Waarom? Ik heb zoveel vragen. Vorige week donderdag zei de gynaecoloog dat ik een dreigende miskraam had. Pff nee, dat kan niet. Ik wil dat niet..  Ik wil weten wat dinsdag mijn eigen gynaecoloog zegt. Ik heb geen moed voor nog een ronde ICSI. Ik ben/was/ dacht dat ik eindelijk zwanger was. En dan moet het mislopen..

Heb ik iets verkeerds gedaan? Of kan ik nog iets doen? Allemaal vragen, geen antwoorden..

Het bloedverlies begint en stopt niet. Ik huil al dagen.. ‘Je moet wachten tot het afkomt’.. wat een gevoel.. Ik ga toch richting spoed, ik trek dit niet meer, heb zoveel pijn.

Op de afdeling spoed zeggen ze mij dat ik jammer genoeg niets meer kan doen. Zoals we al dachten, maar niet hoopten. Ik moet wachten tot alles afkomt, bij felle pijn moet ik teruggaan en word ik opgenomen. Hopelijk komt alles gewoon mee, ik wil alles zelf zien, ik wil niet in slaap worden gemaakt.

Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen.. Waarom toch, waarom? Vragen maar eigenlijk geen antwoord.
Een pauze inlassen? Dat is wat ik moet doen.. We moeten wachten, wachten, meer kunnen we niet. Hoe moeilijk ook.

Ik ben boos, boos op de natuur. Het is al zo moeilijk om zwanger te worden, dan ben ik zover en dan neem jij mijn baby af. Waarom?

Hopelijk mag ik ooit een kindje in mijn armen sluiten.. Dit kleine vlindertje zit alvast in ons hart.

 

Lees hier meer van Eveline

 

Sharing is caring!