Ik had het al verwacht dat poging 1 niet ging lukken, eisprong zat op een verkeerde plaats, maar niet verwacht dat duiveltje 2 dagen eerder kwam doorzetten dan de testen hebben uitgewezen. Ook had mijn lichaam duidelijke kernmerken ”ahah” ik breng je op het verkeerde spoor. Mijn humeur was ook daarmate humeurig dat ik medelijden had met de medemens om mij heen.

Ik had 2 weken best wel veel stress ook niet goed voor het lichaam, met wat privezaken die mijn veel stress gaven. Wat ik maar moeilijk los kon laten omdat het schoppen tegen mijn kwetsbare ziel was dat zorgde meteen voor het overlopen van het emmertje.

Eindelijk na 3 maanden wachtlijst en ziekenhuis in en uit, pijnstillers hier en daar werd Ricardo geopereerd aan zijn galblaas, dingen werden mij zeer duidelijk en door het al overlopen van het emmertje kwam mijn eigen operatie met complicatie naar boven de dag van Ricardo’s operatie. De stoere ik, die over die gebeurtenis heen stapte, kwam die dag goed binnen en dan denk je; “Het heeft wel degelijk iets met mij gedaan!” 7 maanden later kwamen de tranen als een dweilen met de kraan open naar buiten. Maar eigenlijk moest ik Ricardo bijstaan en dat lukte ook wel maar met een lach en een traan. Gelukkig had hij de kalmte zelf in zich en zei; “Ach, komt goed schatje.”

Mijn mamatje was meegegaan en daar heb ik ook veel steun van ondervonden. We hebben een hapje gegeten en gebabbeld met een vrouw die ook op haar partner zat te wachten die op hetzelfde moment geopereerd werd. Gelukkig mochten we 4 uur later naar de afdeling waar Ricardo lag. Het grappigste moment omschrijf ik graag even voor julli, typisch Ricardo!

Mijn telefoon ging….. Anonieme oproep,
Ik nam op ”Met S…”
”Hallo met mij!”
”Hallo ahhh jij bent het” (dacht eerst een verpleger met een slome schore stem)
”Ik wil laten weten dat ik wakker ben”
”Ben je al op de verpleegafdeling?”
”Nee Nee, ben nog op de verkoeverkamer (uitslaapkamer)”
”OW, mag je bellen dan? Maar hoe is het en is alles goed gegaan!”
” Ik vroeg of mij vrouwtje al had gebeld maar dat was nog niet zo en nu mocht ik zelf bellen. Ja gaat wel goed ben een beetje suf maar verder alles wel oke.”
” Whahah, o oke wanneer mag je naar de verpleegafdeling?”
” Weet nog niet, ze willen mijn nog eventjes hier in de gaten houden vanwege …….”
” Oke, ik zie je straks loveyou”
” doei doei, loveyouto”

Vertelde aan mams dat het Ricardo was, en ze lachte zo kennen we hem, bellen alsof er niet aan de hand was. Had ook niet anders verwacht.. Na 2 uur werden we eindelijk gebeld door de verpleegafdeling dat we mochten komen, we kwamen de kamer in en mams en ik keken elkaar aan en lachte die is high van de morfine. Hij mocht met kleine probleempjes gelukkig dezelfde dag naar huis dan 2 dagen blijven. De aanwinst waren 28 fanatische steentjes die een jaar lang zijn galblaas heeft geterroriseerd, hier was hij eindelijk van af. Volgende dag terug naar het ziekenhuis vanwege dat hij wat nabloeding had van de operatiewond. Dan denk je alles gehad te hebben, kwam de griep ook nog is gezellig om de hoek, tja je kon alles maar gelijk hebben gehad, Een kleine antbiotica van 3 dagen voelde hij zich weer fris en fruitig en de wondtjes genezen goed. Nu hopen dat IUI 2 geen gevolgen hier van ondervind, huisarts zegt van niet! Daar vertrouwen we maar op..

We hadden ook een belafspraak gemaakt met ons eigen gyneacoloog om mede te delen dat Ricardo geopereerd was, ze was zelfs verbaast dat hij al zo helder en actief de telefoon opnam. Ze wou IUI 2 een maandje opschuiven maar samen kwamen we op een idee we gaan IUI 2 met een kans op het staken doen. Maar we zijn beiden nieuwgierig wat doet rechts nou? Beiden zijn we een beetje geschrokken omdat links denkt ik doe wel wat jullie voorspelde. Het oordeel was na de operatie dat die kant minimaal tot bijna niet werkzaam is maar dat blijkt niet het geval te zijn. En nu is afwachten of IUI 3 links weer als hoofdrolspeler speelt. Maybe heb ik IUI3 niet nodig…… Kans is een kans en we bekijken het positief moge IUI 2 ook een mooie kans van slagen hebben!
Wel was de gyn duidelijk; “Savannah, we gaan wel snel een afspraak maken om rond te tafel te gaan zitten want dit gaan wij niet eindeloos doorzetten. Max 3 IUI en dan gaan we toch over naar een andere methode. Eerst gesprek was de andere methode traject IVF.
Ook ik het verwacht dat dit een volgende stap zou kunnen zijn maar dat die al zo snel dichtbij zou komen dat had ik niet verwacht.

Nu de rust tot ons keren en met goede moed poging 2 in te gaan.

Meer blogs van Savannah lees je hier.

Sharing is caring!