Bij de 2e poging besluiten ze om meer te gaan spuiten. Ik mocht 225 eenheden Puregon gaan spuiten. Mooi dacht ik! Dat zullen er vast een hoop worden! Maar het werd juist het tegenovergestelde. Het leek net of alles wat ik dacht en hoopte, juist niet zo uit kwam. Ik spoot meer maar het groeide veel langzamer! Uiteindelijk had ik maar 2 grote follikels en 3 kleintjes. De kleintjes groeide ook niet hard genoeg en ik moest nog doorspuiten. Maar dit wilde ik niet. Dan zou de 2e kans ook zo voorbij zijn. Dus ik vroeg (na een tip van iemand op internet) of ik mocht stoppen met deze IVF en voor een IUI mocht gaan. Ik wilde niet weer riskeren dat er maar weinig follikels over zouden zijn. Dit vonden ze prima en moest ik 2 dagen later terug komen om de IUI te doen.

Ik ging op internet zoeken naar wat de reden was waarom ik zo weinig follikels had. Iemand vertelde me dat het misschien ook wel aan de medicijnen kon liggen. Dat ik daar minder goed op reageer. Er bestaan nog vele andere medicijnen maar zo is Menopur eigenlijk ongeveer hetzelfde als Puregon, alleen reageert de een dus beter op dan de ander. Ik stel dit voor aan mijn arts en we konden het proberen bij de volgende poging als de IUI niet gelukt was. Nu moet ik zeggen dat ik al lang niet meer geloofde dat die IUI zou lukken. Waarom zou in hemelsnaam een 10e IUI wel lukken en al die andere 9 niet en 6 maanden Clomid. Dit was vaak mijn instelling om er mee om te gaan als het niet gelukt was. Ik kon er zo op mijn manier mee om gaan en ging er eigenlijk altijd vanuit dat het niet ging lukken. Natuurlijk hoopte ik van wel en als ik iets voelde wat er anders was dan kreeg ik wel hoop. Helaas werd ik daar ook weer gauw vanaf geholpen door krampen en wist ik dat ik in een van deze dagen ongesteld ging worden. En zo gingen we alweer opnieuw in voor de 2e IVF-poging. Deze keer dan met Menopur in plaats van Puregon.

Iedere keer als we iets “nieuws” probeerden dan hadden we wel weer nieuwe hoop. Al kwam die nr 3 van IVF wel steeds dichterbij. We hebben altijd samen besloten dat we tot 3 IVF-pogingen zouden gaan. Dit omdat ze er maar 3 vergoeden, maar ook omdat je vaak ziet en hoort dat het zo’n impact heeft op je relatie wat we niet op het spel willen zetten. Op een gegeven moment draait het alleen nog maar om ziekenhuis in en uit en ben je een wandelende hormoonbom! Op zich had ik er niet zo heel veel last van, maar toch wel af en toe stemmingswisselingen die voor mijn vriend ook niet fijn waren. Je merkt dat je langzaam weer verlangt naar je oude lichaam zonder hormonen (kwam ook wat kilootjes aan) en niet het gedoe met spuiten en afspraken in ziekenhuizen. Vooral met bijvoorbeeld feestjes, zorgen dat die spuiten de koelkast in kunnen en met uit eten gaan spuiten op de wc!

Het gebruik van de Menopur werd wel beloond want er groeide een flink aantal follikels voor mijn doen. Ze waren alleen aan het twijfelen wanneer ze de punctie zouden doen. Het kwam op zondag uit maar op zondag zijn ze dicht?! Dus het werd zaterdag of maandag. Dus ik vroeg wat het verschil was. Ze zei dat als we het op maandag deden dan hadden we kans dat de grootste “te groot” (voor hun protocol) zou zijn en als we het op zaterdag zouden doen dan kans dat er misschien te kleine tussen zaten. Maar zaterdag zou het beste zijn zeiden ze. Dus op vertrouwen zaterdag de punctie gehad. Op naar het ander ziekenhuis waar onze follikels werden bevrucht. Eenmaal daar zei die arts dat sommige follikels er nog zwart uitzagen. Wat dus betekende dat die nog niet rijp waren en de punctie waarschijnlijk te vroeg was geweest. We waren boos en heb gelijk het ziekenhuis gemaild. Die waren natuurlijk niet bereikbaar in het weekend. Ik kreeg gelukkig wel een mail terug dat ze gebeld hadden en dat we ons geen zorgen hoefde te maken want we hadden 7 bevruchte embryo’s! Wauw. We waren helemaal blij. Hopelijk zat er deze keer een betere embryo erbij.

Tot nu toe waren de embryo’s die terug geplaatst waren matig en voldoende van kwaliteit. Geen zorgen zeiden ze dan want een voldoende moet je zien als een 7 van de 10. We gingen dan ook met volle moed naar het ziekenhuis voor de terugplaatsing. Wel weer een voldoende embryo maar dat was goed genoeg zeiden ze. We hadden zoals ik al zei goede hoop, totdat ik de bekende krampen al na een paar dagen voelde. Dit kan toch niet goed zijn? Even gebeld en helaas kunnen ze daar niks aan doen. Ik moest maar afwachten. En helaas werd ik weer ongesteld. Voor degene die het kennen, ik gebruikte ook gewoon Triptofem van tevoren en Utrogestan na de punctie.

De brief kwam binnen en we hoopte zo dat er deze keer een paar waren ingevroren van de 6 die nog over waren. En dan lees je die ene zin. Helaas zijn er geen cryo’s ingevroren . Hoe kan dat nou?! Echt geen een? Op dat moment ben ik alle vertrouwen kwijt in het ziekenhuis en heb ik en mijn vriend ook het gevoel dat zij ons niet kunnen helpen met hun protocol. We hoorden erg goede verhalen over Gent en wilde onze 3e en laatste poging daar laten doen.

Geschreven door Elise,
32 jaar, samenwonend met Michiel, 3 x ivf, endometriose, crowdfunding voor adoptie, kinderwens sinds 2012

Sharing is caring!