Onze kinderwens begon 4 jaar geleden. M’n vriend en ik hadden na een tijd huren een huis gekocht. Een nieuwe stap in ons leven en zo vonden we het ook allebei een mooie tijd om te beginnen voor een kinderwens. We waren nog maar een jaar bij elkaar maar het voelde goed. Ik vond mezelf tenslotte ook niet meer de jongste (28) en daarnaast wist ik in mijn achterhoofd dat zwanger worden niet altijd vanzelf gaat. Mijn moeder heeft namelijk 10 jaar erover gedaan om kinderen te krijgen. Ze raakte wel zwanger, wel met lange poses ertussen, alleen kreeg ze steeds bij 2 maanden een miskraam. In totaal had ze 6 miskramen gehad. Ze werd weer zwanger, terwijl ze eigenlijk over adoptie na zaten te denken. In die tijd wisten ze nog niet zo veel over miskramen dus de dokter kon maar een ding verzinnen en dat was op bed gaan liggen. Mijn moeder heeft toen haar baan opgezegd en is op bed gaan liggen. Gelukkig werd het toen een voldragen zwangerschap. Met dit in mijn achterhoofd en mijn onregelmatige cyclussen, had ik het gevoel dat het niet zo maar van zelf zou gaan. Toch gingen we er dan losjes in met “ we zien het wel en er niet te veel mee bezig zijn”. We hadden tenslotte een huis gekocht dus we moesten volop klussen in het huis.

Na 6 maanden begon het dan toch te kriebelen en ging ik speuren op Internet. Hoe kon ik mijn eisprong vinden met die onregelmatige cyclussen. Ik las dat ik ze bij moest gaan houden en dat je met temperaturen je eisprong kon vinden. Na een aantal cyclussen, een handige app waarbij je je temperatuur kon instellen en je eisprong aangaf, was ik nog steeds niks wijzer. In de app versprong mijn eisprong steeds en mijn cyclussen verschilde tussen de 30 en 38 dagen. Toch maar nog even proberen zo. Na bijna een jaar ben ik dan toch naar de dokter gestapt met de vraag of die lange cyclussen wel goed zijn, de geschiedenis van m’n moeder en met de vraag of de menstruatie zo pijnlijk hoorde te zijn de eerste dagen. Ik ben vroeger aan de pil gegaan vanwege de enorme buikkrampen de eerste dagen van mijn menstruatie. Nu met het stoppen van de pil kwamen die krampen natuurlijk weer terug. Het was op zich te doen met ibuprofen en ging de pijn wel weg. De dokter zei dat dit niks ernstigs was en dat dat bij sommige vrouwen erbij hoorde. Ik noemde het woord endo nog iets wat ik op Internet had gelezen, de dokter vulde mij aan en noemde het endometriose. Volgens hem kwam het bijna nooit voor en ik zou dat waarschijnlijk niet hebben. Gelukkig werd ik wel doorgestuurd omdat mijn cyclussen wel lang waren en we ondertussen bijna een jaar zelf bezig waren.

 

Geschreven door Elise,
32 jaar, samenwonend, 3 x ivf, endometriose, crowdfunding voor adoptie, kinderwens sinds 2012

Sharing is caring!