en hij stond er voor open om vroeg te beginnen omdat ik mijn twijfels bij mijn eigen lichaam had. Ik was nooit regelmatig ongesteld geweest en met het verhaal van mijn moeder in mijn achterhoofd vond ik dat de beste beslissing. Ook zouden we een eigen huisje krijgen, dus zou ik wel snel zwanger zijn dan was dat geregeld.

Maar de zwangerschap bleef uit, de teleurstelling werd groter. Ik werkte toentertijd ook nog in de kraamzorg. Ik kon oprecht gelukkig zijn voor de mensen die hun pasgeboren baby in hun armen hadden. Maar wat deed het pijn dat mijn grootste wens niet wilde lukken. Het heeft bijna 2 jaar geduurd voor we de stap naar de gynaecoloog hebben gezet. Daar kreeg ik onderzoeken en verschillende echo’s. Uiteindelijk zonder veel uitleg kreeg ik Clomid voorgeschreven vanaf dag 1 beginnen en dat 5 dagen lang. Ik voelde me geholpen vanaf die dag. Al was er met geen woord gerept over PCOS. De gynaecoloog zei me dat het ook met Clomid nog wel even kon duren voor ik zwanger zou worden, ik hield me daar aan vast. De eerste maand eerst ongesteldheid opwekken want deze bleef uit en dan beginnen met Clomid. De Clomid sloeg aan.

De eerste ronde was ik zwanger. Ik geloofde het bijna niet en heb zeker 10 testen gedaan. Ik kreeg met 5 weken een heftige bloeding die aanhield. Een miskraam zei de verloskundige en ook de huisarts zonder te kijken. Mijn wereld stortte in. Ik moest in week 6 terug naar de gynaecoloog om te kijken of alles weg was. Een vriendin ging mee. Vol verbazing waren we toen we een klein frummeltje zagen waarvan het hartje klopte! Blijdschap, ik was zwanger! Met 7 maanden werd ons eerste wondertje geboren. Veel te vroeg omdat ik het Helpp-syndroom had. Maar hij deed het zo goed en is nu alweer 5!

Na de eerste gingen we direct door voor nummer twee. Maar ook nu bleef mijn ongesteldheid weg. Na een jaar besloten we een afspraak bij de gynaecoloog te maken en nog voor ik goed en wel zat schreef hij Clomid voor me uit. Daar was het de eerste keer ook mee gelukt. De eerste ronde werd ik ongesteld. De tweede ronde bleef het uit, sprankje hoop maar een negatieve test. Een week later moest ik beginnen aan medicatie om een ongesteldheid op te wekken zodat ik door kon naar ronde 3. Maar iets zei me dat ik die medicatie niet moest nemen en eerst nog een zwangerschapstest moest doen. Die deed ik, en die was positief!  Met 7 maanden kreeg ik een zwaar auto ongeluk, maar ons kindje mankeerde gelukkig niks en had het nog goed in mijn buik. Met 8 maanden vond hij het genoeg en na 36 uur konden we ook hem in onze armen sluiten.

Na een jaar kreeg ik hevige buikklachten en kwam ik terug bij de gynaecoloog daar kreeg ik voor het eerst te horen over PCOS. Dat wist hij al langer maar hij had het niet nodig gevonden om mij dat te vertellen omdat de Clomid zijn werk zo goed had gedaan. Uiteindelijk ben ik hem daar dankbaar. Maar nu kreeg ik het wel te horen en wat betekende dat voor mij. Voor mij betekende dat zweten, pukkels, overgewicht en vooral niet ongesteld worden.

Ik werd depressief en las dat PCOS daar ook een rol ik kon spelen. Ik besloot het roer om te gooien en viel in een jaar tijd 30 kilo af. Mijn zelfvertrouwen groeide naarmate de kledingmaat afnam. En aan het eind toen ik bijna op streefgewicht zat gaf mijn lichaam mijn beloning ik werd ongesteld. Elke maand opnieuw en ik was er blij mee! Ik voelde een eisprong en daarop volgde een menstruatie. Daarvoor had ik geknokt.  En nu, nu we voor een derde gaan proberen we het eerst zonder hulp. Elke maand is afwachten maar ik blijf positief!

Mijn ervaringen hebben mij er toe gebracht iets voor lotgenoten te doen en daarom richtte ik een facebookgroep op. Iedereen kan er zijn verhaal doen. We leven met elkaar mee, ik zelf denk dat dat het belangrijkste is in de groep. Elkaar met respect behandelen en elkaars verhalen aan horen. We leren van elkaar en we geven adviezen. Samen sta je sterk. In de groep kennen we gelukkig succesverhalen. Ik zelf ben twee keer zwanger geworden met PCOS door middel van medicatie. Dat wil ik iedereen dan ook meegeven, het is niet onmogelijk. Soms is dat helaas wel het geval op dat moment kan je steun bieden. De groep heet PCOS NL, wil je je bij ons aansluiten klik dan hier

 

Deze blog is geschreven door:

Elles (27 jaar), getrouw met Vincent (38 jaar), 2 kinderen met PCOS, Clomid, medicatie geen behandelingen.

 

 

Sharing is caring!