Ik ben Kirsten 26 jaar en ben 9 jaar geleden de liefde van mijn leven tegen het lijf gelopen. In oktober 2011 zijn we gaan samenwonen en ben ik in de zomer 2012 gestopt met de pil, met een instelling van “We zien wel wat er gebeurd…. Maar er gebeurde helemaal niets en onze wens werd steeds groter.

In maart 2013 ben ik ten huwelijk gevraagd en augustus 2014 was de grote dag. We hebben in de tussentijd het er vaak met elkaar over gehad om dan toch naar de huisarts te stappen, maar die stap was voor ons toch nog iets te groot en ik denk vooral de angst om te horen te krijgen dat het nooit zou gaan lukken. We hebben toen ook besloten om alles even te laten rusten en ons op de bruiloft te storten, want ja, je zal vast wel raden wat de mensen om ons heen zeggen….. “Ach als je er even niet mee bezig bent dan komt het vanzelf, dan even lekker op vakantie en dan weten we zeker dat het raak is”. Nou ook dat was niet het geval bij ons!

De grote dag was achter de rug en ik heb meteen een afspraak gemaakt bij de huisarts waar ze eerst nog wilden dat we het nog een jaar op de natuurlijke manier gingen proberen terwijl we ondertussen al bijna 2,5 jaar verder waren?!? Dat was gelukkig niet zo en werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat we hebben uitgelegd dat we al zolang bezig waren. Het ene onderzoek na het andere onderzoek, de ene spanning na de andere spanning omdat je bang bent dat de uitslagen niet goed zijn. Tot onze verbazing bleek alles goed te zijn, tot aan de laatste en voor mij een verschrikkelijk onderzoek….. het HSG-onderzoek. Een onderzoek waar ze de toegankelijkheid van je baarmoeder en eileiders gaan nakijken. Voor iedereen natuurlijk een hele andere ervaring maar ik dacht dat ik door de grond zakte en de uitslag was niet best, mijn eileiders waren niet toegankelijk. Er werd ons verteld dat er nog maar 1 optie over was voor ons en dat was IVF. We werden doorgestuurd en gingen de gesprekken aan met de gynaecoloog in het Radboud en ook daar wilden ze er zeker van zijn of het echt niet meer toegankelijk is door middel van een operatie.

De operatie werd ingepland, maar moest toch echt eerst 10 kilo afvallen. Dus alles op alles gezet om die 10 kilo eraf te krijgen wat mij na 3 maand met heel veel sporten en gezond eten is gelukt en mocht ik geopereerd worden.
Uit de operatie bleek dat ik het op een zeldzame manier dicht had zitten en dat ze er niets meer aan konden doen. De IVF werd gestart, de gesprekken, de medicatie en alle informatie namen we mee naar huis en ik klapte in. Zo onzeker dat ik was, maar toch begonnen met volle moed.

De Decapeptyl, Gonal F en de Pregnyl zorgde bij mij voor 6 eitjes waaruit 5 bevruchtingen bestond. De eerste terugplaatsing een A kwaliteit was helemaal niets maar wat ik zelf wel had verwacht omdat mijn lichaam de hoeveelheid hormonen nog heel erg aan het verwerken was. Na de 1e tp hadden we een verplichte rustmaand, een maand waar jezelf en je lichaam even tot rust kan komen en zijn daarna gelijk verder gegaan met de 2e tp. De 2e TP (terugplaatsing) in Februari was het raak! Maar te vroeg gejuicht en kreeg een vroege miskraam. De 3e en de 4e zag ik het niet meer zitten en stapte heel leeg in de 5e en laatste TP van de 1e IVF-poging.

Ik ben mezelf geweest in die periode. Niets gedaan qua gezond eten en heb me gewoon laten gaan, tot aan wacht dag 6 en ik kon de spanning niet meer aan. Ik heb stiekem getest, de test weggelegd en gedacht; “Waarom het zal toch niets zijn?” Ik was zelfs even de test vergeten tot dat ik er weer aan dacht en ben gaan kijken, tot mijn verbazing zag ik een licht test streepje… Met tranen in mijn ogen aan mijn man laten zien maar wou nog geen gat in de lucht springen en dan komen de dagen daarna….. Elke dag werd het streepje donkerder en kon mijn geluk niet op, “We zijn in verwachting!”

Dan breekt de spanning aan tot de eerste echo en zo blij dat we waren het hartje klopt! Nu zijn wij 18 weken verder en ik vind het nog steeds zo bijzonder om te mogen zeggen dat we in verwachting zijn.
Meiden geef alsjeblieft niet op!! Dit is waar jullie het voor doen!

Heel veel liefs,
Kirsten

26, getrouwd, kinderwens sinds 2012, verkleefde eileiders, IVF, zwanger van 5e terugplaatsing.

Sharing is caring!